Bilety online

Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek

Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.

Wszyscy coś ćpamy.

Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na

nierozumienie,

lęk,

wykluczenie.

Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.

Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to

praca,

seks,

dragi,

nasze piękne doskonałe ciała i

zachwyt nad tym jacy jesteśmy.

Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.

Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.

Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie

PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026

Obsada:

Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)

Twórcy

Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler

Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki.

Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej

Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek

Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.

Wszyscy coś ćpamy.

Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na

nierozumienie,

lęk,

wykluczenie.

Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.

Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to

praca,

seks,

dragi,

nasze piękne doskonałe ciała i

zachwyt nad tym jacy jesteśmy.

Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.

Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.

Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie

PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026

Obsada:

Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)

Twórcy

Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler

Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki.

Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej

Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek

Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.

Wszyscy coś ćpamy.

Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na

nierozumienie,

lęk,

wykluczenie.

Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.

Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to

praca,

seks,

dragi,

nasze piękne doskonałe ciała i

zachwyt nad tym jacy jesteśmy.

Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.

Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.

Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie

PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026

Obsada:

Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)

Twórcy

Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler

Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki.

Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej

reż. Jakub Skrzywanek

Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 8 minut czytaj więcej

reż. Elsa Revcolevschi
1 godz. 55 minut, bez przerwy

Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1

Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.

Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.

Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.

Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.

Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.

Obsada:

Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy

Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent czytaj więcej

1 godzinaa 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska

Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy

Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.

Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?

Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA

OBSADA

Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana

WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej

reż. Elsa Revcolevschi
1 godz. 55 minut, bez przerwy

Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1

Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.

Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.

Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.

Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.

Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.

Obsada:

Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy

Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent czytaj więcej

1 godzinaa 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska

Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy

Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.

Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?

Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA

OBSADA

Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana

WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej

reż. Elsa Revcolevschi
1 godz. 55 minut, bez przerwy

Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1

Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.

Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.

Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.

Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.

Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.

Obsada:

Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy

Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent czytaj więcej

Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek

Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut

21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…

Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.

Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?

W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.

Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.

Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”

Obsada:

Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk

Nagrody i wyjazdy:

2025 – Marka Radia Kraków

Spektakl bierze udział w 31. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. czytaj więcej

reż. Olga Ciężkowska

Nowa Scena, ul. Jagiellońska1
2 godziny, bez przerwy

Niczym w wartkim eseju, tempo opowiadania spraw życia bohaterki skontrapunktowane zostaje z rozważaniami o Sprawie — czyli o walce o emancypację. Przenikają się plany czasowe i teatralne poetyki. (…) Jednocześnie kameralny, świetnie zagrany spektakl Ciężkowskiej, Wawrzyniak i Kowańskiej ma odwagę stawiać pytania, zostawiać puste miejsca; nie rości sobie pretensji do pełnej wiedzy o życiu osoby, o której opowiada (Witold Mrozek, wyborcza.pl).

W 1912 roku, 19-letnia Chawa Złoczewer opuszcza Mławę i wyjeżdża do Nowego Jorku. Miała być krawcową, prędko jednak zostaje działaczką ruchu anarchistycznego i ważną postacią środowiska artystycznego i queerowego. Zmienia imię na Eve – Eve Kotchever, a później Eve Adams. Kolportuje radykalne czasopisma, zakłada lesbijskie lokale w Chicago i Nowym Jorku, pisze i wydaje własnym sumptem pierwszą książkę o kobiecej miłości pt. „Lesbian Love”.

Ta aktywność sprowadza na nią gromy i sprawia, że wydalają ją z USA. Ginie w Auschwitz, a pamięć o jej odważnym życiu zostaje zatarta na wiele lat. Spektakl pragnie rekonstruować tę niewiarygodną biografię, przedstawiając złożoną tożsamość bohaterki. Polską – choć gdy przyszła na świat Polski nie było na mapie, żydowską – która stała się przyczyną jej śmierci; anarchistyczną – przez którą ściągnęła na siebie podejrzliwość władz; queerową – za którą była piętnowana i skazana; a może nawet tożsamość imigrantki bez obywatelstwa – której nie chroniły żadne prawa, przez co została odesłana do Europy. Choć nie bała się szukać szczęścia, znała wiele miast i języków, nigdzie nie było dla niej miejsca.

Twórcy i twórczynie spektaklu pragną zadać pytania o to, jaki jest związek między prywatnym a politycznym? Co we wspólnocie jest niezbędne dla poczucia bezpieczeństwa? Co kiedyś jak i dziś znaczy dla nas termin „nielegalny”? I wreszcie – jak będąc tak różnorodnymi, możemy wciąż czuć się za siebie „współodpowiedzialni”?Spektakl został przyjęty do 31. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Obsada

Małgorzata Gałkowska
Dorota Pomykała
Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT) * rola dublowana
Mikołaj Kubacki
Łukasz Stawarczyk

Twórcy

Olga Ciężkowska Reżyseria
Martyna Wawrzyniak, Patrycja Kowańska, we współpracy z zespołem aktorskim w oparciu o improwizacje w czasie prób Scenariusz i dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia, kostiumy, światło
Klaudia Hegab Asystentka scenografki i kostiumografki
Magda Dubrowska Muzyka
Mikołaj Sobczak Video
Ewa Wrześniak Inspicjentka
Patrycja Dołowy, Zuzanna Hertzberg Konsultacje merytoryczne
Dorota Grzywacz-Kmieć Koordynatorka przedstawienia czytaj więcej

Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek

Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut

21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…

Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.

Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?

W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.

Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.

Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”

Obsada:

Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk

Nagrody i wyjazdy:

2025 – Marka Radia Kraków

Spektakl bierze udział w 31. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. czytaj więcej

19 kwietnia z okazji 85. rocznicy urodzin Wojciecha Młynarskiego teksty poety zinterpretują Jacek Romanowski i Jan Romanowski. Piosenki Młynarskiego zaśpiewają studentki i studenci krakowskiej AST: Julia Piotrowska, Julia Polaczek i Michał Wojnarowski, na fortepianie zagra Konrad Mastyło. Tego dnia w Salonie wystąpi gość specjalny – Andrzej Zieliński.
26 kwietnia w Sali Modrzejewskiej wystąpią studenci i studentki II roku krakowskiej AST, pod opieką pedagogiczną Ewy Kaim – Błażej Grzębski, Małgorzata Oleksik, Maksym Gadka, Barbara Stojek, Zofia Kania, Kinga Czuban oraz Aleksander Idzi. W trakcie tego Salonu zostaną zinterpretowane wiersze różnych poetów, których połączy osoba tłumacza – Stanisława Barańczaka.
 
Rezerwacja biletów: +48 12 422 40 40; rezerwacja@stary.pl
Kasa ul. Jagiellońska 1. czytaj więcej

reż. Olga Ciężkowska

Nowa Scena, ul. Jagiellońska1
2 godziny, bez przerwy

Niczym w wartkim eseju, tempo opowiadania spraw życia bohaterki skontrapunktowane zostaje z rozważaniami o Sprawie — czyli o walce o emancypację. Przenikają się plany czasowe i teatralne poetyki. (…) Jednocześnie kameralny, świetnie zagrany spektakl Ciężkowskiej, Wawrzyniak i Kowańskiej ma odwagę stawiać pytania, zostawiać puste miejsca; nie rości sobie pretensji do pełnej wiedzy o życiu osoby, o której opowiada (Witold Mrozek, wyborcza.pl).

W 1912 roku, 19-letnia Chawa Złoczewer opuszcza Mławę i wyjeżdża do Nowego Jorku. Miała być krawcową, prędko jednak zostaje działaczką ruchu anarchistycznego i ważną postacią środowiska artystycznego i queerowego. Zmienia imię na Eve – Eve Kotchever, a później Eve Adams. Kolportuje radykalne czasopisma, zakłada lesbijskie lokale w Chicago i Nowym Jorku, pisze i wydaje własnym sumptem pierwszą książkę o kobiecej miłości pt. „Lesbian Love”.

Ta aktywność sprowadza na nią gromy i sprawia, że wydalają ją z USA. Ginie w Auschwitz, a pamięć o jej odważnym życiu zostaje zatarta na wiele lat. Spektakl pragnie rekonstruować tę niewiarygodną biografię, przedstawiając złożoną tożsamość bohaterki. Polską – choć gdy przyszła na świat Polski nie było na mapie, żydowską – która stała się przyczyną jej śmierci; anarchistyczną – przez którą ściągnęła na siebie podejrzliwość władz; queerową – za którą była piętnowana i skazana; a może nawet tożsamość imigrantki bez obywatelstwa – której nie chroniły żadne prawa, przez co została odesłana do Europy. Choć nie bała się szukać szczęścia, znała wiele miast i języków, nigdzie nie było dla niej miejsca.

Twórcy i twórczynie spektaklu pragną zadać pytania o to, jaki jest związek między prywatnym a politycznym? Co we wspólnocie jest niezbędne dla poczucia bezpieczeństwa? Co kiedyś jak i dziś znaczy dla nas termin „nielegalny”? I wreszcie – jak będąc tak różnorodnymi, możemy wciąż czuć się za siebie „współodpowiedzialni”?Spektakl został przyjęty do 31. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Obsada

Małgorzata Gałkowska
Dorota Pomykała
Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT) * rola dublowana
Mikołaj Kubacki
Łukasz Stawarczyk

Twórcy

Olga Ciężkowska Reżyseria
Martyna Wawrzyniak, Patrycja Kowańska, we współpracy z zespołem aktorskim w oparciu o improwizacje w czasie prób Scenariusz i dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia, kostiumy, światło
Klaudia Hegab Asystentka scenografki i kostiumografki
Magda Dubrowska Muzyka
Mikołaj Sobczak Video
Ewa Wrześniak Inspicjentka
Patrycja Dołowy, Zuzanna Hertzberg Konsultacje merytoryczne
Dorota Grzywacz-Kmieć Koordynatorka przedstawienia czytaj więcej

Na motywach scenariusza Ingmara Bergmana, reż. Katarzyna Minkowska

Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa

„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.

Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.

Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr

OBSADA

Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan MARIANNE
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz

Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.

Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.

www.josef-weinberger.com

www.ingmarbergman.se

Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej

na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski

Czas trwania 1 godz,.15 min
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1

To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…

Obsada

Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski

Twórcy

Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej

Na motywach scenariusza Ingmara Bergmana, reż. Katarzyna Minkowska

Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa

„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.

Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.

Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr

OBSADA

Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan MARIANNE
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz

Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.

Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.

www.josef-weinberger.com

www.ingmarbergman.se

Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej

na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski

Czas trwania 1 godz,.15 min
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1

To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…

Obsada

Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski

Twórcy

Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej

Strefa BE, ul. Jagiellońska 1
16 maja godz. 11.00-13.00

Reprezentacje feministyczne i queerowe strategie pracy z narracją i researchem w teatrze.

Warsztat jest zaproszeniem do refleksji nad widzialnością i rolą mniejszościowych perspektyw w teatrze. Porozmawiamy o tym, jakie potencjały i ograniczenia kryją się w różnych strategiach scenicznej reprezentacji — zarówno z punktu widzenia osób tworzących, jak i oglądających sztukę.

Podczas spotkania przyjrzymy się władzy spojrzenia oraz różnym pozycjom narracyjnego uprzywilejowania. Zastanowimy się, jakie hierarchie i stereotypy wpisane są w samą sytuację teatralną oraz jak poprzez decyzje reżyserskie można je świadomie wzmacniać, rozszczelniać albo odwracać. Pojawi się też pytanie o emancypacyjny potencjał strategii feministycznych i queerowych – oraz o to, jak mogą one wpływać na sposób konstruowania narracji i relacji z widzem.

Porozmawiamy również o kontekstach pracy. Jak wygląda tworzenie z perspektywy queerowej lub feministycznej w ramach większych instytucji kultury, które kierują swoje działania do szerokiej i zróżnicowanej publiczności? Czym różni się taka praca od działań rozwijanych w ramach oddolnych kolektywów i społeczności? Jak nasze cele artystyczne zmieniają się w zależności od tych warunków i jak szukać strategii, które pozwalają zachować własną perspektywę i doświadczenie?

W drugiej części spotkania przyjrzymy się pracy z materiałem „niedramatycznym”. Zastanowimy się, jak tworzyć spektakle nie w oparciu o gotowy tekst teatralny, ale na bazie szeroko rozumianego researchu: artykułów, wywiadów, esejów, wspomnień, dokumentów, fotografii, archiwów czy tekstów teoretycznych. Jak takie materiały mogą zacząć funkcjonować na scenie? Jak z rozproszonej mapy tematów i kontekstów wyłuskać teatralny konkret? Porozmawiamy także o tym, jaka jest funkcja procesów artystyczno-badawczych w kontekście podejmowanych przez nas tematów oraz dlaczego praca z materiałem non-fiction tak często łączy się z praktykami feministycznymi i queerowymi – szczególnie tam, gdzie brak reprezentacji w istniejącym kanonie sprawia, że opowieści trzeba budować od podstaw.

Warsztat przeznaczony jest zarówno dla osób posiadających doświadczenie teatralne, jak i tych, które dopiero chcą je zdobyć. Szczególnie zapraszamy osoby identyfikujące się z doświadczeniem queerowym i kobiecym, dla których ważna jest obecność tych perspektyw w sztuce, a także wszystkie osoby zainteresowane tworzeniem z i/lub dla grup wrażliwych na wykluczenie.

Olga Ciężkowska – reżyserka teatralna, dramaturżka i twórczyni performatywna. W swojej pracy skupia się na queerowych biografiach, opresyjnych normach społecznych i strategiach oporu. Zadebiutowała w 2021 spektaklem „Wszyscy jesteśmy dziwni” w Teatrze Nowym im. K. Dejmka w Łodzi, za który otrzymała nagrodę w finale 28. OKnWPW oraz Grand Prix na

13. Koszalińskich Konfrontacjach Młodych „m- teatr”. Ostatnio wyreżyserowała takie spektakle jak, m.in.: „Instrukcja dla pan sprzątających” (Teatr im. Jana Kochanowskiego, Opole), „Nie całuj mnie teraz” (Teatr Współczesny, Szczecin). Jej spektakl „Nieustraszona miłość Eve Adams” opowiadający złożoną, pełną heroizmu i niezwykłych zwrotów biografię Chawy Złoczewer w sposób symboliczny otworzył dyrektorską kadencję Doroty Ignatjew i Jakuba Skrzywanka w Narodowym Starym Teatrze.

Projekt Stwórczynie: warsztaty mistrzowskie prowadzone przez uznane artystki związane z Narodowym Starym Teatrem. Cykl ma na celu przybliżenie ogromnego wkładu twórczyń w rozwój artystyczny narodowej sceny oraz podkreślenie należnego ich miejsca w historii najnowszej naszego Teatru. czytaj więcej

Na motywach scenariusza Ingmara Bergmana, reż. Katarzyna Minkowska

Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa

„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.

Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.

Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr

OBSADA

Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan MARIANNE
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz

Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.

Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.

www.josef-weinberger.com

www.ingmarbergman.se

Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej

na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski

Czas trwania 1 godz,.15 min
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1

To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…

Obsada

Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski

Twórcy

Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej

19 kwietnia z okazji 85. rocznicy urodzin Wojciecha Młynarskiego teksty poety zinterpretują Jacek Romanowski i Jan Romanowski. Piosenki Młynarskiego zaśpiewają studentki i studenci krakowskiej AST: Julia Piotrowska, Julia Polaczek i Michał Wojnarowski, na fortepianie zagra Konrad Mastyło. Tego dnia w Salonie wystąpi gość specjalny – Andrzej Zieliński.
26 kwietnia w Sali Modrzejewskiej wystąpią studenci i studentki II roku krakowskiej AST, pod opieką pedagogiczną Ewy Kaim – Błażej Grzębski, Małgorzata Oleksik, Maksym Gadka, Barbara Stojek, Zofia Kania, Kinga Czuban oraz Aleksander Idzi. W trakcie tego Salonu zostaną zinterpretowane wiersze różnych poetów, których połączy osoba tłumacza – Stanisława Barańczaka.
 
Rezerwacja biletów: +48 12 422 40 40; rezerwacja@stary.pl
Kasa ul. Jagiellońska 1. czytaj więcej

Na motywach scenariusza Ingmara Bergmana, reż. Katarzyna Minkowska

Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa

„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.

Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.

Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr

OBSADA

Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan MARIANNE
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz

Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.

Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.

www.josef-weinberger.com

www.ingmarbergman.se

Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej

wg powieści Doroty Masłowskiej
reż. Paweł Świątek

Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy

Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…

Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr

Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.

Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana

Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.

2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze czytaj więcej

wg powieści Doroty Masłowskiej
reż. Paweł Świątek

Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy

Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…

Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr

Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.

Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana

Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.

2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze czytaj więcej

reż. Daria Kubisiak

Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy

Niemęski, czyli jaki? Żeński, babski, słaby, płaczliwy, miękki, tchórzliwy, bezwolny, zniewieściały, przegięty? A może jeszcze inaczej? Może po prostu wyzwolony z póz i lęków, wolny od przymusu rywalizacji i napinania muskułów, uwolniony od narzuconych przez kulturę zachowań, które podobać się mogą na ekranie, ale w życiu…? Niemęski, czyli taki, który sam stanowi o sobie. Niemęski, czyli ten, co nie korzysta z nadanych mu nie wiadomo przez kogo przywilejów. Niemęski, czyli taki, który mówi, co czuje, nie musi zawsze wygrać, bo jego życie to nie konkurs, mecz ani wyścig. Trudno to zrozumieć bohaterom spektaklu – czterem mężczyznom na zakręcie i pod presją, ale trzeba przyznać, że bardzo się starają, a realizatorki próbują ich przekonać, że „niemęski” to nie obelga, lecz komplement.

Wykręcone historie bohaterów konfrontują się z kulturowym rozpadem systemu, a „niemęski” to utopijna spekulacja na temat jego stanu. W scenach w humorystycznej i onirycznej konwencji mężczyźni otrzymują miękkie kompetencje, zazwyczaj przypisywane kobietom. Zagubieni bohaterowie z kompleksami próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości wciąż jeszcze na granicy jawy i snu. Nam także „niemęski” pomoże oswoić się z lękami, strachami i obawami wywołanymi upadającym patriarchatem.

Od (…) ujęć,, męskości’’, tej wzorcowej, widzowie są prowadzeni w kierunku wszystkich,, niemęskich’’, odbiegających od tego wyobrażenia zachowań. Zawężenie wizji męskości oraz operowanie przeglądem lęków i koszmarów jest celnym zabiegiem (…). Moim zdaniem całkowite zignorowanie możliwych sytuacji, w których to mężczyzna czułby się pewnie i komfortowo, pełen siły, nawet gdy przegrywa, w tym spektaklu jest wyjątkowo udane. Zgodnie z tytułem, skupiając się na wątkach słabości, bezradności wrażliwej istoty ludzkiej, przybranej w ciało mężczyzny, możemy łatwo zauważyć szereg rozmaitych rys na tym wizerunku mężczyzny, jaki zwykle obserwujemy w naszym otoczeniu. Autorka scenariusza w interesujący sposób rozwinęła wizję emocjonalności mężczyzn, w mojej ocenie trafną, choć naturalnie wziętą w pewien nawias ironii i komizmu (…).

Mateusz Leon Rychlak, Teatr dla Wszystkich

Jaką rolę pełnią w naszym życiu stereotypy? Czy porządkują świat, czy raczej utrudniają nam odnalezienie się w nim? Jak silny jest w nas stereotyp męskości? Te dylematy stały się punktem wyjścia do tworzenia spektaklu. „Pytanie, czym był kiedyś męski, a czym dzisiaj jest męski? Wydaje mi się, że ta definicja totalnie się przedefiniowała i tak na dobrą sprawę korzystamy ze starych, utartych schematów i stereotypów, a nie wiemy czym jest męskość” – twierdzi autorka. – To ona – kobieta – napisała tekst, choć mogłoby się wydawać, że takie problemy jej nie dotyczą…

Marlena Chudzio, Radio RMF

Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Obsada

Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)

Twórcy

Daria Kubisiak Reżyseria i scenariusz
Joanna Krakowska, Magdalena Urbańska Dramaturgia
Iga Słupska Scenografia
Hanka Podraza Kostiumy
Oskar Malinowski Choreografia
Jarosław Płonka Muzyka
Klaudyna Schubert Reżyseria świateł
Magdalena Urbańska Asystentka reżyserki
Ewa Wrześniak Inspicjentka/suflerka czytaj więcej

reż. Daria Kubisiak

Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy

Niemęski, czyli jaki? Żeński, babski, słaby, płaczliwy, miękki, tchórzliwy, bezwolny, zniewieściały, przegięty? A może jeszcze inaczej? Może po prostu wyzwolony z póz i lęków, wolny od przymusu rywalizacji i napinania muskułów, uwolniony od narzuconych przez kulturę zachowań, które podobać się mogą na ekranie, ale w życiu…? Niemęski, czyli taki, który sam stanowi o sobie. Niemęski, czyli ten, co nie korzysta z nadanych mu nie wiadomo przez kogo przywilejów. Niemęski, czyli taki, który mówi, co czuje, nie musi zawsze wygrać, bo jego życie to nie konkurs, mecz ani wyścig. Trudno to zrozumieć bohaterom spektaklu – czterem mężczyznom na zakręcie i pod presją, ale trzeba przyznać, że bardzo się starają, a realizatorki próbują ich przekonać, że „niemęski” to nie obelga, lecz komplement.

Wykręcone historie bohaterów konfrontują się z kulturowym rozpadem systemu, a „niemęski” to utopijna spekulacja na temat jego stanu. W scenach w humorystycznej i onirycznej konwencji mężczyźni otrzymują miękkie kompetencje, zazwyczaj przypisywane kobietom. Zagubieni bohaterowie z kompleksami próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości wciąż jeszcze na granicy jawy i snu. Nam także „niemęski” pomoże oswoić się z lękami, strachami i obawami wywołanymi upadającym patriarchatem.

Od (…) ujęć,, męskości’’, tej wzorcowej, widzowie są prowadzeni w kierunku wszystkich,, niemęskich’’, odbiegających od tego wyobrażenia zachowań. Zawężenie wizji męskości oraz operowanie przeglądem lęków i koszmarów jest celnym zabiegiem (…). Moim zdaniem całkowite zignorowanie możliwych sytuacji, w których to mężczyzna czułby się pewnie i komfortowo, pełen siły, nawet gdy przegrywa, w tym spektaklu jest wyjątkowo udane. Zgodnie z tytułem, skupiając się na wątkach słabości, bezradności wrażliwej istoty ludzkiej, przybranej w ciało mężczyzny, możemy łatwo zauważyć szereg rozmaitych rys na tym wizerunku mężczyzny, jaki zwykle obserwujemy w naszym otoczeniu. Autorka scenariusza w interesujący sposób rozwinęła wizję emocjonalności mężczyzn, w mojej ocenie trafną, choć naturalnie wziętą w pewien nawias ironii i komizmu (…).

Mateusz Leon Rychlak, Teatr dla Wszystkich

Jaką rolę pełnią w naszym życiu stereotypy? Czy porządkują świat, czy raczej utrudniają nam odnalezienie się w nim? Jak silny jest w nas stereotyp męskości? Te dylematy stały się punktem wyjścia do tworzenia spektaklu. „Pytanie, czym był kiedyś męski, a czym dzisiaj jest męski? Wydaje mi się, że ta definicja totalnie się przedefiniowała i tak na dobrą sprawę korzystamy ze starych, utartych schematów i stereotypów, a nie wiemy czym jest męskość” – twierdzi autorka. – To ona – kobieta – napisała tekst, choć mogłoby się wydawać, że takie problemy jej nie dotyczą…

Marlena Chudzio, Radio RMF

Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Obsada

Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)

Twórcy

Daria Kubisiak Reżyseria i scenariusz
Joanna Krakowska, Magdalena Urbańska Dramaturgia
Iga Słupska Scenografia
Hanka Podraza Kostiumy
Oskar Malinowski Choreografia
Jarosław Płonka Muzyka
Klaudyna Schubert Reżyseria świateł
Magdalena Urbańska Asystentka reżyserki
Ewa Wrześniak Inspicjentka/suflerka czytaj więcej

Paweł Demirski
reż. Remigiusz Brzyk
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21

Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.

To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.

Obsada:

Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta

Twórcy

Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent czytaj więcej

wg Jarosława Iwaszkiewicza
reż. Agnieszka Glińska

Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
1 godzina 50 minut bez przerwy

Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.

Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl

Obsada:

Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana

Twórcy

Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo

Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan

2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie) czytaj więcej

19 kwietnia z okazji 85. rocznicy urodzin Wojciecha Młynarskiego teksty poety zinterpretują Jacek Romanowski i Jan Romanowski. Piosenki Młynarskiego zaśpiewają studentki i studenci krakowskiej AST: Julia Piotrowska, Julia Polaczek i Michał Wojnarowski, na fortepianie zagra Konrad Mastyło. Tego dnia w Salonie wystąpi gość specjalny – Andrzej Zieliński.
26 kwietnia w Sali Modrzejewskiej wystąpią studenci i studentki II roku krakowskiej AST, pod opieką pedagogiczną Ewy Kaim – Błażej Grzębski, Małgorzata Oleksik, Maksym Gadka, Barbara Stojek, Zofia Kania, Kinga Czuban oraz Aleksander Idzi. W trakcie tego Salonu zostaną zinterpretowane wiersze różnych poetów, których połączy osoba tłumacza – Stanisława Barańczaka.
 
Rezerwacja biletów: +48 12 422 40 40; rezerwacja@stary.pl
Kasa ul. Jagiellońska 1. czytaj więcej

reż. Daria Kubisiak

Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy

Niemęski, czyli jaki? Żeński, babski, słaby, płaczliwy, miękki, tchórzliwy, bezwolny, zniewieściały, przegięty? A może jeszcze inaczej? Może po prostu wyzwolony z póz i lęków, wolny od przymusu rywalizacji i napinania muskułów, uwolniony od narzuconych przez kulturę zachowań, które podobać się mogą na ekranie, ale w życiu…? Niemęski, czyli taki, który sam stanowi o sobie. Niemęski, czyli ten, co nie korzysta z nadanych mu nie wiadomo przez kogo przywilejów. Niemęski, czyli taki, który mówi, co czuje, nie musi zawsze wygrać, bo jego życie to nie konkurs, mecz ani wyścig. Trudno to zrozumieć bohaterom spektaklu – czterem mężczyznom na zakręcie i pod presją, ale trzeba przyznać, że bardzo się starają, a realizatorki próbują ich przekonać, że „niemęski” to nie obelga, lecz komplement.

Wykręcone historie bohaterów konfrontują się z kulturowym rozpadem systemu, a „niemęski” to utopijna spekulacja na temat jego stanu. W scenach w humorystycznej i onirycznej konwencji mężczyźni otrzymują miękkie kompetencje, zazwyczaj przypisywane kobietom. Zagubieni bohaterowie z kompleksami próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości wciąż jeszcze na granicy jawy i snu. Nam także „niemęski” pomoże oswoić się z lękami, strachami i obawami wywołanymi upadającym patriarchatem.

Od (…) ujęć,, męskości’’, tej wzorcowej, widzowie są prowadzeni w kierunku wszystkich,, niemęskich’’, odbiegających od tego wyobrażenia zachowań. Zawężenie wizji męskości oraz operowanie przeglądem lęków i koszmarów jest celnym zabiegiem (…). Moim zdaniem całkowite zignorowanie możliwych sytuacji, w których to mężczyzna czułby się pewnie i komfortowo, pełen siły, nawet gdy przegrywa, w tym spektaklu jest wyjątkowo udane. Zgodnie z tytułem, skupiając się na wątkach słabości, bezradności wrażliwej istoty ludzkiej, przybranej w ciało mężczyzny, możemy łatwo zauważyć szereg rozmaitych rys na tym wizerunku mężczyzny, jaki zwykle obserwujemy w naszym otoczeniu. Autorka scenariusza w interesujący sposób rozwinęła wizję emocjonalności mężczyzn, w mojej ocenie trafną, choć naturalnie wziętą w pewien nawias ironii i komizmu (…).

Mateusz Leon Rychlak, Teatr dla Wszystkich

Jaką rolę pełnią w naszym życiu stereotypy? Czy porządkują świat, czy raczej utrudniają nam odnalezienie się w nim? Jak silny jest w nas stereotyp męskości? Te dylematy stały się punktem wyjścia do tworzenia spektaklu. „Pytanie, czym był kiedyś męski, a czym dzisiaj jest męski? Wydaje mi się, że ta definicja totalnie się przedefiniowała i tak na dobrą sprawę korzystamy ze starych, utartych schematów i stereotypów, a nie wiemy czym jest męskość” – twierdzi autorka. – To ona – kobieta – napisała tekst, choć mogłoby się wydawać, że takie problemy jej nie dotyczą…

Marlena Chudzio, Radio RMF

Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Obsada

Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)

Twórcy

Daria Kubisiak Reżyseria i scenariusz
Joanna Krakowska, Magdalena Urbańska Dramaturgia
Iga Słupska Scenografia
Hanka Podraza Kostiumy
Oskar Malinowski Choreografia
Jarosław Płonka Muzyka
Klaudyna Schubert Reżyseria świateł
Magdalena Urbańska Asystentka reżyserki
Ewa Wrześniak Inspicjentka/suflerka czytaj więcej

Paweł Demirski
reż. Remigiusz Brzyk
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21

Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.

To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.

Obsada:

Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta

Twórcy

Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent czytaj więcej

wg Jarosława Iwaszkiewicza
reż. Agnieszka Glińska

Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
1 godzina 50 minut bez przerwy

Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.

Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl

Obsada:

Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana

Twórcy

Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo

Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan

2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie) czytaj więcej

czytaj więcej

Paweł Demirski
reż. Remigiusz Brzyk
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21

Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.

To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.

Obsada:

Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta

Twórcy

Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent czytaj więcej

wg Jarosława Iwaszkiewicza
reż. Agnieszka Glińska

Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
1 godzina 50 minut bez przerwy

Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.

Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl

Obsada:

Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana

Twórcy

Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo

Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan

2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie) czytaj więcej

czytaj więcej

na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk

Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa

„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.

Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej

według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Czas trwania 1 godzina 30 minut

Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…

Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?

Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?

Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.

Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć. 

“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych. 

Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.

Obsada
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy

Twórcy

Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej

według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Czas trwania 1 godzina 30 minut

Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…

Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?

Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?

Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.

Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć. 

“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych. 

Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.

Obsada
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy

Twórcy

Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej

na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk

Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa

„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.

Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej

według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Czas trwania 1 godzina 30 minut

Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…

Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?

Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?

Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.

Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć. 

“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych. 

Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.

Obsada
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy

Twórcy

Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej

według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Czas trwania 1 godzina 30 minut

Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…

Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?

Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?

Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.

Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć. 

“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych. 

Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.

Obsada
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy

Twórcy

Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej

Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny, 1 przerwa

Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.

Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.

„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.

W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023

Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.

Obsada:

Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski czytaj więcej

Mateusz Górniak
reż. Michał Borczuch

Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut

„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
obsada

Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki czytaj więcej

według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Czas trwania 1 godzina 30 minut

Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…

Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?

Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?

Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.

Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć. 

“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych. 

Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.

Obsada
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy

Twórcy

Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej

Mateusz Górniak
reż. Michał Borczuch

Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut

„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
obsada

Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki czytaj więcej

Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny, 1 przerwa

Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.

Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.

„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.

W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023

Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.

Obsada:

Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski czytaj więcej

19 kwietnia z okazji 85. rocznicy urodzin Wojciecha Młynarskiego teksty poety zinterpretują Jacek Romanowski i Jan Romanowski. Piosenki Młynarskiego zaśpiewają studentki i studenci krakowskiej AST: Julia Piotrowska, Julia Polaczek i Michał Wojnarowski, na fortepianie zagra Konrad Mastyło. Tego dnia w Salonie wystąpi gość specjalny – Andrzej Zieliński.
26 kwietnia w Sali Modrzejewskiej wystąpią studenci i studentki II roku krakowskiej AST, pod opieką pedagogiczną Ewy Kaim – Błażej Grzębski, Małgorzata Oleksik, Maksym Gadka, Barbara Stojek, Zofia Kania, Kinga Czuban oraz Aleksander Idzi. W trakcie tego Salonu zostaną zinterpretowane wiersze różnych poetów, których połączy osoba tłumacza – Stanisława Barańczaka.
 
Rezerwacja biletów: +48 12 422 40 40; rezerwacja@stary.pl
Kasa ul. Jagiellońska 1. czytaj więcej

Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny, 1 przerwa

Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.

Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.

„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.

W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023

Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.

Obsada:

Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski czytaj więcej

Mateusz Górniak
reż. Michał Borczuch

Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut

„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
obsada

Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki czytaj więcej