według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
Mateusz Górniak
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
Obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Michał Borczuch Reżyseria
Mateusz Górniak Tekst | dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia | kostiumy
Bartosz Dziadosz Muzyka
Robert Mleczko Reżyseria świateł | video
Paweł Sakowicz Choreografia
Julia Lizurek Asystentka reżysera
Eliasz Niezgoda (WRD) Asystent reżysera i kompozytora
Jakub Katarzyński Operator kamery
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
Obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Michał Borczuch Reżyseria
Mateusz Górniak Tekst | dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia | kostiumy
Bartosz Dziadosz Muzyka
Robert Mleczko Reżyseria świateł | video
Paweł Sakowicz Choreografia
Julia Lizurek Asystentka reżysera
Eliasz Niezgoda (WRD) Asystent reżysera i kompozytora
Jakub Katarzyński Operator kamery
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
Mateusz Górniak
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
Obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Michał Borczuch Reżyseria
Mateusz Górniak Tekst | dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia | kostiumy
Bartosz Dziadosz Muzyka
Robert Mleczko Reżyseria świateł | video
Paweł Sakowicz Choreografia
Julia Lizurek Asystentka reżysera
Eliasz Niezgoda (WRD) Asystent reżysera i kompozytora
Jakub Katarzyński Operator kamery
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
Obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Michał Borczuch Reżyseria
Mateusz Górniak Tekst | dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia | kostiumy
Bartosz Dziadosz Muzyka
Robert Mleczko Reżyseria świateł | video
Paweł Sakowicz Choreografia
Julia Lizurek Asystentka reżysera
Eliasz Niezgoda (WRD) Asystent reżysera i kompozytora
Jakub Katarzyński Operator kamery
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
Na podstawie Ingmara Bergmana, tekst i adaptacja: Małgorzata Maciejewska
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Na podstawie Ingmara Bergmana, tekst i adaptacja: Małgorzata Maciejewska
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Na podstawie Ingmara Bergmana, tekst i adaptacja: Małgorzata Maciejewska
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
Mateusz Górniak
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
Obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Michał Borczuch Reżyseria
Mateusz Górniak Tekst | dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia | kostiumy
Bartosz Dziadosz Muzyka
Robert Mleczko Reżyseria świateł | video
Paweł Sakowicz Choreografia
Julia Lizurek Asystentka reżysera
Eliasz Niezgoda (WRD) Asystent reżysera i kompozytora
Jakub Katarzyński Operator kamery
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
Obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Michał Borczuch Reżyseria
Mateusz Górniak Tekst | dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia | kostiumy
Bartosz Dziadosz Muzyka
Robert Mleczko Reżyseria świateł | video
Paweł Sakowicz Choreografia
Julia Lizurek Asystentka reżysera
Eliasz Niezgoda (WRD) Asystent reżysera i kompozytora
Jakub Katarzyński Operator kamery
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
Mateusz Górniak
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
Obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Michał Borczuch Reżyseria
Mateusz Górniak Tekst | dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia | kostiumy
Bartosz Dziadosz Muzyka
Robert Mleczko Reżyseria świateł | video
Paweł Sakowicz Choreografia
Julia Lizurek Asystentka reżysera
Eliasz Niezgoda (WRD) Asystent reżysera i kompozytora
Jakub Katarzyński Operator kamery
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
Obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Michał Borczuch Reżyseria
Mateusz Górniak Tekst | dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia | kostiumy
Bartosz Dziadosz Muzyka
Robert Mleczko Reżyseria świateł | video
Paweł Sakowicz Choreografia
Julia Lizurek Asystentka reżysera
Eliasz Niezgoda (WRD) Asystent reżysera i kompozytora
Jakub Katarzyński Operator kamery
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
Na podstawie Ingmara Bergmana, tekst i adaptacja: Małgorzata Maciejewska
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Na podstawie Ingmara Bergmana, tekst i adaptacja: Małgorzata Maciejewska
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Na podstawie Ingmara Bergmana, tekst i adaptacja: Małgorzata Maciejewska
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami. czytaj więcej