Bilety online

4 października będzie skoncentrowany wokół poezji Wojciecha Bonowicza, wydanej ostatnio w tomie „Bardzo” (Wydawnictwo A5). Wiersze zinterpretują Ewa Kaim i Łukasz Stawarczyk w muzycznym towarzystwie Motion Trio.
11 października Bronisław Maj przygotuje wybór poezji Jarosława Iwaszkiewicza poświęcony pamięci Andrzeja Wajdy, wspominając w ten sposób tego Wielkiego Artystę w 10 rocznicę jego śmierci. Tego dnia wiersze przeczytają Teresa Budzisz-Krzyżanowska i Jacek Romanowski.
18 października Z przykrością informujemy, że Ralph Kaminski – ze względów zdrowotnych – nie będzie mógł uczestniczyć w „Krakowskim Salonie Poezji”. W październiku artysta nie będzie aktywny zawodowo i skupi się wyłącznie na powrocie do zdrowia.

Bardzo przepraszamy za zaistniałą sytuację i wszelkie niedogodności, jakie wiążą się z odwołaniem udziału Ralpha w wydarzeniu oraz prosimy o wyrozumiałość.

Salon Poezji odbędzie się jednak zgodnie z planem, a jego wyjątkową gościnią będzie Irena Santor. Na Dużej Scenie usłyszymy nie tylko piosenki z repertuaru artystki w wykonaniu zespołu Polyphonics, ale także jej ulubione wiersze w interpretacji Anny Dymnej, Anny Radwan, Krzysztofa Orzechowskiego i Mateusza Janickiego.
25 października Halina Jarczyk zaproponuje wybór poezji Jacka Cygana. Wiersze zinterpretują Anna Dymna i Radosław Krzyżowski.
Rezerwacja biletów: +48 12 422 40 40; rezerwacja@stary.pl
Kasa ul. Jagiellońska 1. czytaj więcej

na podstawie scenariusza autorstwa Luka Percevala w tłumaczeniu Sławy Lisieckiej pt.: "KARMA - ZOLA"
Reż. Luk Perceval

Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut

Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada

Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej

Duża Scena, ul. Jagiellońska 1

Radio Kraków i Narodowy Stary Teatr zapraszają na podwójną premierę słuchowiska „Dziady cz. II" w reżyserii Wojtka Rodaka. To druga wspólna produkcja obu instytucji – po „Melancholii sprzeciwu" w reżyserii Jakuba Skrzywanka – i owoc listu intencyjnego podpisanego między Radiem Kraków a NST.

Słuchowisko sięga po drugą część „Dziadów" Adama Mickiewicza, wzbogaconą o monolog Upiora (w tej roli Krzysztof Globisz). Reżysera prowadził duch legendarnej inscenizacji Konrada Swinarskiego, wystawionej na scenie Narodowego Starego Teatru w 1973 roku.

Wojtek Rodak jest reżyserem teatralnym związanym z Narodowym Starym Teatrem, gdzie w 2024 roku wyreżyserował głośne „Dzieje grzechu" – spektakl w queerowo-feministycznym odczytaniu historii Ewy Pobratyńskiej. Rodak za reżyserię tego spektaklu otrzymał Laur Konrada oraz Nagrodę Dziennikarzy na XXII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje”.

Twórcy i obsada:

reż. Wojtek Rodak muzyka: Justyna Stasiowska

Występują:

Guślarz – Anna Dymna

Aniołek – Julek Rapacz

Widmo – Krzysztof Zawadzki

Kruk – Łukasz Stawarczyk

Sowa – Ewa Kolasińska

Dziewczyna – Aleksandra Wrońska

Upiór – Krzysztof Globisz

Chór tworzą pracowniczki i pracownicy Radia Kraków.

realizacja: Grzegorz Dąbek produkcja, opieka redakcyjna: Georgina Gryboś

Podwójna premiera odbędzie się we wtorek 20 października – słuchowisko wybrzmi na Dużej Scenie Starego Teatru; tego samego dnia zostanie wyemitowane na antenie Radia Kraków i Radia Kraków Kultura. czytaj więcej

reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut

Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”

Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana

Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki



czytaj więcej

reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut

Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”

Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana

Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki



czytaj więcej

Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny
・
Zespół jest jednym z najbardziej fascynujących i znaczących zjawisk artystycznych na współczesnej polskiej i europejskiej scenie kulturalnej łączącym trzech uznanych muzyków jazzowych: Marcela Balińskiego, Rafała Różalskiego i Bartosza Szablowskiego, dwie osoby aktorskie – Magdalenę Koleśnik i Bartosza Bielenię – oraz chór osób z niepełnosprawnościami intelektualnymi. Tworzą muzyczną przestrzeń, w której granice się zacierają, a różnorodność staje się siłą.
・
W 2025 roku WSPÓŁGŁOSY otrzymały najważniejszą nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego – FRYDERYKA - w kategorii Album Roku — jazz eksperymentalny / współczesna muzyka improwizowana.
・
Po wydaniu pierwszego, nagrodzonego Fryderykiem krążka, zagrali prawie 30 koncertów – na Męskim Graniu i w Nowym Teatrze, w Trójce i na Off Festivalu. To takie doświadczenia, z których nie da się nie wyjść choć odrobinę szczęśliwszym.
Bo jak wyjdziesz poza ramę, to zobaczysz: już nie wrócisz.
・

W drugim albumie eksplorują swój piosenkowy potencjał. Solowo, unisono i polifonicznie. Jest jungle’owy beat, jest soul, gospel i pop. Jest piosenka z potencjałem na stadionowy hit i artystyczna – taka trochę krakowska. Alternatywa, improwizacja i operowe wokalizy. Głęboki oddech. Muzyczny eksperyment, który wydarza się między rozstrojonym keyboardem i fortepianem za milion.
・
A czemu, a czemu? A temu, że wszystkiego chcenie!
Są teksty. Zawsze o czymś. Dają proste odpowiedzi na trudne pytania. Po polsku, angielsku i w zmyślonym francuskim opowiadają o pogodzeniu się z życiem i akceptowaniu świata.
Bo nie ma tego, co trzeba, a jest to, co jest.
・
Jest „Frajda” i mnóstwo radości. I zapowiedź czegoś, co będzie na trzeciej płycie. Ale może urodzi się coś zupełnie innego? Trzeba mieć w życiu rozmach…
・
To się musi dać zrobić. Wszystko się musi dać! czytaj więcej

1 godzina 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska

Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy

Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.

Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?

Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA

OBSADA

Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana

WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej

1 godzina 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska

Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy

Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.

Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?

Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA

OBSADA

Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana

WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej

na podstawie powieści Julie Myerson w adaptacji Martyny Wawrzyniak
Reż. Gosia Wdowik
Scena Kameralna; ul. Starowiślna 21
Czas trwania:
NONFICTION to spektakl o macierzyństwie, które nie mieści się w społecznych wyobrażeniach. O miłości silniejszej od rozczarowania, ale bezradnej wobec wyborów drugiego człowieka. I o potrzebie opowiadania historii, nawet wtedy, gdy najtrudniej znaleźć dla nich właściwe słowa.
Bohaterka spektaklu próbuje ocalić córkę zmagającą się z uzależnieniem. Żyje pomiędzy lękiem a nadzieją, nieustannie szukając sposobu, by do niej dotrzeć. Ta droga prowadzi ją także do własnej relacji z matką i pytań o to, co w doświadczeniu macierzyństwa dziedziczymy, a co pozostaje w zasięgu naszych decyzji.
W centrum przedstawienia znajduje się macierzyństwo pozbawione idealizacji – doświadczenie miłości, która nie daje poczucia sprawczości, i odpowiedzialności, która nie chroni przed porażką. Jednocześnie spektakl pyta o wolność twórczą: czy można pisać o tych, których się kocha? Czy literatura ma prawo sięgać po najbardziej intymne doświadczenia, jeśli ceną jest odsłonięcie cudzego życia?
Postać córki zostanie powierzona ręcznie wykonanym wełnianym lalkom-rzeźbom autorstwa Anety Grzeszykowskiej, inspirowanym cyklem Franciszka. Ich obecność otworzy przestrzeń między pamięcią i wyobraźnią, dokumentem a fikcją.

Julie Myerson jest autorką dziesięciu powieści, w tym bestsellera „Something Might Happen” oraz trzech książek nonfiction, m.in. „Home: The Story of Everyone Who Ever Lived In Our House” – zrealizowanej w formie słuchowiska przez BBC Radio 4 – oraz „The Lost Child: a true story)”. Jako krytyczka i felietonistka publikowała w wielu gazetach, m.in. takich jak „Guardian”, „FT”, „Harpers Bazaar” i „New York Times”, a także regularnie występowała w programie BBC TV „Newsnight Review”. Mieszka w Londynie.
obsada:
Bogumiła Bajor/Alicja Jurkowska, Zbigniew W. Kaleta, Dorota Pomykała, Kamil Pudlik, Małgorzata Zawadzka i Zosia Będkowska
twórczynie i twórcy:
Gosia Wdowik – reżyseria
Martyna Wawrzyniak – adaptacja
Marta Orczykowska – tłumaczenie
Aleksandr Prowaliński, Gosia Wdowik – scenografia
Aneta Grzeszykowska – rzeźby
Maja Wolak – kostiumy
Aleksandr Prowaliński – reżyseria światła
Agata Zemla – muzyka i sound design
Hanna Nowak – inspicjentka
Tomasz Dzierwa - sufler czytaj więcej

1 godzina 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska

Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy

Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.

Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?

Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA

OBSADA

Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana

WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej

4 października będzie skoncentrowany wokół poezji Wojciecha Bonowicza, wydanej ostatnio w tomie „Bardzo” (Wydawnictwo A5). Wiersze zinterpretują Ewa Kaim i Łukasz Stawarczyk w muzycznym towarzystwie Motion Trio.
11 października Bronisław Maj przygotuje wybór poezji Jarosława Iwaszkiewicza poświęcony pamięci Andrzeja Wajdy, wspominając w ten sposób tego Wielkiego Artystę w 10 rocznicę jego śmierci. Tego dnia wiersze przeczytają Teresa Budzisz-Krzyżanowska i Jacek Romanowski.
18 października Z przykrością informujemy, że Ralph Kaminski – ze względów zdrowotnych – nie będzie mógł uczestniczyć w „Krakowskim Salonie Poezji”. W październiku artysta nie będzie aktywny zawodowo i skupi się wyłącznie na powrocie do zdrowia.

Bardzo przepraszamy za zaistniałą sytuację i wszelkie niedogodności, jakie wiążą się z odwołaniem udziału Ralpha w wydarzeniu oraz prosimy o wyrozumiałość.

Salon Poezji odbędzie się jednak zgodnie z planem, a jego wyjątkową gościnią będzie Irena Santor. Na Dużej Scenie usłyszymy nie tylko piosenki z repertuaru artystki w wykonaniu zespołu Polyphonics, ale także jej ulubione wiersze w interpretacji Anny Dymnej, Anny Radwan, Krzysztofa Orzechowskiego i Mateusza Janickiego.
25 października Halina Jarczyk zaproponuje wybór poezji Jacka Cygana. Wiersze zinterpretują Anna Dymna i Radosław Krzyżowski.
Rezerwacja biletów: +48 12 422 40 40; rezerwacja@stary.pl
Kasa ul. Jagiellońska 1. czytaj więcej

1 godzina 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska

Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy

Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.

Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?

Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA

OBSADA

Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana

WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej

na podstawie powieści Julie Myerson w adaptacji Martyny Wawrzyniak
Reż. Gosia Wdowik
Scena Kameralna; ul. Starowiślna 21
Czas trwania:
NONFICTION to spektakl o macierzyństwie, które nie mieści się w społecznych wyobrażeniach. O miłości silniejszej od rozczarowania, ale bezradnej wobec wyborów drugiego człowieka. I o potrzebie opowiadania historii, nawet wtedy, gdy najtrudniej znaleźć dla nich właściwe słowa.
Bohaterka spektaklu próbuje ocalić córkę zmagającą się z uzależnieniem. Żyje pomiędzy lękiem a nadzieją, nieustannie szukając sposobu, by do niej dotrzeć. Ta droga prowadzi ją także do własnej relacji z matką i pytań o to, co w doświadczeniu macierzyństwa dziedziczymy, a co pozostaje w zasięgu naszych decyzji.
W centrum przedstawienia znajduje się macierzyństwo pozbawione idealizacji – doświadczenie miłości, która nie daje poczucia sprawczości, i odpowiedzialności, która nie chroni przed porażką. Jednocześnie spektakl pyta o wolność twórczą: czy można pisać o tych, których się kocha? Czy literatura ma prawo sięgać po najbardziej intymne doświadczenia, jeśli ceną jest odsłonięcie cudzego życia?
Postać córki zostanie powierzona ręcznie wykonanym wełnianym lalkom-rzeźbom autorstwa Anety Grzeszykowskiej, inspirowanym cyklem Franciszka. Ich obecność otworzy przestrzeń między pamięcią i wyobraźnią, dokumentem a fikcją.

Julie Myerson jest autorką dziesięciu powieści, w tym bestsellera „Something Might Happen” oraz trzech książek nonfiction, m.in. „Home: The Story of Everyone Who Ever Lived In Our House” – zrealizowanej w formie słuchowiska przez BBC Radio 4 – oraz „The Lost Child: a true story)”. Jako krytyczka i felietonistka publikowała w wielu gazetach, m.in. takich jak „Guardian”, „FT”, „Harpers Bazaar” i „New York Times”, a także regularnie występowała w programie BBC TV „Newsnight Review”. Mieszka w Londynie.
obsada:
Bogumiła Bajor/Alicja Jurkowska, Zbigniew W. Kaleta, Dorota Pomykała, Kamil Pudlik, Małgorzata Zawadzka i Zosia Będkowska
twórczynie i twórcy:
Gosia Wdowik – reżyseria
Martyna Wawrzyniak – adaptacja
Marta Orczykowska – tłumaczenie
Aleksandr Prowaliński, Gosia Wdowik – scenografia
Aneta Grzeszykowska – rzeźby
Maja Wolak – kostiumy
Aleksandr Prowaliński – reżyseria światła
Agata Zemla – muzyka i sound design
Hanna Nowak – inspicjentka
Tomasz Dzierwa - sufler czytaj więcej

Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek

Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut

21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…

Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.

Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?

W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.

Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.

Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”

Obsada:

Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej

Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek

Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut

21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…

Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.

Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?

W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.

Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.

Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”

Obsada:

Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej

Thomas Bernhard
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy

Voss, pacjent szpitala psy­chiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.

Nagrody i wyjazdy:

2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)

Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej

Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek

Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut

21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…

Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.

Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?

W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.

Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.

Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”

Obsada:

Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej

Thomas Bernhard
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy

Voss, pacjent szpitala psy­chiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.

Nagrody i wyjazdy:

2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)

Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej

Thomas Bernhard
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy

Voss, pacjent szpitala psy­chiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.

Nagrody i wyjazdy:

2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)

Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej