Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
BANKRUCTWO MAŁEGO DŻEKA
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Czas trwania:
1h 30min
reż. Maciej Podstawny
Czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Czas trwania:
1h 30min
BAŚŃ O WĘŻOWYM SERCU
według powieści Radka Raka
Reż. Beniamin M. Bukowski
Nowa Scena
ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godz. 40 min.
Niektórzy żydowscy uczeni powiadają, że każdej nocy świat rozmontowywany jest na części i na nowo składany przez tajemniczego demiurga. A ponieważ, jak każdy, bywa on omylny, nowy świat podobny jest do poprzedniego, ale zawsze trochę inny, niektóre rzeczy zaś przesuwają się w dziwny sposób. Zdarza się też, że ta lub owa część świata zapodziewa się gdzieś i znika. Dlatego nie ma w świecie żadnego ładu, porządku ni celowości, bo wszelki ład, porządek i celowość są tylko ułudą. Obwoźna trupa wiejskich aktorów próbuje złożyć ten świat w całość, snując opowieść o Jakóbie Szeli. Jakób, cham, który utracił własne serce i własną tożsamość, pragnie zostać panem. Ponieważ jednak w świecie musi zostać zachowana równowaga, pan i cham zamieniają się miejscami – lub przynajmniej każdy z nich przechwytuje cząstkę tożsamości drugiego. Baśń zaś rządzi się własnymi prawami – mieszając prawdę, domysł, kłamstwo i w końcu fikcję, która być może okaże się wyższym porządkiem prawdy.
Spektakl oparty jest na „Baśni o wężowym sercu. Wtórym słowie o Jakóbie Szeli” Radka Raka, powieści nagrodzonej w 2020 roku nagrodą literacką Nike. Punktem wyjścia dla twórców jest pytanie o tożsamość: tę osobistą – w której chęć dokonania zmiany w świecie zawsze jest okupiona przemianą samego siebie; tę społeczną, w której nasza chłopska i szlachecka przeszłość miesza się ze sobą i tę polityczną – w której skomplikowane koleje rabacji pokazują tragiczne splątanie stanowych resentymentów, historii krzywd i pragnienia zemsty, przez które nadzieja na ponadklasowe, polskie powstanie niepodległościowe kończy się krwawą rzezią szlachty.
Obsada
Magda Grąziowska
Paulina Kondrak
Zbigniew W. Kaleta
Grzegorz Mielczarek
Beata Paluch
Łukasz Stawarczyk
Łukasz Szczepanowski
Reż. Beniamin M. Bukowski
Nowa Scena
ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godz. 40 min.
Niektórzy żydowscy uczeni powiadają, że każdej nocy świat rozmontowywany jest na części i na nowo składany przez tajemniczego demiurga. A ponieważ, jak każdy, bywa on omylny, nowy świat podobny jest do poprzedniego, ale zawsze trochę inny, niektóre rzeczy zaś przesuwają się w dziwny sposób. Zdarza się też, że ta lub owa część świata zapodziewa się gdzieś i znika. Dlatego nie ma w świecie żadnego ładu, porządku ni celowości, bo wszelki ład, porządek i celowość są tylko ułudą. Obwoźna trupa wiejskich aktorów próbuje złożyć ten świat w całość, snując opowieść o Jakóbie Szeli. Jakób, cham, który utracił własne serce i własną tożsamość, pragnie zostać panem. Ponieważ jednak w świecie musi zostać zachowana równowaga, pan i cham zamieniają się miejscami – lub przynajmniej każdy z nich przechwytuje cząstkę tożsamości drugiego. Baśń zaś rządzi się własnymi prawami – mieszając prawdę, domysł, kłamstwo i w końcu fikcję, która być może okaże się wyższym porządkiem prawdy.
Spektakl oparty jest na „Baśni o wężowym sercu. Wtórym słowie o Jakóbie Szeli” Radka Raka, powieści nagrodzonej w 2020 roku nagrodą literacką Nike. Punktem wyjścia dla twórców jest pytanie o tożsamość: tę osobistą – w której chęć dokonania zmiany w świecie zawsze jest okupiona przemianą samego siebie; tę społeczną, w której nasza chłopska i szlachecka przeszłość miesza się ze sobą i tę polityczną – w której skomplikowane koleje rabacji pokazują tragiczne splątanie stanowych resentymentów, historii krzywd i pragnienia zemsty, przez które nadzieja na ponadklasowe, polskie powstanie niepodległościowe kończy się krwawą rzezią szlachty.
Obsada
Magda Grąziowska
Paulina Kondrak
Zbigniew W. Kaleta
Grzegorz Mielczarek
Beata Paluch
Łukasz Stawarczyk
Łukasz Szczepanowski
DZIEJE GRZECHU
wg Stefana Żeromskiego
reż. Wojtek Rodak
Czas trwania 2 godziny 45 minut, 1 przerwa
Pracując z samą konwencją melodramatu i ją dekonstruując, przyglądają się losom głównej bohaterki Ewy, traktując ją w sposób niejednostkowy i metaforyczny, a także konfrontując na scenie z męskimi bohaterami tej powieści. Realizatorki i realizatorzy podejmują próbę queerowo-feministycznego odczytania historii Ewy, starając się wykroczyć poza męskie spojrzenie zapisane w powieści Żeromskiego, a następnie utrwalone w filmowej adaptacji Waleriana Borowczyka. W centrum ich zainteresowania znajduje się uwikłanie bohaterki w zależności patriarchatu oraz to, jak na przestrzeni lat zmieniła się narracja wokół kobiet.
Pragną spojrzeć na kobiece ciało i seksualność w sposób podmiotowy, szukając sposobu na wyzwolenie ich z konwencji. Czy Ewa wygnana z raju za pierwszy grzech już zawsze musi być skazana na piekło?
Obsada
Szymon Czacki
Małgorzata Gałkowska
Magda Grąziowska
Stanisław Linowski
Filip Perkowski
Przemysław Przestrzelski
Karolina Staniec
reż. Wojtek Rodak
Czas trwania 2 godziny 45 minut, 1 przerwa
Pracując z samą konwencją melodramatu i ją dekonstruując, przyglądają się losom głównej bohaterki Ewy, traktując ją w sposób niejednostkowy i metaforyczny, a także konfrontując na scenie z męskimi bohaterami tej powieści. Realizatorki i realizatorzy podejmują próbę queerowo-feministycznego odczytania historii Ewy, starając się wykroczyć poza męskie spojrzenie zapisane w powieści Żeromskiego, a następnie utrwalone w filmowej adaptacji Waleriana Borowczyka. W centrum ich zainteresowania znajduje się uwikłanie bohaterki w zależności patriarchatu oraz to, jak na przestrzeni lat zmieniła się narracja wokół kobiet.
Pragną spojrzeć na kobiece ciało i seksualność w sposób podmiotowy, szukając sposobu na wyzwolenie ich z konwencji. Czy Ewa wygnana z raju za pierwszy grzech już zawsze musi być skazana na piekło?
Obsada
Szymon Czacki
Małgorzata Gałkowska
Magda Grąziowska
Stanisław Linowski
Filip Perkowski
Przemysław Przestrzelski
Karolina Staniec
GAGA/PEOPLE
Gaga/people
Poznaj język ruchu Gaga, metodę pracy z ciałem stworzoną przez Ohada Naharina, która łączy ruch, wyobraźnię i uważność. W zajęciach mogą wziąć udział osoby powyżej 16 roku życia. Nie jest wymagane doświadczenie taneczne. Gaga inspiruje do słuchania własnego ciała, odkrywania jego możliwości oraz przyjemności płynącej z poruszania się. Podczas zajęć nauczyciel prowadzi uczestników poprzez serię werbalnych wskazówek tworzących ciągły proces ruchowy. Osoby uczestniczące aktywnie eksplorują zadania i poszukują własnych interpretacji ruchu.
Gaga/people
7 marca, godz. 12.00–13.00, Sala Modrzejewskiej
Prowadzenie: Natalia Iwaniec
To otwarta praktyka ruchowa dostępna dla osób bez wcześniejszego doświadczenia tanecznego. Podczas zajęć osoby uczestniczące pracują z wyobraźnią, impulsami i odczuciami płynącymi z ciała, rozwijając świadomość ruchu, elastyczność i siłę.
Dla kogo: dorośli i młodzież 16+. Doświadczenie taneczne nie jest wymagane.
Kilka ważnych informacji przed zajęciami:
1. Przyjdź 15 minut wcześniej. Zajęcia zaczynamy punktualnie. Po zamknięciu drzwi nie będzie już możliwości dołączenia.
2. Wybierz wygodny strój, który pozwoli Ci swobodnie się poruszać.
3. Ruszaj się boso lub w skarpetkach.
Prowadzenie: Natalia Iwaniec
Certyfikowana nauczycielka Gaga od 2012 roku, choreografka i tancerka. Pracowała jako nauczycielka i choreografka w takich zespołach i szkołach wyższych jak Rambert Dance Company, The Place czy Trinity Conservatory of Music and Dance w Londynie, National Dance Company Wales w Cardiff, Capella Cracoviensis w Krakowie jak i na festiwalach w całej Europie, m.in. International Dance Week BUDAPEST czy Festiwal Cyrkulacje we Wrocławiu. Obecnie Natalia pracuje jako niezależna artystka, która rozwija swój choreograficzny język w pracy z tancerzami i aktorami w takich teatrach jak Teatr Migro w Krakowie czy Bałtycki Teatr Dramatyczny w Koszalinie. Jako tancerka i choreografka jest związana z zespołem muzycznym TUUL z którym pracowała przy kilku videoklipach. Razem z grupą muzyków i tancerzy związanych z TUULem stworzyli spektakl SOME SIGH OF LIFE ktorego premiera odbyła się w grudniu 2023 w Fabryce Sztuki w Łodzi. Obecnie pracuje nad solowa praca KARAWANA, którego premiera odbędzie się 4 lutego w Teatrze Lalki i Katora w Opolu.
Poznaj język ruchu Gaga, metodę pracy z ciałem stworzoną przez Ohada Naharina, która łączy ruch, wyobraźnię i uważność. W zajęciach mogą wziąć udział osoby powyżej 16 roku życia. Nie jest wymagane doświadczenie taneczne. Gaga inspiruje do słuchania własnego ciała, odkrywania jego możliwości oraz przyjemności płynącej z poruszania się. Podczas zajęć nauczyciel prowadzi uczestników poprzez serię werbalnych wskazówek tworzących ciągły proces ruchowy. Osoby uczestniczące aktywnie eksplorują zadania i poszukują własnych interpretacji ruchu.
Gaga/people
7 marca, godz. 12.00–13.00, Sala Modrzejewskiej
Prowadzenie: Natalia Iwaniec
To otwarta praktyka ruchowa dostępna dla osób bez wcześniejszego doświadczenia tanecznego. Podczas zajęć osoby uczestniczące pracują z wyobraźnią, impulsami i odczuciami płynącymi z ciała, rozwijając świadomość ruchu, elastyczność i siłę.
Dla kogo: dorośli i młodzież 16+. Doświadczenie taneczne nie jest wymagane.
Kilka ważnych informacji przed zajęciami:
1. Przyjdź 15 minut wcześniej. Zajęcia zaczynamy punktualnie. Po zamknięciu drzwi nie będzie już możliwości dołączenia.
2. Wybierz wygodny strój, który pozwoli Ci swobodnie się poruszać.
3. Ruszaj się boso lub w skarpetkach.
Prowadzenie: Natalia Iwaniec
Certyfikowana nauczycielka Gaga od 2012 roku, choreografka i tancerka. Pracowała jako nauczycielka i choreografka w takich zespołach i szkołach wyższych jak Rambert Dance Company, The Place czy Trinity Conservatory of Music and Dance w Londynie, National Dance Company Wales w Cardiff, Capella Cracoviensis w Krakowie jak i na festiwalach w całej Europie, m.in. International Dance Week BUDAPEST czy Festiwal Cyrkulacje we Wrocławiu. Obecnie Natalia pracuje jako niezależna artystka, która rozwija swój choreograficzny język w pracy z tancerzami i aktorami w takich teatrach jak Teatr Migro w Krakowie czy Bałtycki Teatr Dramatyczny w Koszalinie. Jako tancerka i choreografka jest związana z zespołem muzycznym TUUL z którym pracowała przy kilku videoklipach. Razem z grupą muzyków i tancerzy związanych z TUULem stworzyli spektakl SOME SIGH OF LIFE ktorego premiera odbyła się w grudniu 2023 w Fabryce Sztuki w Łodzi. Obecnie pracuje nad solowa praca KARAWANA, którego premiera odbędzie się 4 lutego w Teatrze Lalki i Katora w Opolu.
GENIALNA PRZYJACIÓŁKA
Na podstawie powieści Eleny Ferrante
Reż. Ewelina Marciniak
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania 3 godz. 50 min. 1 przerwa
Mieszkamy na ognistej kuli, Lenu. Jej powierzchnia ochłodziła się i unosi się na powierzchni lawy, na niej budujemy domy, ulice i mosty. Co jakiś czas lawa wypływa z Wezuwiusza albo jest przyczyną trzęsienia ziemi, które niszczy wszystko. Wszędzie są mikroby, od których ludzie chorują i umierają. Toczy się wojna. Wszechobecna bieda wykoślawia ludzkie charaktery. W każdej chwili może się zdarzyć coś, co przyprawi cię o takie cierpienie, że zabraknie Ci łez, zanim skończysz je odczuwać. A ty co robisz? Elena Ferrante, „Genialna przyjaciółka” W czułej historii przyjaźni Eleny i Lily w skrupulatny oraz intymny sposób Ferrante opisuje naturę kobiecości, a właściwie fenomen kobiecej wrażliwości. Tej kojarzonej z intuicją i emocjonalnością – najczęściej deprecjonowaną. W „Genialnej przyjaciółce” kobieca wrażliwość to także dojrzewająca świadomość procesów społecznych zachodzących w środowisku głównych bohaterek. Dwie przyjaciółki Elena i Lila nie mogły być bardziej różne od siebie. Jedna introwertyczna, konformistyczna i dążąca do celu; druga wyzywająca, dumna i nieprzewidywalna. Dorastają w ubogiej dzielnicy w Neapolu w latach pięćdziesiątych. Podczas gdy Elena ma dostęp do edukacji, Lila musi w młodym wieku podjąć decyzje o małżeństwie. Przez całe życie obie próbują przeciwstawić się miejscu, z którego pochodzą, chcą żyć inaczej niż ich matki, ciotki i kuzynki. Dla awansu społecznego przyjmują radykalnie odmienne strategie. Czy można uciec od biedy? W historię kształtowania się europejskiego społeczeństwa widzianą oczami Eleny i Lily wpisane są rzeczy. Te sentymentalne – porzucone lalki, pożyczone książki, niebieskie zakładki i te obiecujące lepsze nowe życie – pralka, telewizor i buty Cerullo. Modne obuwie mające spełnić kapitalistyczny sen o wielkich możliwościach dla każdego. Czy Elena i Lila swoją unikatową wrażliwością, pielęgnowaną dzięki przyjaźni, potrafią uchronić siebie i innych od cierpienia? I co na to mężczyźni – od lat z łatwością odnajdujący się w przemocowym świecie? Czy dzięki historii Eleny i Lily mogą dostać drugą szansę?
Obsada
Juliusz Chrząstowski
Krystian Durman
Ewa Kaim
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Aleksandra Nowosadko
Anna Paruszyńska - Czacka, Bogumiła Bajor, Inga Chmurzyńska (AST) *
Karolina Staniec
Łukasz Stawarczyk
Małgorzata Zawadzka
Wykonanie muzyki na żywo:
Wacław Zimpel
* rola dublowana
Reż. Ewelina Marciniak
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania 3 godz. 50 min. 1 przerwa
Mieszkamy na ognistej kuli, Lenu. Jej powierzchnia ochłodziła się i unosi się na powierzchni lawy, na niej budujemy domy, ulice i mosty. Co jakiś czas lawa wypływa z Wezuwiusza albo jest przyczyną trzęsienia ziemi, które niszczy wszystko. Wszędzie są mikroby, od których ludzie chorują i umierają. Toczy się wojna. Wszechobecna bieda wykoślawia ludzkie charaktery. W każdej chwili może się zdarzyć coś, co przyprawi cię o takie cierpienie, że zabraknie Ci łez, zanim skończysz je odczuwać. A ty co robisz? Elena Ferrante, „Genialna przyjaciółka” W czułej historii przyjaźni Eleny i Lily w skrupulatny oraz intymny sposób Ferrante opisuje naturę kobiecości, a właściwie fenomen kobiecej wrażliwości. Tej kojarzonej z intuicją i emocjonalnością – najczęściej deprecjonowaną. W „Genialnej przyjaciółce” kobieca wrażliwość to także dojrzewająca świadomość procesów społecznych zachodzących w środowisku głównych bohaterek. Dwie przyjaciółki Elena i Lila nie mogły być bardziej różne od siebie. Jedna introwertyczna, konformistyczna i dążąca do celu; druga wyzywająca, dumna i nieprzewidywalna. Dorastają w ubogiej dzielnicy w Neapolu w latach pięćdziesiątych. Podczas gdy Elena ma dostęp do edukacji, Lila musi w młodym wieku podjąć decyzje o małżeństwie. Przez całe życie obie próbują przeciwstawić się miejscu, z którego pochodzą, chcą żyć inaczej niż ich matki, ciotki i kuzynki. Dla awansu społecznego przyjmują radykalnie odmienne strategie. Czy można uciec od biedy? W historię kształtowania się europejskiego społeczeństwa widzianą oczami Eleny i Lily wpisane są rzeczy. Te sentymentalne – porzucone lalki, pożyczone książki, niebieskie zakładki i te obiecujące lepsze nowe życie – pralka, telewizor i buty Cerullo. Modne obuwie mające spełnić kapitalistyczny sen o wielkich możliwościach dla każdego. Czy Elena i Lila swoją unikatową wrażliwością, pielęgnowaną dzięki przyjaźni, potrafią uchronić siebie i innych od cierpienia? I co na to mężczyźni – od lat z łatwością odnajdujący się w przemocowym świecie? Czy dzięki historii Eleny i Lily mogą dostać drugą szansę?
Obsada
Juliusz Chrząstowski
Krystian Durman
Ewa Kaim
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Aleksandra Nowosadko
Anna Paruszyńska - Czacka, Bogumiła Bajor, Inga Chmurzyńska (AST) *
Karolina Staniec
Łukasz Stawarczyk
Małgorzata Zawadzka
Wykonanie muzyki na żywo:
Wacław Zimpel
* rola dublowana
JOGA
wg Emmanuela Carrère'a
Reż. Anna Smolar
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 15 minut
Joga w Starym Teatrze to przedstawienie na podstawie autobiograficznej powieści Emmanuela Carrère’a, początkowo zamierzonej jako pogodny podręcznik medytacji, który pod wpływem wydarzeń politycznych, jakie wstrząsnęły Francją w 2015 roku i problemów osobistych, jakie wstrząsnęły życiem wewnętrznym autora – przekształca się w intymną opowieść o doświadczeniu ostrego kryzysu zdrowia psychicznego.
Literatura jest dla Carrère’a miejscem, w którym się nie kłamie ani na swój temat, ani na temat innych. Autor decyduje się na pakt non-fiction wierząc w jego siłę poznawczą. Stawia pytanie o to, jak dalece można się w sztuce posunąć. Opowiadając o sobie, Carrère od lat kreśli także kontrowersyjnie intymne portrety przyjaciół, partnerek, znajomych, przypadkowo poznanych osób, nieraz nadużywając swojej władzy pisarskiej. Sprawdza też, jaką cenę jest gotów sam zapłacić za radykalną szczerość, ale zarazem przekornie odsyła nas do naszego – czytelników i widzów – pragnienia prawdy: zakorzeniając swoje dzieło w geście autobiograficznym, jednocześnie bawi się fikcją, zachęca nas do rozstrzygania na własną rękę, co wydarzyło się naprawdę, a co zostało zniekształcone w procesie literackiej transformacji, i jak to wpływa na przeżywanie samej opowieści. Celem tego ambiwalentnego paktu jest zadanie fundamentalnych pytań o to, czy jesteśmy w stanie stworzyć przestrzeń dla bólu, wytrzymać w nim i żyć dalej? Jak mierzymy się ze stratą? Jaką rolę odgrywamy w życiu innych? Czy jesteśmy w stanie wbrew ironii i cynizmowi, wbrew apokaliptycznej aurze, wbrew osamotnieniu człowieka XXI wieku, pochylić się wspólnie nad naszymi duchowymi potrzebami?
Uwaga: Spektakl dla osób od 16 roku życia. W spektaklu jest poruszana tematyka kryzysu zdrowia psychicznego oraz śmierci. Występuje efekt światła stroboskopowego.
obsada
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Dorota Pomykała
Łukasz Stawarczyk
Alicja Jurkowska, Paulina Kondrak *
Małgorzata Zawadzka
* Rola dublowana
Reż. Anna Smolar
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 15 minut
Joga w Starym Teatrze to przedstawienie na podstawie autobiograficznej powieści Emmanuela Carrère’a, początkowo zamierzonej jako pogodny podręcznik medytacji, który pod wpływem wydarzeń politycznych, jakie wstrząsnęły Francją w 2015 roku i problemów osobistych, jakie wstrząsnęły życiem wewnętrznym autora – przekształca się w intymną opowieść o doświadczeniu ostrego kryzysu zdrowia psychicznego.
Literatura jest dla Carrère’a miejscem, w którym się nie kłamie ani na swój temat, ani na temat innych. Autor decyduje się na pakt non-fiction wierząc w jego siłę poznawczą. Stawia pytanie o to, jak dalece można się w sztuce posunąć. Opowiadając o sobie, Carrère od lat kreśli także kontrowersyjnie intymne portrety przyjaciół, partnerek, znajomych, przypadkowo poznanych osób, nieraz nadużywając swojej władzy pisarskiej. Sprawdza też, jaką cenę jest gotów sam zapłacić za radykalną szczerość, ale zarazem przekornie odsyła nas do naszego – czytelników i widzów – pragnienia prawdy: zakorzeniając swoje dzieło w geście autobiograficznym, jednocześnie bawi się fikcją, zachęca nas do rozstrzygania na własną rękę, co wydarzyło się naprawdę, a co zostało zniekształcone w procesie literackiej transformacji, i jak to wpływa na przeżywanie samej opowieści. Celem tego ambiwalentnego paktu jest zadanie fundamentalnych pytań o to, czy jesteśmy w stanie stworzyć przestrzeń dla bólu, wytrzymać w nim i żyć dalej? Jak mierzymy się ze stratą? Jaką rolę odgrywamy w życiu innych? Czy jesteśmy w stanie wbrew ironii i cynizmowi, wbrew apokaliptycznej aurze, wbrew osamotnieniu człowieka XXI wieku, pochylić się wspólnie nad naszymi duchowymi potrzebami?
Uwaga: Spektakl dla osób od 16 roku życia. W spektaklu jest poruszana tematyka kryzysu zdrowia psychicznego oraz śmierci. Występuje efekt światła stroboskopowego.
obsada
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Dorota Pomykała
Łukasz Stawarczyk
Alicja Jurkowska, Paulina Kondrak *
Małgorzata Zawadzka
* Rola dublowana
KIDS RAVE
Kids Rave. Kostiumowa impreza taneczna dla dzieci i dorosłych
W teatrze możesz być kimkolwiek chcesz!
Tym razem na Kids Rave tańczymy w kostiumach.
28 lutego Sala Modrzejewskiej zamieni się w parkiet dla dzieci i dorosłych – rodzin, przyjaciół oraz osób, które lubią bawić się solo.
Kids Rave to prawdziwy rave z muzyką elektroniczną, w wersji przyjaznej sensorycznie dla dzieci.
Zagra dla Was duet SARAPATA.
Możesz zatańczyć jako ulubiona postać z kreskówki, zwierzę, superbohater_ka albo ktoś zupełnie wymyślony przez Ciebie.
Podczas Kids Rave czeka na Ciebie:
swobodna przestrzeń do tańca dla dzieci i dorosłych,
muzyka dopasowana do dziecięcych uszu,
możliwość wejścia i wyjścia w dowolnym momencie,
strefa wyciszenia dla tych, którzy potrzebują chwili przerwy,
instalacja sensoryczna, która w centrum Krakowa pozwoli Ci poczuć się jak nad morzem
Kiedy i gdzie:
28 lutego 2026 r., godz. 11:00–13:00, Sala Modrzejewskiej
30 zł / osoba (dzieci od 3 lat i dorośli)
Bilety dostępne online na stronie internetowej teatru oraz w kasie MICET (Muzeum Interaktywne/Centrum Edukacji Teatralnej).
Dzieci poniżej 3. roku życia zapraszamy do wspólnego udziału wraz z opiekunami.
Bilet dostępny – 1 zł (ograniczona pula)
Bilety dostępne wyłącznie w kasie MICET, od wtorku do soboty w godz. 11:00–19:00.
Bilet dla osób, dla których standardowa cena jest w danym momencie barierą.
Nie pytamy o powody. Jeśli wiesz, że teraz tego potrzebujesz, ten bilet jest dla Ciebie.
Bonus teatralny
Z biletem na Kids Rave możesz kupić bilet do MICET-u za 1 zł i odkryć teatr od środka.
Zostań reżyserem światła, skomponuj muzykę, stwórz scenografię i przeżyj kolejną teatralną przygodę.
W teatrze możesz być kimkolwiek chcesz!
Tym razem na Kids Rave tańczymy w kostiumach.
28 lutego Sala Modrzejewskiej zamieni się w parkiet dla dzieci i dorosłych – rodzin, przyjaciół oraz osób, które lubią bawić się solo.
Kids Rave to prawdziwy rave z muzyką elektroniczną, w wersji przyjaznej sensorycznie dla dzieci.
Zagra dla Was duet SARAPATA.
Możesz zatańczyć jako ulubiona postać z kreskówki, zwierzę, superbohater_ka albo ktoś zupełnie wymyślony przez Ciebie.
Podczas Kids Rave czeka na Ciebie:
swobodna przestrzeń do tańca dla dzieci i dorosłych,
muzyka dopasowana do dziecięcych uszu,
możliwość wejścia i wyjścia w dowolnym momencie,
strefa wyciszenia dla tych, którzy potrzebują chwili przerwy,
instalacja sensoryczna, która w centrum Krakowa pozwoli Ci poczuć się jak nad morzem
Kiedy i gdzie:
28 lutego 2026 r., godz. 11:00–13:00, Sala Modrzejewskiej
30 zł / osoba (dzieci od 3 lat i dorośli)
Bilety dostępne online na stronie internetowej teatru oraz w kasie MICET (Muzeum Interaktywne/Centrum Edukacji Teatralnej).
Dzieci poniżej 3. roku życia zapraszamy do wspólnego udziału wraz z opiekunami.
Bilet dostępny – 1 zł (ograniczona pula)
Bilety dostępne wyłącznie w kasie MICET, od wtorku do soboty w godz. 11:00–19:00.
Bilet dla osób, dla których standardowa cena jest w danym momencie barierą.
Nie pytamy o powody. Jeśli wiesz, że teraz tego potrzebujesz, ten bilet jest dla Ciebie.
Bonus teatralny
Z biletem na Kids Rave możesz kupić bilet do MICET-u za 1 zł i odkryć teatr od środka.
Zostań reżyserem światła, skomponuj muzykę, stwórz scenografię i przeżyj kolejną teatralną przygodę.
KOCHANA WISEŁKO, NAJDROŻSZY ZBYSZKU
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Czas trwania 1 godz,.15 min
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Reż. Mikołaj Grabowski
Czas trwania 1 godz,.15 min
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
KRAKOWSKI SALON POEZJI
1 stycznia, tradycyjnie o godz. 12.00, wraz z Anną Dymną – autorką scenariusza oraz Beatą Paluch, Michałem Majniczem, Renatą Żełobowską-Orzechowską (fortepian) i Mariuszem Pędziałkiem (obój) zabierzemy naszych widzów w poetycką „Podróż Trzech Króli”.
18 stycznia Bronisław Maj, wraz ze studentami krakowskiej AST Pauliną Dyl, Oskarem Wojciechowskim i Julianem Załugą przeczytają wiersze Rafała Wojaczka. Na kontrabasie zagra Grzegorz Piętak.
25 stycznia w Krakowskim Salonie Poezji usłyszmy wiersze o zwierzętach w wykonaniu Anny Dymnej, Małgorzaty Gałkowskiej, Jacka Romanowskiego i Łukasza Stawarczyka. Scenariusz Anna Dymna.
Rezerwacja biletów: +48 12 4220638; rezerwacja@stary.pl
Zakup biletów online lub w kasie MICET (ul. Jagiellońska 1)
18 stycznia Bronisław Maj, wraz ze studentami krakowskiej AST Pauliną Dyl, Oskarem Wojciechowskim i Julianem Załugą przeczytają wiersze Rafała Wojaczka. Na kontrabasie zagra Grzegorz Piętak.
25 stycznia w Krakowskim Salonie Poezji usłyszmy wiersze o zwierzętach w wykonaniu Anny Dymnej, Małgorzaty Gałkowskiej, Jacka Romanowskiego i Łukasza Stawarczyka. Scenariusz Anna Dymna.
Rezerwacja biletów: +48 12 4220638; rezerwacja@stary.pl
Zakup biletów online lub w kasie MICET (ul. Jagiellońska 1)
KWADRAT
75 min bez przerwy
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
LEKCJA SIEDZĄCA
Lekcja siedząca
7 marca, godz. 14.00–15.00, Sala Modrzejewskiej
Prowadzenie: Natalia Iwaniec
To propozycja dla osób, dla których intensywna aktywność ruchowa w pozycji stojącej może być wyzwaniem. Większość sesji odbywa się w pozycji siedzącej, a zaproponowane zadania pozwalają na delikatne pobudzanie ciała, uruchamianie wyobraźni i eksplorowanie ruchu bez konieczności zmiany pozycji.
Dla kogo: dorośli i młodzież 16+. Doświadczenie taneczne nie jest wymagane.
Kilka ważnych informacji przed zajęciami:
1. Przyjdź 15 minut wcześniej. Zajęcia zaczynamy punktualnie. Po zamknięciu drzwi nie będzie już możliwości dołączenia.
2. Wybierz wygodny strój, który pozwoli Ci swobodnie się poruszać.
3. Ruszaj się boso lub w skarpetkach.
Prowadzenie: Natalia Iwaniec
Certyfikowana nauczycielka Gaga od 2012 roku, choreografka i tancerka. Pracowała jako nauczycielka i choreografka w takich zespołach i szkołach wyższych jak Rambert Dance Company, The Place czy Trinity Conservatory of Music and Dance w Londynie, National Dance Company Wales w Cardiff, Capella Cracoviensis w Krakowie jak i na festiwalach w całej Europie, m.in. International Dance Week BUDAPEST czy Festiwal Cyrkulacje we Wrocławiu. Obecnie Natalia pracuje jako niezależna artystka, która rozwija swój choreograficzny język w pracy z tancerzami i aktorami w takich teatrach jak Teatr Migro w Krakowie czy Bałtycki Teatr Dramatyczny w Koszalinie. Jako tancerka i choreografka jest związana z zespołem muzycznym TUUL z którym pracowała przy kilku videoklipach. Razem z grupą muzyków i tancerzy związanych z TUULem stworzyli spektakl SOME SIGH OF LIFE ktorego premiera odbyła się w grudniu 2023 w Fabryce Sztuki w Łodzi. Obecnie pracuje nad solowa praca KARAWANA, którego premiera odbędzie się 4 lutego w Teatrze Lalki i Katora w Opolu.
7 marca, godz. 14.00–15.00, Sala Modrzejewskiej
Prowadzenie: Natalia Iwaniec
To propozycja dla osób, dla których intensywna aktywność ruchowa w pozycji stojącej może być wyzwaniem. Większość sesji odbywa się w pozycji siedzącej, a zaproponowane zadania pozwalają na delikatne pobudzanie ciała, uruchamianie wyobraźni i eksplorowanie ruchu bez konieczności zmiany pozycji.
Dla kogo: dorośli i młodzież 16+. Doświadczenie taneczne nie jest wymagane.
Kilka ważnych informacji przed zajęciami:
1. Przyjdź 15 minut wcześniej. Zajęcia zaczynamy punktualnie. Po zamknięciu drzwi nie będzie już możliwości dołączenia.
2. Wybierz wygodny strój, który pozwoli Ci swobodnie się poruszać.
3. Ruszaj się boso lub w skarpetkach.
Prowadzenie: Natalia Iwaniec
Certyfikowana nauczycielka Gaga od 2012 roku, choreografka i tancerka. Pracowała jako nauczycielka i choreografka w takich zespołach i szkołach wyższych jak Rambert Dance Company, The Place czy Trinity Conservatory of Music and Dance w Londynie, National Dance Company Wales w Cardiff, Capella Cracoviensis w Krakowie jak i na festiwalach w całej Europie, m.in. International Dance Week BUDAPEST czy Festiwal Cyrkulacje we Wrocławiu. Obecnie Natalia pracuje jako niezależna artystka, która rozwija swój choreograficzny język w pracy z tancerzami i aktorami w takich teatrach jak Teatr Migro w Krakowie czy Bałtycki Teatr Dramatyczny w Koszalinie. Jako tancerka i choreografka jest związana z zespołem muzycznym TUUL z którym pracowała przy kilku videoklipach. Razem z grupą muzyków i tancerzy związanych z TUULem stworzyli spektakl SOME SIGH OF LIFE ktorego premiera odbyła się w grudniu 2023 w Fabryce Sztuki w Łodzi. Obecnie pracuje nad solowa praca KARAWANA, którego premiera odbędzie się 4 lutego w Teatrze Lalki i Katora w Opolu.
MAŁA APOKALIPSA 20XX
według Tadeusza Konwickiego
Reż. Waldemar Raźniak
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
180 min. 1 przerwa
Pisarz prześladowany, inwigilowany wręcz przez apodyktyczny system, broni się przed nim wewnętrzną emigracją. System jednak odciska na nim swoje piętno i nie pozwala uwolnić się od machiny wzajemnej manipulacji.
Pewnego dnia pojawiają się u niego koledzy i proszą go o dokonanie publicznego samospalenia. Choć początkowo chciałby odmówić, pomysł z wolna zaczyna go pochłaniać: ostatni dzień życia ma szansę stać się ostatnim dziełem, a publiczne samobójstwo jedynym możliwym gestem sprzeciwu wobec systemu.
Mała Apokalipsa Tadeusza Konwickiego powstawała w okresie chylącego się ku upadkowi komunizmu. Była karykaturą, wyrazem oporu, moralną rozprawą z sumieniami ówczesnych pokoleń, amunicją do walki z systemem; z czasem stała się też barwnym dokumentem minionej epoki. Czy jednak widmo totalitaryzmu minęło bezpowrotnie?
W dzisiejszym świecie, w którym z jednej strony odżyła groźba rosyjskiego imperializmu, z drugiej zaś polityczny nadzór stał się domeną technokracji wkraczającej w każdą dziedzinę życia – Mała Apokalipsa fascynuje jako możliwa do urzeczywistnienia dystopia.
Apokalipsa, sięgając do jej źródłosłowu, to moment „odsłonięcia” – chwila, w której prawda ukazuje się z ostrością, z jaką nigdy nie mogła do nas dotrzeć. Wraz z głównym bohaterem spektaklu wyruszamy w deliryczno-cyberpunkowy sen o przyszłości, do której nie chcemy dopuścić, która jednak powraca do nas w koszmarach jako potencjalnie rzeczywista. Po drodze towarzyszy mu galeria zagadkowych, fantasmagorycznych postaci wystawiających na próbę jego odwagę, przekonania i wybory moralne.
Spektakl Waldemara Raźniaka jest wiwisekcją człowieka postawionego wobec niemożliwego. To duszne od czającego się za rogiem zła trzy godziny pełne skupienia, mroku przeszywanego światłami neonów i niepokojąco inteligentnej technologii. (…) Nie ma tu słabych ról, każda z postaci jest na swój sposób wciągająca i urzekająca. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście everyman Grzegorz Mielczarek. Jego Literat prezentuje cały wachlarz emocjonalnych stanów, od rozpaczy po euforię. Równolegle obok czysto fabularnych wydarzeń rozgrywa swoją własną, wewnętrzną walkę (jako człowiek, buntownik, artysta). Powiedzieć, że gra baranka prowadzonego na rzeź, to nic nie powiedzieć. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakaś rola zrobiłaby na mnie tak duże wrażenie. (…) „Mała Apokalipsa 20XX” to spektakl ważny, inspirujący się teraźniejszością, przy jednoczesnym zanurzeniu w uniwersalności.
Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkich
Obsada:
Bogdan Brzyski
Iwona Budner
Grzegorz Grabowski
Paweł Kruszelnicki
Katarzyna Krzanowska
Zbigniew Kosowski
Krzysztof Stawowy
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Walenda
Krzysztof Zawadzki
Kamil Pudlik
Wiktor Loga-Skarczewski
Uwaga:
Bodźce sensoryczne w spektaklu: głośne dźwięki, efekt migających świateł, migotanie obrazu na ekranach, dym, dym papierosowy.
W spektaklu występują wulgaryzmy.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”.
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Reż. Waldemar Raźniak
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
180 min. 1 przerwa
Pisarz prześladowany, inwigilowany wręcz przez apodyktyczny system, broni się przed nim wewnętrzną emigracją. System jednak odciska na nim swoje piętno i nie pozwala uwolnić się od machiny wzajemnej manipulacji.
Pewnego dnia pojawiają się u niego koledzy i proszą go o dokonanie publicznego samospalenia. Choć początkowo chciałby odmówić, pomysł z wolna zaczyna go pochłaniać: ostatni dzień życia ma szansę stać się ostatnim dziełem, a publiczne samobójstwo jedynym możliwym gestem sprzeciwu wobec systemu.
Mała Apokalipsa Tadeusza Konwickiego powstawała w okresie chylącego się ku upadkowi komunizmu. Była karykaturą, wyrazem oporu, moralną rozprawą z sumieniami ówczesnych pokoleń, amunicją do walki z systemem; z czasem stała się też barwnym dokumentem minionej epoki. Czy jednak widmo totalitaryzmu minęło bezpowrotnie?
W dzisiejszym świecie, w którym z jednej strony odżyła groźba rosyjskiego imperializmu, z drugiej zaś polityczny nadzór stał się domeną technokracji wkraczającej w każdą dziedzinę życia – Mała Apokalipsa fascynuje jako możliwa do urzeczywistnienia dystopia.
Apokalipsa, sięgając do jej źródłosłowu, to moment „odsłonięcia” – chwila, w której prawda ukazuje się z ostrością, z jaką nigdy nie mogła do nas dotrzeć. Wraz z głównym bohaterem spektaklu wyruszamy w deliryczno-cyberpunkowy sen o przyszłości, do której nie chcemy dopuścić, która jednak powraca do nas w koszmarach jako potencjalnie rzeczywista. Po drodze towarzyszy mu galeria zagadkowych, fantasmagorycznych postaci wystawiających na próbę jego odwagę, przekonania i wybory moralne.
Spektakl Waldemara Raźniaka jest wiwisekcją człowieka postawionego wobec niemożliwego. To duszne od czającego się za rogiem zła trzy godziny pełne skupienia, mroku przeszywanego światłami neonów i niepokojąco inteligentnej technologii. (…) Nie ma tu słabych ról, każda z postaci jest na swój sposób wciągająca i urzekająca. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście everyman Grzegorz Mielczarek. Jego Literat prezentuje cały wachlarz emocjonalnych stanów, od rozpaczy po euforię. Równolegle obok czysto fabularnych wydarzeń rozgrywa swoją własną, wewnętrzną walkę (jako człowiek, buntownik, artysta). Powiedzieć, że gra baranka prowadzonego na rzeź, to nic nie powiedzieć. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakaś rola zrobiłaby na mnie tak duże wrażenie. (…) „Mała Apokalipsa 20XX” to spektakl ważny, inspirujący się teraźniejszością, przy jednoczesnym zanurzeniu w uniwersalności.
Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkich
Obsada:
Bogdan Brzyski
Iwona Budner
Grzegorz Grabowski
Paweł Kruszelnicki
Katarzyna Krzanowska
Zbigniew Kosowski
Krzysztof Stawowy
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Walenda
Krzysztof Zawadzki
Kamil Pudlik
Wiktor Loga-Skarczewski
Uwaga:
Bodźce sensoryczne w spektaklu: głośne dźwięki, efekt migających świateł, migotanie obrazu na ekranach, dym, dym papierosowy.
W spektaklu występują wulgaryzmy.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”.
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
MASTER CLASS KRYSTYNA ZACHWATOWICZ-WAJDA
Krystyna Zachwatowicz stworzyła w polskich i zagranicznych teatrach ponad dwieście scenografii, pracowała z największymi reżyserami dwudziestego wieku. W Starym Teatrze pracowała przy 16 inscenizacjach Andrzeja Wady. Artyści byli dla siebie źródłem inspiracji. Zachwatowicz szukała prostych, wyrazistych i funkcjonalnych rozwiązań przestrzennych, jednocześnie jej kostiumy były podmiotowe, kreowały charakter postaci.
Warsztat master class prowadzony będzie w pracowni scenograficznej, zbudowanej z kostiumów, projektów i fragmentów nagranych przedstawień” do „Biesów”, Nocy listopadowej”, „Zbrodni i kary”, „Wesela”, „Hamleta IV”, „Mishimy”. Krystyna Zachwatowicz opowie o poszukiwaniach rozwiązań inscenizacyjnych do realizowanych na scenie tekstów. Od pomysłu, inspiracji, wizji i projektów wykonanych w pracowniach technicznych i krawieckich, na wystawieniu sztuki na scenie.
Warsztat master class prowadzony będzie w pracowni scenograficznej, zbudowanej z kostiumów, projektów i fragmentów nagranych przedstawień” do „Biesów”, Nocy listopadowej”, „Zbrodni i kary”, „Wesela”, „Hamleta IV”, „Mishimy”. Krystyna Zachwatowicz opowie o poszukiwaniach rozwiązań inscenizacyjnych do realizowanych na scenie tekstów. Od pomysłu, inspiracji, wizji i projektów wykonanych w pracowniach technicznych i krawieckich, na wystawieniu sztuki na scenie.
MICET
Muzeum Interaktywne Centrum Edukacji Teatralnej MICET w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie to wyjątkowe miejsce na mapie Polski. Stała ekspozycja ma formę otwartego warsztatu dla działań aktorskich, reżyserskich czy scenograficznych. Pozwala zwiedzającym uczestniczyć w procesach tworzenia przedstawienia teatralnego. Doświadczać pierwszej próby z budowaniu dzieła razem z wirtualnymi artystami.
Widz ma do dyspozycji olbrzymią bazę danych utworzoną z prac największych artystów polskiego teatru z ostatnich 100 lat. Teatr do sztuka dialogu, obserwacji, refleksji, zabawy. Te sensy zostały wpisane w proste aplikację, narzędzia ćwiczeń dla zwiedzających, oparte na teatralnym rzemiośle.
Podczas wizyty w MICET można na przykład: spróbować zmiksować muzykę do spektakli Andrzeja Wajdy, poćwiczyć improwizację wspólnie z Bartoszem Bielenią, projektować przestrzeń sceny z Krystianem Lupą, posłuchać opowieści o budowaniu roli przez Annę Dymną czy Dorotę Segdę, studiować egzemplarze Jerzego Jarockiego czy Jana Klaty. To tylko ułamek działań. Można odkrywać siebie studiują dzieła artystów, których twórczość wypełnia przestrzeń wystawy, szukać języków komunikacji opartych na emocjach i empatii.
Orientacyjny czas pobytu: 90 min
Widz ma do dyspozycji olbrzymią bazę danych utworzoną z prac największych artystów polskiego teatru z ostatnich 100 lat. Teatr do sztuka dialogu, obserwacji, refleksji, zabawy. Te sensy zostały wpisane w proste aplikację, narzędzia ćwiczeń dla zwiedzających, oparte na teatralnym rzemiośle.
Podczas wizyty w MICET można na przykład: spróbować zmiksować muzykę do spektakli Andrzeja Wajdy, poćwiczyć improwizację wspólnie z Bartoszem Bielenią, projektować przestrzeń sceny z Krystianem Lupą, posłuchać opowieści o budowaniu roli przez Annę Dymną czy Dorotę Segdę, studiować egzemplarze Jerzego Jarockiego czy Jana Klaty. To tylko ułamek działań. Można odkrywać siebie studiują dzieła artystów, których twórczość wypełnia przestrzeń wystawy, szukać języków komunikacji opartych na emocjach i empatii.
Orientacyjny czas pobytu: 90 min
NOC LISTOPADOWA - projekcja spektaklu w reż. Andrzeja Wajdy
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
premiera TVP 1978, czas trwania 1 godzina 52 min.
reżyseria Andrzej Wajda, muzyka Zygmunt Konieczny, zdjęcia Edward Kłosiński, scenografia Marek Karwacki, Krystyna Zachwatowicz, kostiumy Krystyna Zachwatowicz
Aktorzy: Barbara Bosak, Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Ewa Ciepiela, Margita Dukiet, Anna Dymna, Zofia Jaroszewska, Elżbieta Karkoszka, Wanda Kruszewska, Zofia Niwińska, Elżbieta Willówna, Andrzej Buszewicz, Edward Dobrzański, Aleksander Fabisiak, Jerzy Fedorowicz, Mieczysław Grąbka, Stefan Gronkowski, Tadeusz Jurasz, Edward Lubaszenko, Józef Morgała, Jan Nowicki, Władysław Olszyn, Leszek Piskorz, Adam Romanowski, Bolesław Smela, Jerzy Stuhr, Maciej Szary, Stefan Szramel
W 1974 roku Andrzej Wajda wystawił na scenie Starego Teatru Noc listopadową Stanisława Wyspiańskiego. Rewizja historii, analiza przyczyn klęsk narodowych, sny o wolności i Polska jako możliwość niespełniona w czasach niewoli, to ciągle powracające tematy w przedstawieniach i filmach Artysty. W 1978 roku reżyser przeniósł przedstawienie do teatru telewizji filmując akcję w naturalnych przestrzeniach Łazienek, Belwederu, Starego Miasta. Krystyna Zachwatowicz ubrała Boginie w zwiewne tiule i ciężkie oręża co znakomicie dopowiadało złudę zwycięstwa.
Realizując dramat o powstaniu, wznieconym w nocy z 29 na 30 listopada przez garstkę młodych spiskowców z warszawskiej szkoły Podchorążych, Wajda dokonał próby odmitologizowania wydarzeń tej nocy, skonfrontowania legendy, jaka wokół nich wyrosła z historyczna prawdą. Wajdowska inscenizacja Nocy listopadowej jest projekcją snu polskich spiskowców, których uwodzą syrenie odgłosy greckich bogiń, śpiewających „Do broni, do broni!” i marzeń księcia Konstantego. Ale na te sny i marzenia nakłada się rzeczywistość – twarda, brutalna. W tym planie realnym umieścił Wajda donosicieli i zdrajców, odmawiającego przyjęcia dowództwa generała Chłopickiego, ludzi, którzy nie chcą angażować się w walkę zbrojną, nie mającą szans powodzenia.
W krakowskiej Nocy listopadowej równorzędnym komponentem spektaklu jest muzyka Zygmunta Koniecznego dzięki której śpiewane sceny z Pallas Ateną i czterema Nike są czymś pośrednim między operą a musicalem. Muzyka i śpiew, z zastosowaniem playbacku, brzmi potężnie. Są w niej siła i rytm. Szczególne wrażenie robią przejmujące, żałobne lamentacje Nike spod Cheronei (Elżbieta Karkoszka).
Wielkim solistą w świetnie zinstrumentowanym zespole wykonawców jest Jan Nowicki, którego rolę Wielkiego Księcia słusznie uznano za arcykreację. Znakomicie partneruje mu jako Joanna – aktorka o fascynującej osobowości – Teresa Budzisz – Krzyżanowska.
(rok), Sen nocy listopadowej, Trybuna Odrzańska 1977, nr 70.
premiera TVP 1978, czas trwania 1 godzina 52 min.
reżyseria Andrzej Wajda, muzyka Zygmunt Konieczny, zdjęcia Edward Kłosiński, scenografia Marek Karwacki, Krystyna Zachwatowicz, kostiumy Krystyna Zachwatowicz
Aktorzy: Barbara Bosak, Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Ewa Ciepiela, Margita Dukiet, Anna Dymna, Zofia Jaroszewska, Elżbieta Karkoszka, Wanda Kruszewska, Zofia Niwińska, Elżbieta Willówna, Andrzej Buszewicz, Edward Dobrzański, Aleksander Fabisiak, Jerzy Fedorowicz, Mieczysław Grąbka, Stefan Gronkowski, Tadeusz Jurasz, Edward Lubaszenko, Józef Morgała, Jan Nowicki, Władysław Olszyn, Leszek Piskorz, Adam Romanowski, Bolesław Smela, Jerzy Stuhr, Maciej Szary, Stefan Szramel
W 1974 roku Andrzej Wajda wystawił na scenie Starego Teatru Noc listopadową Stanisława Wyspiańskiego. Rewizja historii, analiza przyczyn klęsk narodowych, sny o wolności i Polska jako możliwość niespełniona w czasach niewoli, to ciągle powracające tematy w przedstawieniach i filmach Artysty. W 1978 roku reżyser przeniósł przedstawienie do teatru telewizji filmując akcję w naturalnych przestrzeniach Łazienek, Belwederu, Starego Miasta. Krystyna Zachwatowicz ubrała Boginie w zwiewne tiule i ciężkie oręża co znakomicie dopowiadało złudę zwycięstwa.
Realizując dramat o powstaniu, wznieconym w nocy z 29 na 30 listopada przez garstkę młodych spiskowców z warszawskiej szkoły Podchorążych, Wajda dokonał próby odmitologizowania wydarzeń tej nocy, skonfrontowania legendy, jaka wokół nich wyrosła z historyczna prawdą. Wajdowska inscenizacja Nocy listopadowej jest projekcją snu polskich spiskowców, których uwodzą syrenie odgłosy greckich bogiń, śpiewających „Do broni, do broni!” i marzeń księcia Konstantego. Ale na te sny i marzenia nakłada się rzeczywistość – twarda, brutalna. W tym planie realnym umieścił Wajda donosicieli i zdrajców, odmawiającego przyjęcia dowództwa generała Chłopickiego, ludzi, którzy nie chcą angażować się w walkę zbrojną, nie mającą szans powodzenia.
W krakowskiej Nocy listopadowej równorzędnym komponentem spektaklu jest muzyka Zygmunta Koniecznego dzięki której śpiewane sceny z Pallas Ateną i czterema Nike są czymś pośrednim między operą a musicalem. Muzyka i śpiew, z zastosowaniem playbacku, brzmi potężnie. Są w niej siła i rytm. Szczególne wrażenie robią przejmujące, żałobne lamentacje Nike spod Cheronei (Elżbieta Karkoszka).
Wielkim solistą w świetnie zinstrumentowanym zespole wykonawców jest Jan Nowicki, którego rolę Wielkiego Księcia słusznie uznano za arcykreację. Znakomicie partneruje mu jako Joanna – aktorka o fascynującej osobowości – Teresa Budzisz – Krzyżanowska.
(rok), Sen nocy listopadowej, Trybuna Odrzańska 1977, nr 70.
OPERA ZA TRZY GROSZE
Bertolt Brecht, Kurt Weill
reż. Ersan Mondtag
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
220 min. 2 przerwy
Cóż za historia, magiczna i poruszająca – środowisko gangsterów, egzotyczny dreszcz zbrodni w blasku księżyca nad Soho!Ta najsłynniejsza jak dotąd niemiecka sztuka swój światowy sukces zawdzięcza również temu, że pod jej bezwstydnym humorem i zmysłową muzyką kryje się zło, głęboka socjopatia, które łatwo przeoczyć. Ale gdy, jak ustępujący efekt narkotyku, znika teatralna iluzja, wykreowana rzeczywistość, fabularna matrix – zaczynamy spoglądać na tych wszystkich morderców, kurwy, oszustów, gwałcicieli, jak na własne odbicie w lustrze. Okazuje się, że szumowiny z marginesu społeczeństwa stanowią w istocie jego mroczny rdzeń, w którym toczy się zażarta walka o pozycję: wzajemne pożeranie się, nieustające szukanie kozłów ofiarnych i przyjemność czerpana czyimś kosztem.
Europejski teatr iluzji stracił swą siłę. Podobnie jak seksowni gangsterzy Brechta wkraczają na scenę ze społecznych marginesów – tak w coraz większym stopniu kryzys zrodzony na obrzeżach porządnego społeczeństwa zaczyna zawłaszczać nasz piękny burżuazyjny teatr. Kapitalizm, który przerodził się w kleptokrację, a następnie w gospodarkę wojenną, szydzi z romantycznej wiary w to, że kontrakty i handel zapewnią światu ochronę przed chciwością i przemocą, bo w istocie one właśnie są jego naturą.
Mackie Messer (po polsku: nóż czyli Majcher) przeobraził się w Mackiego MeZera i przyozdabia tym „Z” swoje czołgi.
Ersan Mondtag sięga w głąb koszmaru, który kryje się pod efektowną powierzchnią tej nietuzinkowej sztuki. Koszmaru wszechobecnego w świecie, w którym 97% dóbr jest w posiadaniu 3% społeczeństwa. Gdzie zwykli ludzie są wykorzystywani przez dyktatorów, traktowani jak towar, zastraszani. Gdzie filantropi szykują bunkry na czas apokalipsy, a system, niczym zombie, chciałby pożreć wszystko. Mondtag przedstawia ten horror w sposób tak wyrazisty i mroczny, że rodzi się nadzieja, iż obudzimy się zdumieni i ujrzymy samych siebie takimi, w jakich nie przestawał wierzyć Brecht: nie jako konkurentów walczących o pozycję oraz ofiary zbrodni.
Lecz jako ludzkie istoty pomagające sobie nawzajem.
Thomaspeter Goergen
Krzysztof Zawadzki ewidentnie bawi się rolą, z czego przyjemność udziela się też publiczności. Trudno się zresztą aktorowi dziwić, gdyż takie podejście do postaci narzucają mu kostium i charakteryzacja. Peachum Zawadzkiego do złudzenia przypomina (…) Jacka Sparrowa z „Piratów z Karaibów”, podobny do Johnny’ego Deppa ma wdzięk. (…) to jedna z trzech najlepszych ról w spektaklu. O znakomitej – zabawnej i przerażającej, brawurowo ogrywającej swą vis comica – Annie Radwan już wspomniałem. Wydarzeniem wieczoru jest jednak Magda Grąziowska w roli Polly. Rozkosznie zepsuta, do cna perwersyjna, pod makijażem infantylnej laleczki do głębi okrutna żona Macheatha wyrasta z czasem na postać pierwszoplanową. (…) Anna Radwan wspaniale śpiewa „Balladę o seksualnej powolności”, a do niej należy przejmujące, inne od wszystkich wykonanie „Jenny, narzeczonej pirata” – dla mnie najbardziej przeszywający moment widowiska.
Jacek Wakar blog.pl/recenzja
Patronem medialnym jest Onet.
Obsada
Przemysław Przestrzelski
Beata Paluch, Anna Radwan
Krzysztof Zawadzki
Magda Grąziowska, Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT)
Dorota Segda
Stanisław Linowski
Paulina Kondrak, Małgorzata Walenda
Bogdan Brzyski
Krzysztof Stawowy
Iwona Budner
Małgorzata Gałkowska
Aldona Grochal
Urszula Kiebzak
Beata Malczewska
Bolesław Brzozowski, Piotr Sędkowski
Bartosz Gomoła (gościnnie, AST)
Grzegorz Grabowski
Mikołaj Kubacki
Rafał Jędrzejczyk
Veren De Heddge (gościnnie), Piotr Mateusz Wach (gościnnie) Performerzy
Zespół muzyczny:
Piotr Nowak (trąbka)
Konrad Pisera (trąbka)
Leszek Nowotarski (saksofon, klarnet, flet)
Bartosz Bętkowski (saksofon, klarnet, flet)
Robert Szczerba (puzon)
Mateusz Dudek/Kacper Tracz (bandoneon, akordeon)
Grzegorz Frankowski (kontrabas)
Krzysztof Oczkowski/ Piotr Grodecki (banjo, gitary, wiolonczela)
Leszek Lorent (perkusja)
Justyna Skoczek (pianino, harmonium, celesta)
Uwaga: Spektakl wyłącznie dla widzów dorosłych. W spektaklu jest poruszana tematyka wojny. Występują sceny przemocy oraz nagość. W spektaklu jest używana sztuczna krew.
Wystawiony za zgodą Suhrkamp Verlag AG i Universal Edition AG.
reż. Ersan Mondtag
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
220 min. 2 przerwy
Cóż za historia, magiczna i poruszająca – środowisko gangsterów, egzotyczny dreszcz zbrodni w blasku księżyca nad Soho!Ta najsłynniejsza jak dotąd niemiecka sztuka swój światowy sukces zawdzięcza również temu, że pod jej bezwstydnym humorem i zmysłową muzyką kryje się zło, głęboka socjopatia, które łatwo przeoczyć. Ale gdy, jak ustępujący efekt narkotyku, znika teatralna iluzja, wykreowana rzeczywistość, fabularna matrix – zaczynamy spoglądać na tych wszystkich morderców, kurwy, oszustów, gwałcicieli, jak na własne odbicie w lustrze. Okazuje się, że szumowiny z marginesu społeczeństwa stanowią w istocie jego mroczny rdzeń, w którym toczy się zażarta walka o pozycję: wzajemne pożeranie się, nieustające szukanie kozłów ofiarnych i przyjemność czerpana czyimś kosztem.
Europejski teatr iluzji stracił swą siłę. Podobnie jak seksowni gangsterzy Brechta wkraczają na scenę ze społecznych marginesów – tak w coraz większym stopniu kryzys zrodzony na obrzeżach porządnego społeczeństwa zaczyna zawłaszczać nasz piękny burżuazyjny teatr. Kapitalizm, który przerodził się w kleptokrację, a następnie w gospodarkę wojenną, szydzi z romantycznej wiary w to, że kontrakty i handel zapewnią światu ochronę przed chciwością i przemocą, bo w istocie one właśnie są jego naturą.
Mackie Messer (po polsku: nóż czyli Majcher) przeobraził się w Mackiego MeZera i przyozdabia tym „Z” swoje czołgi.
Ersan Mondtag sięga w głąb koszmaru, który kryje się pod efektowną powierzchnią tej nietuzinkowej sztuki. Koszmaru wszechobecnego w świecie, w którym 97% dóbr jest w posiadaniu 3% społeczeństwa. Gdzie zwykli ludzie są wykorzystywani przez dyktatorów, traktowani jak towar, zastraszani. Gdzie filantropi szykują bunkry na czas apokalipsy, a system, niczym zombie, chciałby pożreć wszystko. Mondtag przedstawia ten horror w sposób tak wyrazisty i mroczny, że rodzi się nadzieja, iż obudzimy się zdumieni i ujrzymy samych siebie takimi, w jakich nie przestawał wierzyć Brecht: nie jako konkurentów walczących o pozycję oraz ofiary zbrodni.
Lecz jako ludzkie istoty pomagające sobie nawzajem.
Thomaspeter Goergen
Krzysztof Zawadzki ewidentnie bawi się rolą, z czego przyjemność udziela się też publiczności. Trudno się zresztą aktorowi dziwić, gdyż takie podejście do postaci narzucają mu kostium i charakteryzacja. Peachum Zawadzkiego do złudzenia przypomina (…) Jacka Sparrowa z „Piratów z Karaibów”, podobny do Johnny’ego Deppa ma wdzięk. (…) to jedna z trzech najlepszych ról w spektaklu. O znakomitej – zabawnej i przerażającej, brawurowo ogrywającej swą vis comica – Annie Radwan już wspomniałem. Wydarzeniem wieczoru jest jednak Magda Grąziowska w roli Polly. Rozkosznie zepsuta, do cna perwersyjna, pod makijażem infantylnej laleczki do głębi okrutna żona Macheatha wyrasta z czasem na postać pierwszoplanową. (…) Anna Radwan wspaniale śpiewa „Balladę o seksualnej powolności”, a do niej należy przejmujące, inne od wszystkich wykonanie „Jenny, narzeczonej pirata” – dla mnie najbardziej przeszywający moment widowiska.
Jacek Wakar blog.pl/recenzja
Patronem medialnym jest Onet.
Obsada
Przemysław Przestrzelski
Beata Paluch, Anna Radwan
Krzysztof Zawadzki
Magda Grąziowska, Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT)
Dorota Segda
Stanisław Linowski
Paulina Kondrak, Małgorzata Walenda
Bogdan Brzyski
Krzysztof Stawowy
Iwona Budner
Małgorzata Gałkowska
Aldona Grochal
Urszula Kiebzak
Beata Malczewska
Bolesław Brzozowski, Piotr Sędkowski
Bartosz Gomoła (gościnnie, AST)
Grzegorz Grabowski
Mikołaj Kubacki
Rafał Jędrzejczyk
Veren De Heddge (gościnnie), Piotr Mateusz Wach (gościnnie) Performerzy
Zespół muzyczny:
Piotr Nowak (trąbka)
Konrad Pisera (trąbka)
Leszek Nowotarski (saksofon, klarnet, flet)
Bartosz Bętkowski (saksofon, klarnet, flet)
Robert Szczerba (puzon)
Mateusz Dudek/Kacper Tracz (bandoneon, akordeon)
Grzegorz Frankowski (kontrabas)
Krzysztof Oczkowski/ Piotr Grodecki (banjo, gitary, wiolonczela)
Leszek Lorent (perkusja)
Justyna Skoczek (pianino, harmonium, celesta)
Uwaga: Spektakl wyłącznie dla widzów dorosłych. W spektaklu jest poruszana tematyka wojny. Występują sceny przemocy oraz nagość. W spektaklu jest używana sztuczna krew.
Wystawiony za zgodą Suhrkamp Verlag AG i Universal Edition AG.
PAW KRÓLOWEJ
wg powieści Doroty Masłowskiej
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
95 min. bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
95 min. bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
PERFORMATYWNY SPACER PO BUDYNKU ŚLADAMI ANDRZEJA WAJDY I KRYSTYNY ZACHWATOWICZ-WAJDA, OPROWADZA ŁUKASZ ZALESKI
SPACER PERFORMATYWNY | godz. 17:00 – 18:00
Spacer po budynku śladami Andrzeja Wajdy i Krystyny Zachwatowicz-Wajda. Wśród rekwizytów i kostiumów, pomiędzy sceną a korytarzami, przez anegdoty i opowieści dowiemy się: na kogo ten słynny reżyser dzwonił dzwonkiem? Dlaczego powieszone na korytarzu zdjęcie z „Biesów” wisi do góry nogami? Albo jak to się stało, że aktorka, która grała Gertrudę miała szansę zagrać jeszcze Hamleta?
Oprowadza Łukasz Zaleski.
Spacer po budynku śladami Andrzeja Wajdy i Krystyny Zachwatowicz-Wajda. Wśród rekwizytów i kostiumów, pomiędzy sceną a korytarzami, przez anegdoty i opowieści dowiemy się: na kogo ten słynny reżyser dzwonił dzwonkiem? Dlaczego powieszone na korytarzu zdjęcie z „Biesów” wisi do góry nogami? Albo jak to się stało, że aktorka, która grała Gertrudę miała szansę zagrać jeszcze Hamleta?
Oprowadza Łukasz Zaleski.
PEWNEGO DŁUGIEGO DNIA
na podstawie „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla
Reż. Luk Perceval
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godz. 40 min. 1 przerwa
Pewnego długiego, letniego dnia rodzina Tyronów musi skonfrontować się z trudną prawdą, skrywaną od lat. Jak w greckiej tragedii, w ciągu kilkunastu godzin bohaterowie zmierzą się z własną przeszłością, kłamstwami na swój temat i poczuciem winy. Czy prawda o sobie ich wyzwoli?
Fantastyczna, głęboko osobista interpretacja sztuki „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla zrealizowana przez wybitnego belgijskiego reżysera Luka Percevala.
Spektakl spotkał się z entuzjastycznym odbiorem Widzek i Widzów oraz krytyków teatralnych. Wspaniałe, wstrząsające kreacje aktorskie zostały wielokrotnie nagrodzone na festiwalach teatralnych. Krytycy dostrzegli również nastrojową, współgrającą i budującą atmosferę muzykę Wojciecha Blechacza.
Nagrody i wyjazdy:
2024 – I edycja festiwalu Powszechny obecny! Tu i teraz! Teatr Powszechny, Radom
2024 – Polska w IMCE 12 Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2024 – V Festiwal Teatralny Scena Wolności , Słupsk
2024 – 50. Tyskie Spotkania Teatralne – spektakl mistrzowski
2024 – Małgorzata Zawadzka – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – Roman Gancarczyk – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – 28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
Małgorzata Zawadzka – nagroda dla najlepszej aktorki
2024 – XXX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
Małgorzata Zawadzka – tytuł Najlepszej aktorki za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – tytuł Najlepszego aktora za rolę Jamesa Tyrona
2024 – 64. Kaliskie Spotkania Teatralne
Małgorzata Zawadzka – Grand Prix za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – nagroda aktorska za rolę Jamesa Tyron
Luk Perceval – Honorowa Nagroda im. M. Prusa dla najlepszego reżysera Kaliskich Spotkań Teatralnych
2024 – 44. Warszawskie Spotkania Teatralne
28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
2023 – Marka Radia Kraków
2023 – Roman Gancarczyk – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Jamesa Tyrone’ a
2023 – 16 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
Nagroda: Wojciech Blecharz w kategorii Najlepszy pejzaż dźwiękowy
Obsada
Roman Gancarczyk James Tyrone
Paulina Kondrak Cathleen
Mikołaj Kubacki Edmund Tyrone
Łukasz Stawarczyk Jamie Tyrone
Małgorzata Zawadzka Mary Tyrone
Reż. Luk Perceval
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godz. 40 min. 1 przerwa
Pewnego długiego, letniego dnia rodzina Tyronów musi skonfrontować się z trudną prawdą, skrywaną od lat. Jak w greckiej tragedii, w ciągu kilkunastu godzin bohaterowie zmierzą się z własną przeszłością, kłamstwami na swój temat i poczuciem winy. Czy prawda o sobie ich wyzwoli?
Fantastyczna, głęboko osobista interpretacja sztuki „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla zrealizowana przez wybitnego belgijskiego reżysera Luka Percevala.
Spektakl spotkał się z entuzjastycznym odbiorem Widzek i Widzów oraz krytyków teatralnych. Wspaniałe, wstrząsające kreacje aktorskie zostały wielokrotnie nagrodzone na festiwalach teatralnych. Krytycy dostrzegli również nastrojową, współgrającą i budującą atmosferę muzykę Wojciecha Blechacza.
Nagrody i wyjazdy:
2024 – I edycja festiwalu Powszechny obecny! Tu i teraz! Teatr Powszechny, Radom
2024 – Polska w IMCE 12 Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2024 – V Festiwal Teatralny Scena Wolności , Słupsk
2024 – 50. Tyskie Spotkania Teatralne – spektakl mistrzowski
2024 – Małgorzata Zawadzka – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – Roman Gancarczyk – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – 28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
Małgorzata Zawadzka – nagroda dla najlepszej aktorki
2024 – XXX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
Małgorzata Zawadzka – tytuł Najlepszej aktorki za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – tytuł Najlepszego aktora za rolę Jamesa Tyrona
2024 – 64. Kaliskie Spotkania Teatralne
Małgorzata Zawadzka – Grand Prix za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – nagroda aktorska za rolę Jamesa Tyron
Luk Perceval – Honorowa Nagroda im. M. Prusa dla najlepszego reżysera Kaliskich Spotkań Teatralnych
2024 – 44. Warszawskie Spotkania Teatralne
28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
2023 – Marka Radia Kraków
2023 – Roman Gancarczyk – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Jamesa Tyrone’ a
2023 – 16 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
Nagroda: Wojciech Blecharz w kategorii Najlepszy pejzaż dźwiękowy
Obsada
Roman Gancarczyk James Tyrone
Paulina Kondrak Cathleen
Mikołaj Kubacki Edmund Tyrone
Łukasz Stawarczyk Jamie Tyrone
Małgorzata Zawadzka Mary Tyrone
PIRAMIDA ZWIERZĄT
Mateusz Górniak
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
"Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Wychodząc od analizy samego dzieła, w której krajobraz transformacji ustrojowej zderza się z krajobrazem śmierci, Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą do refleksji nad szerszym wpływem sztuki krytycznej na społeczeństwo i politykę lat 90., w którym ogromną rolę odegrali m.in. artyści ze słynnej “Kowalni” Grzegorza Kowalskiego. W kolejnych częściach spektaklu autorzy wraz z zespołem aktorskim rozwiną perspektywę współczesnej roli pracy twórczej, żeby zakończyć całość osobistym, opartym na własnych doświadczeniach manifestem – Do czego i komu potrzebna jest sztuka?
obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
"Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Wychodząc od analizy samego dzieła, w której krajobraz transformacji ustrojowej zderza się z krajobrazem śmierci, Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą do refleksji nad szerszym wpływem sztuki krytycznej na społeczeństwo i politykę lat 90., w którym ogromną rolę odegrali m.in. artyści ze słynnej “Kowalni” Grzegorza Kowalskiego. W kolejnych częściach spektaklu autorzy wraz z zespołem aktorskim rozwiną perspektywę współczesnej roli pracy twórczej, żeby zakończyć całość osobistym, opartym na własnych doświadczeniach manifestem – Do czego i komu potrzebna jest sztuka?
obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
ROK Z ŻYCIA CODZIENNEGO W EUROPIE ŚRODKOWO-WSCHODNIEJ
Paweł Demirski
Reż. Monika Strzępka
Scena Kameralana ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 50 min (1 przerwa)
Spektakl zaczyna się od świetnego monologu Anny Dymnej, która w ludowej stylizacji opowiada jak to się ludzie dzielą między sobą. I podaje przykłady, przy czym nie padają wcale te, których można by się spodziewać. Dalej będziemy mieli całą serię scen, w tym także monologów wygłaszanych wprost do publiczności, ukazujących klasy i warstwy społeczne, ich przedstawicieli, obyczajowość, zachowania…
Wojciech Majcherek, kultura.onet.pl.
Nagrody i wyjazdy:
2019 – Studencka nagroda teatralna “Chodźże do teatru” w kategorii najlepszy spektakl sezonu
2019 – XXV Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź. Tytuł Najlepszego Aktora Festiwalu dla Radosława Krzyżowskiego.
2019 – 59. Kaliskie Spotkania Teatralne. Wyróżnienia aktorskie za role w przedstawieniu dla Doroty Pomykały, Anny Radwan, Juliusza Chrząstowskiego.
obsada
Monika Strzępka
Dorota Pomykała
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Juliusz Chrząstowski, Filip Perkowski *
Szymon Czacki
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Krzysztof Zawadzki
Mieczysław Mejza, Tadeusz Leśniak
* Rola dublowana
Reż. Monika Strzępka
Scena Kameralana ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 50 min (1 przerwa)
Spektakl zaczyna się od świetnego monologu Anny Dymnej, która w ludowej stylizacji opowiada jak to się ludzie dzielą między sobą. I podaje przykłady, przy czym nie padają wcale te, których można by się spodziewać. Dalej będziemy mieli całą serię scen, w tym także monologów wygłaszanych wprost do publiczności, ukazujących klasy i warstwy społeczne, ich przedstawicieli, obyczajowość, zachowania…
Wojciech Majcherek, kultura.onet.pl.
Nagrody i wyjazdy:
2019 – Studencka nagroda teatralna “Chodźże do teatru” w kategorii najlepszy spektakl sezonu
2019 – XXV Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź. Tytuł Najlepszego Aktora Festiwalu dla Radosława Krzyżowskiego.
2019 – 59. Kaliskie Spotkania Teatralne. Wyróżnienia aktorskie za role w przedstawieniu dla Doroty Pomykały, Anny Radwan, Juliusza Chrząstowskiego.
obsada
Monika Strzępka
Dorota Pomykała
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Juliusz Chrząstowski, Filip Perkowski *
Szymon Czacki
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Krzysztof Zawadzki
Mieczysław Mejza, Tadeusz Leśniak
* Rola dublowana
SCENY Z ŻYCIA MAŁŻEŃSKIEGO
Na motywach scenariusza Ingmara Bergmana, reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
190 min. 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
OBSADA
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan MARIANNE
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami.
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
190 min. 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
OBSADA
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan MARIANNE
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami.
SEKS, HAJS, GŁÓD
na podstawie scenariusza autorstwa Luka Percevala w tłumaczeniu Sławy Lisieckiej pt.: "KARMA - ZOLA"
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
STRASZNIE ŚMIESZNE
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler
STRASZNY DWÓR
90 min. bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
90 min. bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe.
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
90 min. bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe.
SZEWCY
na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera
TRIUMF WOLI
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
WRÓG LUDU
Henryk Ibsen
reż. Jan Klata
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
150 min. bez przerwy
Ibsen napisał Wroga ludu w roku 1882, ale odsłonięte w nim bezduszne mechanizmy pozostają przerażająco aktualne AD 2015. Małe, uzdrowiskowe miasteczko w południowej Norwegii staje się w interpretacji Jana Klaty miejscem rządzącym się bardzo specyficznymi zasadami. Jak mówi o mieszkańcach burmistrz Peter Stockmann: „Ludzie najlepiej czują się ze starymi, dobrymi ideami, które już sobie przyswoili”. Przyzwyczajenia i niechęć do zmian ścierają się w nim z poczuciem zagrożenia, któremu należy zapobiec. Badania doktora Tomasa Stockmanna ujawniające nieprawidłowe położenie wodociągu i regularne zatruwanie wody kąpieliska mają potencjał rewolucyjny, godzą jednak w interesy władz miasta, a impas sytuacji potęguje bliskie pokrewieństwo między uzdrowiskowym lekarzem a burmistrzem. Jak rozłożą się sympatie mieszkańców miasteczka? A przede wszystkim od czego to zależy? „Mocnym akcentem jest w tym kontekście monolog dr. Stockmanna (świetny Juliusz Chrząstowski), który niepostrzeżenie zmienia się w dialog z widzami o krakowskim smogu, uchodźcach, polskim chamie. Zniwelowana zostaje granica między sceną a widownią, każdy staje przed trudnymi pytaniami, na które musi znaleźć odpowiedź”– relacjonuje Łukasz Gazur w Dzienniku Polskim.
Wszystko tutaj: scenografia, choreografia, dramaturgia i muzyka, za które odpowiedzialni są: Justyna Łagowska, Maćko Prusak, Michał Buszewicz i Robert Piernikowski, współgra. Współgrają aktorzy, którzy tworzą mocny zespół w tym spektaklu. Oglądamy też znakomity debiut w Starym Teatrze młodziutkiej Moniki Frajczyk, jeszcze studentki PWST w Krakowie. Z charyzmą, ciekawą osobowością sceniczną wnosi na scenę coś unikalnego.
Gabriela Cagiel; Gazeta Wyborcza-Kraków
Obsada:
Bogdan Brzyski
Radosław Krzyżowski
Juliusz Chrząstowski
Zbigniew Kosowski
Bolesław Brzozowski
Paweł Kruszelnicki
Małgorzata Zawadzka
Monika Frajczyk (gościnnie)
Michał Majnicz
Anna Komorek
Maciej Trybus
Nagrody i wyjazdy:
2015 – VIII Wybrzeże Sztuki, Gdańsk
2016 – XXII Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódz. Nagroda dla J. Chrząstowskiego: tytuł Najlepszego Aktora za rolę doktora Tomasa Stockmanna
2016 – Teatr Miejski, Świdnica
2016 – XVIII Ogólnopolski Festiwal Sztuki Reżyserskiej INTERPRETACJE, Katowice. Nagroda publiczności i nagroda dziennikarzy dla Jana Klaty
2016 – 55 Rzeszowskie Spotkania Teatralne – 3 Festiwal Teatru Nowego. Nagrody: Monika Frajczyk – wyróżnienie aktorskie za rolę Petry, Robert Piernikowski – wyróżnienie za muzykę do spektaklu, Juliusz Chrząstowski – nagroda indywidualna za wyraziste i odważne prowadzenie roli Doktora Tomasa Stockmana
2016 – Przegląd Polska w IMCE, Warszawa
2016 – 9 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków. Nagroda dla Juliusza Chrząstowskiego dla najlepszego aktora festiwalu za rolę Doktora Tomasa Stockmana
2016 – Palm OFF Fest 2016, Praga
2016 – Wuzhen Theatre Festival, Wuzhen, Chiny
2017 – X Spotkania Teatralne Bliscy Nieznajomi, Poznań
2017- IX Międzynarodowy Festiwal Teatralny DIALOG – WROCŁAW, Wrocław – przedstawienie grane w siedzibie na Dużej Scenie ul. Jagiellońska 1 – dla widzów Festiwalu.
2018 – Międzynarodowy Festiwal Teatralny – Baltic House, Petersburg
Jan Klata laureatem XVII Europejskiej Nagrody Teatralnej Nowe Rzeczywistości
2019 – XXXIV Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
Ze względu na elementy improwizacji czas trwania spektaklu może ulec zmianie.
reż. Jan Klata
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
150 min. bez przerwy
Ibsen napisał Wroga ludu w roku 1882, ale odsłonięte w nim bezduszne mechanizmy pozostają przerażająco aktualne AD 2015. Małe, uzdrowiskowe miasteczko w południowej Norwegii staje się w interpretacji Jana Klaty miejscem rządzącym się bardzo specyficznymi zasadami. Jak mówi o mieszkańcach burmistrz Peter Stockmann: „Ludzie najlepiej czują się ze starymi, dobrymi ideami, które już sobie przyswoili”. Przyzwyczajenia i niechęć do zmian ścierają się w nim z poczuciem zagrożenia, któremu należy zapobiec. Badania doktora Tomasa Stockmanna ujawniające nieprawidłowe położenie wodociągu i regularne zatruwanie wody kąpieliska mają potencjał rewolucyjny, godzą jednak w interesy władz miasta, a impas sytuacji potęguje bliskie pokrewieństwo między uzdrowiskowym lekarzem a burmistrzem. Jak rozłożą się sympatie mieszkańców miasteczka? A przede wszystkim od czego to zależy? „Mocnym akcentem jest w tym kontekście monolog dr. Stockmanna (świetny Juliusz Chrząstowski), który niepostrzeżenie zmienia się w dialog z widzami o krakowskim smogu, uchodźcach, polskim chamie. Zniwelowana zostaje granica między sceną a widownią, każdy staje przed trudnymi pytaniami, na które musi znaleźć odpowiedź”– relacjonuje Łukasz Gazur w Dzienniku Polskim.
Wszystko tutaj: scenografia, choreografia, dramaturgia i muzyka, za które odpowiedzialni są: Justyna Łagowska, Maćko Prusak, Michał Buszewicz i Robert Piernikowski, współgra. Współgrają aktorzy, którzy tworzą mocny zespół w tym spektaklu. Oglądamy też znakomity debiut w Starym Teatrze młodziutkiej Moniki Frajczyk, jeszcze studentki PWST w Krakowie. Z charyzmą, ciekawą osobowością sceniczną wnosi na scenę coś unikalnego.
Gabriela Cagiel; Gazeta Wyborcza-Kraków
Obsada:
Bogdan Brzyski
Radosław Krzyżowski
Juliusz Chrząstowski
Zbigniew Kosowski
Bolesław Brzozowski
Paweł Kruszelnicki
Małgorzata Zawadzka
Monika Frajczyk (gościnnie)
Michał Majnicz
Anna Komorek
Maciej Trybus
Nagrody i wyjazdy:
2015 – VIII Wybrzeże Sztuki, Gdańsk
2016 – XXII Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódz. Nagroda dla J. Chrząstowskiego: tytuł Najlepszego Aktora za rolę doktora Tomasa Stockmanna
2016 – Teatr Miejski, Świdnica
2016 – XVIII Ogólnopolski Festiwal Sztuki Reżyserskiej INTERPRETACJE, Katowice. Nagroda publiczności i nagroda dziennikarzy dla Jana Klaty
2016 – 55 Rzeszowskie Spotkania Teatralne – 3 Festiwal Teatru Nowego. Nagrody: Monika Frajczyk – wyróżnienie aktorskie za rolę Petry, Robert Piernikowski – wyróżnienie za muzykę do spektaklu, Juliusz Chrząstowski – nagroda indywidualna za wyraziste i odważne prowadzenie roli Doktora Tomasa Stockmana
2016 – Przegląd Polska w IMCE, Warszawa
2016 – 9 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków. Nagroda dla Juliusza Chrząstowskiego dla najlepszego aktora festiwalu za rolę Doktora Tomasa Stockmana
2016 – Palm OFF Fest 2016, Praga
2016 – Wuzhen Theatre Festival, Wuzhen, Chiny
2017 – X Spotkania Teatralne Bliscy Nieznajomi, Poznań
2017- IX Międzynarodowy Festiwal Teatralny DIALOG – WROCŁAW, Wrocław – przedstawienie grane w siedzibie na Dużej Scenie ul. Jagiellońska 1 – dla widzów Festiwalu.
2018 – Międzynarodowy Festiwal Teatralny – Baltic House, Petersburg
Jan Klata laureatem XVII Europejskiej Nagrody Teatralnej Nowe Rzeczywistości
2019 – XXXIV Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
Ze względu na elementy improwizacji czas trwania spektaklu może ulec zmianie.
ZAMACH NA NARODOWY STARY TEATR. NARODZINY NARODU
Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk
Nagrody i wyjazdy:
2025 – Marka Radia Kraków
Spektakl bierze udział w 31. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk
Nagrody i wyjazdy:
2025 – Marka Radia Kraków
Spektakl bierze udział w 31. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
ZAMKNIJ OCZY NEL. W PUSTYNI I W PUSZCZY - EPILOG.
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
ZBRODNIA I KARA - projekcja spektaklu w reż. Andrzeja Wajdy
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
premiera TV 1987, czas trwania 2 godziny 6 min.
Reżyseria Andrzej Wajda, scenografia Krystyna Zachwatowicz, opracowanie muzyczne Stanisław Radwan
Aktorzy: Jerzy Radziwiłowicz, Jerzy Stuhr, Barbara Grabowska Oliwa, Krzysztof Globisz, Jan Monczka, Juliusz Grabowski, Andrzej Hudziak, Ryszard Łukowski, Kazimierz Borowiec
Adaptacje powieści Fiodora Dostojewskiego wystawiane przez Andrzeja Wajdę w Starym Teatrze należą do najwybitniejszych inscenizacji w polskim teatrze. Tekst Zbrodni i kary reżyser okroił niemal wyłącznie do rozmów między Raskolnikowem i Porfirym, będących w rzeczywistości pasjonującą rozgrywką psychologiczną. Podobnie jak sama książka, także spektakl stawia pytanie, czy wielka idea może usprawiedliwiać zbrodnię. I daje nadzieję, że nawet największy przestępca może oczyścić swą duszę, kierując ją ku Bogu. Premiera przedstawienia odbyła się w Starym Teatrze w 1984 roku, wielkie role stworzyli Jerzy Stuhr i Jerzy Radziwiłowicz. Zbrodnia i kara Wajdy stała się wizytówką polskiego teatru na świecie, była najbardziej ‘eksportowym’ przedstawieniem w historii Starego Teatru.
Dialogi zagrane tylko w całości, tak jak napisał je Dostojewski, są właśnie teatralne, co dostrzegliśmy wszyscy zaraz na pierwszych próbach. To zmaganie na śmieć życie mordercy i śledczego przykuło uwagę i było najbardziej teatralne. Musiałem użyć takiego chwytu, ponieważ robię teatr na dziś i w poczuciu własnych obowiązków wobec społeczeństwa. Zbrodnia i kara opowiada o motywach zbrodni ideowej. Motyw zbrodni wykłada Raskolnikow w powieści poprzez swój artykuł o zbrodni i poprzez wyjaśnienia, które wyciąga z niego śledczy. Ten artykuł właśnie i jego interpretacja, którą Raskolnikow rozwija przed Porfirym Pietrowiczem porusza mnie dziś w tej powieści najsilniej. Od hitlerowskich obozów zagłady do najnowszych morderstw politycznych. Za wszystkim tym stoi ‘przyzwolenie na krew’ jeśli to jest potrzebne (nawet nie konieczne) dla ogólnego postępu ludzkości!
Andrzej Wajda, Dostojewski –teatr sumienia …, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1989
premiera TV 1987, czas trwania 2 godziny 6 min.
Reżyseria Andrzej Wajda, scenografia Krystyna Zachwatowicz, opracowanie muzyczne Stanisław Radwan
Aktorzy: Jerzy Radziwiłowicz, Jerzy Stuhr, Barbara Grabowska Oliwa, Krzysztof Globisz, Jan Monczka, Juliusz Grabowski, Andrzej Hudziak, Ryszard Łukowski, Kazimierz Borowiec
Adaptacje powieści Fiodora Dostojewskiego wystawiane przez Andrzeja Wajdę w Starym Teatrze należą do najwybitniejszych inscenizacji w polskim teatrze. Tekst Zbrodni i kary reżyser okroił niemal wyłącznie do rozmów między Raskolnikowem i Porfirym, będących w rzeczywistości pasjonującą rozgrywką psychologiczną. Podobnie jak sama książka, także spektakl stawia pytanie, czy wielka idea może usprawiedliwiać zbrodnię. I daje nadzieję, że nawet największy przestępca może oczyścić swą duszę, kierując ją ku Bogu. Premiera przedstawienia odbyła się w Starym Teatrze w 1984 roku, wielkie role stworzyli Jerzy Stuhr i Jerzy Radziwiłowicz. Zbrodnia i kara Wajdy stała się wizytówką polskiego teatru na świecie, była najbardziej ‘eksportowym’ przedstawieniem w historii Starego Teatru.
Dialogi zagrane tylko w całości, tak jak napisał je Dostojewski, są właśnie teatralne, co dostrzegliśmy wszyscy zaraz na pierwszych próbach. To zmaganie na śmieć życie mordercy i śledczego przykuło uwagę i było najbardziej teatralne. Musiałem użyć takiego chwytu, ponieważ robię teatr na dziś i w poczuciu własnych obowiązków wobec społeczeństwa. Zbrodnia i kara opowiada o motywach zbrodni ideowej. Motyw zbrodni wykłada Raskolnikow w powieści poprzez swój artykuł o zbrodni i poprzez wyjaśnienia, które wyciąga z niego śledczy. Ten artykuł właśnie i jego interpretacja, którą Raskolnikow rozwija przed Porfirym Pietrowiczem porusza mnie dziś w tej powieści najsilniej. Od hitlerowskich obozów zagłady do najnowszych morderstw politycznych. Za wszystkim tym stoi ‘przyzwolenie na krew’ jeśli to jest potrzebne (nawet nie konieczne) dla ogólnego postępu ludzkości!
Andrzej Wajda, Dostojewski –teatr sumienia …, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1989
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.