na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Spektakl inspirowany książką Georgiego Gospodinowa, ze scenariuszem Michaela Rubenfelda i Marcina Wierzchowskiego.
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
Spektakl inspirowany książką Georgiego Gospodinowa, ze scenariuszem Michaela Rubenfelda i Marcina Wierzchowskiego.
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Spektakl inspirowany książką Georgiego Gospodinowa, ze scenariuszem Michaela Rubenfelda i Marcina Wierzchowskiego.
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
Spektakl inspirowany książką Georgiego Gospodinowa, ze scenariuszem Michaela Rubenfelda i Marcina Wierzchowskiego.
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
