Reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
„Jedwabne do wybuchu wojny było spokojnym miasteczkiem i Żydom powodziło się tam nie gorzej niż gdziekolwiek indziej w Polsce. Aż przyszła wojna.”
– Jan Tomasz Gross, 2000 rok
Był taki czas, kiedy Polacy, Żydzi, Ukraińcy żyli spokojnie obok siebie. Wspólnie budowali społeczności, uczestniczyli we wzajemnych świętach, zakładali mieszane rodziny, dzielili smutki i radości.
Ale był też czas, kiedy ci sami ludzie wzajemnie się mordowali, palili własne domy i z sąsiadów stawali się oprawcami.
Minęły lata i uwierzyliśmy, że okrutna historia się skończyła, że Holokaust, Jedwabne, Wołyń są już tylko wspomnieniami ogromnego smutku i winy. Trudnymi, ale niepodważalnymi historycznie doświadczeniami. Prosiliśmy o przebaczenie i przebaczaliśmy. Chcieliśmy zacząć od nowa. Chcieliśmy pamiętać nie morderców, ale sprawiedliwych, którzy ratując cudze życie, narażali własne.
Badając archiwa, wsłuchując się w opowieści naszych rodzin i bliskich, zestawiając „Sąsiadów” Jana Tomasza Grossa i „Sprawiedliwych sąsiadów” Witka Szabłowskiego, próbujemy zrozumieć opowieści, które ukształtowały miejsce, w którym żyjemy.
W świecie, w którym ponownie za naszą granicą rozgrywa się wojna, a język nienawiści coraz łatwiej przenika do codzienności, spektakl stawia pytanie o kruchość sąsiedztwa. O to, czy historia rzeczywiście się skończyła. I o to, czego nie chcemy – lub nie potrafimy – pamiętać.
Obsada
Michał Badeński
Bogumiła Bajor
Oksana Czerkaszyna (gościnnie)
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Ewa Kaim
Paweł Kruszelnicki
Radosław Krzyżowski
Mikołaj Kubacki
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Błażej Peszek
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Julia Nowak, Paweł Słomiński Tekst
Julia Nowak, Paweł Słomiński Dramaturgia
Andrzej Konieczny, Kacper Krupa Kompozycja
Agata Skwarczyńska Scenografia i reżyseria świateł
Lila Dziedzic Kostiumy
Rafał Paradowski Video
Agnieszka Kryst Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
„Jedwabne do wybuchu wojny było spokojnym miasteczkiem i Żydom powodziło się tam nie gorzej niż gdziekolwiek indziej w Polsce. Aż przyszła wojna.”
– Jan Tomasz Gross, 2000 rok
Był taki czas, kiedy Polacy, Żydzi, Ukraińcy żyli spokojnie obok siebie. Wspólnie budowali społeczności, uczestniczyli we wzajemnych świętach, zakładali mieszane rodziny, dzielili smutki i radości.
Ale był też czas, kiedy ci sami ludzie wzajemnie się mordowali, palili własne domy i z sąsiadów stawali się oprawcami.
Minęły lata i uwierzyliśmy, że okrutna historia się skończyła, że Holokaust, Jedwabne, Wołyń są już tylko wspomnieniami ogromnego smutku i winy. Trudnymi, ale niepodważalnymi historycznie doświadczeniami. Prosiliśmy o przebaczenie i przebaczaliśmy. Chcieliśmy zacząć od nowa. Chcieliśmy pamiętać nie morderców, ale sprawiedliwych, którzy ratując cudze życie, narażali własne.
Badając archiwa, wsłuchując się w opowieści naszych rodzin i bliskich, zestawiając „Sąsiadów” Jana Tomasza Grossa i „Sprawiedliwych sąsiadów” Witka Szabłowskiego, próbujemy zrozumieć opowieści, które ukształtowały miejsce, w którym żyjemy.
W świecie, w którym ponownie za naszą granicą rozgrywa się wojna, a język nienawiści coraz łatwiej przenika do codzienności, spektakl stawia pytanie o kruchość sąsiedztwa. O to, czy historia rzeczywiście się skończyła. I o to, czego nie chcemy – lub nie potrafimy – pamiętać.
Obsada
Michał Badeński
Bogumiła Bajor
Oksana Czerkaszyna (gościnnie)
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Ewa Kaim
Paweł Kruszelnicki
Radosław Krzyżowski
Mikołaj Kubacki
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Błażej Peszek
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Julia Nowak, Paweł Słomiński Tekst
Julia Nowak, Paweł Słomiński Dramaturgia
Andrzej Konieczny, Kacper Krupa Kompozycja
Agata Skwarczyńska Scenografia i reżyseria świateł
Lila Dziedzic Kostiumy
Rafał Paradowski Video
Agnieszka Kryst Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
„Jedwabne do wybuchu wojny było spokojnym miasteczkiem i Żydom powodziło się tam nie gorzej niż gdziekolwiek indziej w Polsce. Aż przyszła wojna.”
– Jan Tomasz Gross, 2000 rok
Był taki czas, kiedy Polacy, Żydzi, Ukraińcy żyli spokojnie obok siebie. Wspólnie budowali społeczności, uczestniczyli we wzajemnych świętach, zakładali mieszane rodziny, dzielili smutki i radości.
Ale był też czas, kiedy ci sami ludzie wzajemnie się mordowali, palili własne domy i z sąsiadów stawali się oprawcami.
Minęły lata i uwierzyliśmy, że okrutna historia się skończyła, że Holokaust, Jedwabne, Wołyń są już tylko wspomnieniami ogromnego smutku i winy. Trudnymi, ale niepodważalnymi historycznie doświadczeniami. Prosiliśmy o przebaczenie i przebaczaliśmy. Chcieliśmy zacząć od nowa. Chcieliśmy pamiętać nie morderców, ale sprawiedliwych, którzy ratując cudze życie, narażali własne.
Badając archiwa, wsłuchując się w opowieści naszych rodzin i bliskich, zestawiając „Sąsiadów” Jana Tomasza Grossa i „Sprawiedliwych sąsiadów” Witka Szabłowskiego, próbujemy zrozumieć opowieści, które ukształtowały miejsce, w którym żyjemy.
W świecie, w którym ponownie za naszą granicą rozgrywa się wojna, a język nienawiści coraz łatwiej przenika do codzienności, spektakl stawia pytanie o kruchość sąsiedztwa. O to, czy historia rzeczywiście się skończyła. I o to, czego nie chcemy – lub nie potrafimy – pamiętać.
Obsada
Michał Badeński
Bogumiła Bajor
Oksana Czerkaszyna (gościnnie)
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Ewa Kaim
Paweł Kruszelnicki
Radosław Krzyżowski
Mikołaj Kubacki
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Błażej Peszek
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Julia Nowak, Paweł Słomiński Tekst
Julia Nowak, Paweł Słomiński Dramaturgia
Andrzej Konieczny, Kacper Krupa Kompozycja
Agata Skwarczyńska Scenografia i reżyseria świateł
Lila Dziedzic Kostiumy
Rafał Paradowski Video
Agnieszka Kryst Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
„Jedwabne do wybuchu wojny było spokojnym miasteczkiem i Żydom powodziło się tam nie gorzej niż gdziekolwiek indziej w Polsce. Aż przyszła wojna.”
– Jan Tomasz Gross, 2000 rok
Był taki czas, kiedy Polacy, Żydzi, Ukraińcy żyli spokojnie obok siebie. Wspólnie budowali społeczności, uczestniczyli we wzajemnych świętach, zakładali mieszane rodziny, dzielili smutki i radości.
Ale był też czas, kiedy ci sami ludzie wzajemnie się mordowali, palili własne domy i z sąsiadów stawali się oprawcami.
Minęły lata i uwierzyliśmy, że okrutna historia się skończyła, że Holokaust, Jedwabne, Wołyń są już tylko wspomnieniami ogromnego smutku i winy. Trudnymi, ale niepodważalnymi historycznie doświadczeniami. Prosiliśmy o przebaczenie i przebaczaliśmy. Chcieliśmy zacząć od nowa. Chcieliśmy pamiętać nie morderców, ale sprawiedliwych, którzy ratując cudze życie, narażali własne.
Badając archiwa, wsłuchując się w opowieści naszych rodzin i bliskich, zestawiając „Sąsiadów” Jana Tomasza Grossa i „Sprawiedliwych sąsiadów” Witka Szabłowskiego, próbujemy zrozumieć opowieści, które ukształtowały miejsce, w którym żyjemy.
W świecie, w którym ponownie za naszą granicą rozgrywa się wojna, a język nienawiści coraz łatwiej przenika do codzienności, spektakl stawia pytanie o kruchość sąsiedztwa. O to, czy historia rzeczywiście się skończyła. I o to, czego nie chcemy – lub nie potrafimy – pamiętać.
Obsada
Michał Badeński
Bogumiła Bajor
Oksana Czerkaszyna (gościnnie)
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Ewa Kaim
Paweł Kruszelnicki
Radosław Krzyżowski
Mikołaj Kubacki
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Błażej Peszek
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Julia Nowak, Paweł Słomiński Tekst
Julia Nowak, Paweł Słomiński Dramaturgia
Andrzej Konieczny, Kacper Krupa Kompozycja
Agata Skwarczyńska Scenografia i reżyseria świateł
Lila Dziedzic Kostiumy
Rafał Paradowski Video
Agnieszka Kryst Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Remigiusz Brzyk
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny 30 minut, 1 przerwa.
Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.
To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.
Obsada:
Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy
Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Justyna Skoczek współpraca muzyczna
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Spektakl „Mam coś w głębi nie do przedstawienia. HAMLET ”
Ostrzeżenia o bodźcach sensorycznych i treściach wrażliwych
Ten tekst zawiera informacje na temat treści przedstawienia, które mogą wywołać dyskomfort
lub silne reakcje emocjonalne u niektórych widzów. Dzięki tym ostrzeżeniom możesz podjąć
świadomą decyzję o uczestnictwie w spektaklu, mając pełną świadomość jego zawartości.
Informacje podstawowe o spektaklu:
• spektakl trwa około 3 godziny 30 minut z jedną przerwą;
• podczas przebywania na sali teatralnej wszystkie telefony muszą być
wyłączone lub uruchomione w trybie samolotowym;
• nie wolno fotografować i nagrywać spektaklu.
Bodźce sensoryczne:
• głośna muzyka;
• wysokie dźwięki;
• migające światła;
• dym sceniczny;
• dłuższa sekwencja obrazu obracającej się karuzeli.
Treści wrażliwe:
• tematyka kryzysu psychicznego;
• liczne odniesienia do tematyki samobójczej;
• scena pozorowanego wieszania się;
• choroba onkologiczna;
• trudne relacje rodzinne;
• krótka scena nagości (aktor stoi tyłem do widzów);
• liczne wulgaryzmy.
Interakcje z widzami:
• aktor wielokrotnie zwraca się bezpośrednio do widowni.
Inne:
• scena z udziałem psa.
Kontakt z nami:
Katarzyna Peplinska-Pietrzak – edukatorka i koordynatorka dostępności
e-mail: dostepnosc@stary.pl
tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Remigiusz Brzyk
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny 30 minut, 1 przerwa.
Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.
To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.
Obsada:
Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy
Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Justyna Skoczek współpraca muzyczna
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Spektakl „Mam coś w głębi nie do przedstawienia. HAMLET ”
Ostrzeżenia o bodźcach sensorycznych i treściach wrażliwych
Ten tekst zawiera informacje na temat treści przedstawienia, które mogą wywołać dyskomfort
lub silne reakcje emocjonalne u niektórych widzów. Dzięki tym ostrzeżeniom możesz podjąć
świadomą decyzję o uczestnictwie w spektaklu, mając pełną świadomość jego zawartości.
Informacje podstawowe o spektaklu:
• spektakl trwa około 3 godziny 30 minut z jedną przerwą;
• podczas przebywania na sali teatralnej wszystkie telefony muszą być
wyłączone lub uruchomione w trybie samolotowym;
• nie wolno fotografować i nagrywać spektaklu.
Bodźce sensoryczne:
• głośna muzyka;
• wysokie dźwięki;
• migające światła;
• dym sceniczny;
• dłuższa sekwencja obrazu obracającej się karuzeli.
Treści wrażliwe:
• tematyka kryzysu psychicznego;
• liczne odniesienia do tematyki samobójczej;
• scena pozorowanego wieszania się;
• choroba onkologiczna;
• trudne relacje rodzinne;
• krótka scena nagości (aktor stoi tyłem do widzów);
• liczne wulgaryzmy.
Interakcje z widzami:
• aktor wielokrotnie zwraca się bezpośrednio do widowni.
Inne:
• scena z udziałem psa.
Kontakt z nami:
Katarzyna Peplinska-Pietrzak – edukatorka i koordynatorka dostępności
e-mail: dostepnosc@stary.pl
tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Remigiusz Brzyk
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny 30 minut, 1 przerwa.
Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.
To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.
Obsada:
Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy
Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Justyna Skoczek współpraca muzyczna
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Spektakl „Mam coś w głębi nie do przedstawienia. HAMLET ”
Ostrzeżenia o bodźcach sensorycznych i treściach wrażliwych
Ten tekst zawiera informacje na temat treści przedstawienia, które mogą wywołać dyskomfort
lub silne reakcje emocjonalne u niektórych widzów. Dzięki tym ostrzeżeniom możesz podjąć
świadomą decyzję o uczestnictwie w spektaklu, mając pełną świadomość jego zawartości.
Informacje podstawowe o spektaklu:
• spektakl trwa około 3 godziny 30 minut z jedną przerwą;
• podczas przebywania na sali teatralnej wszystkie telefony muszą być
wyłączone lub uruchomione w trybie samolotowym;
• nie wolno fotografować i nagrywać spektaklu.
Bodźce sensoryczne:
• głośna muzyka;
• wysokie dźwięki;
• migające światła;
• dym sceniczny;
• dłuższa sekwencja obrazu obracającej się karuzeli.
Treści wrażliwe:
• tematyka kryzysu psychicznego;
• liczne odniesienia do tematyki samobójczej;
• scena pozorowanego wieszania się;
• choroba onkologiczna;
• trudne relacje rodzinne;
• krótka scena nagości (aktor stoi tyłem do widzów);
• liczne wulgaryzmy.
Interakcje z widzami:
• aktor wielokrotnie zwraca się bezpośrednio do widowni.
Inne:
• scena z udziałem psa.
Kontakt z nami:
Katarzyna Peplinska-Pietrzak – edukatorka i koordynatorka dostępności
e-mail: dostepnosc@stary.pl
tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Remigiusz Brzyk
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny 30 minut, 1 przerwa.
Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.
To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.
Obsada:
Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy
Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Justyna Skoczek współpraca muzyczna
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Spektakl „Mam coś w głębi nie do przedstawienia. HAMLET ”
Ostrzeżenia o bodźcach sensorycznych i treściach wrażliwych
Ten tekst zawiera informacje na temat treści przedstawienia, które mogą wywołać dyskomfort
lub silne reakcje emocjonalne u niektórych widzów. Dzięki tym ostrzeżeniom możesz podjąć
świadomą decyzję o uczestnictwie w spektaklu, mając pełną świadomość jego zawartości.
Informacje podstawowe o spektaklu:
• spektakl trwa około 3 godziny 30 minut z jedną przerwą;
• podczas przebywania na sali teatralnej wszystkie telefony muszą być
wyłączone lub uruchomione w trybie samolotowym;
• nie wolno fotografować i nagrywać spektaklu.
Bodźce sensoryczne:
• głośna muzyka;
• wysokie dźwięki;
• migające światła;
• dym sceniczny;
• dłuższa sekwencja obrazu obracającej się karuzeli.
Treści wrażliwe:
• tematyka kryzysu psychicznego;
• liczne odniesienia do tematyki samobójczej;
• scena pozorowanego wieszania się;
• choroba onkologiczna;
• trudne relacje rodzinne;
• krótka scena nagości (aktor stoi tyłem do widzów);
• liczne wulgaryzmy.
Interakcje z widzami:
• aktor wielokrotnie zwraca się bezpośrednio do widowni.
Inne:
• scena z udziałem psa.
Kontakt z nami:
Katarzyna Peplinska-Pietrzak – edukatorka i koordynatorka dostępności
e-mail: dostepnosc@stary.pl
tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Spektakl inspirowany książką Georgiego Gospodinowa, ze scenariuszem Michaela Rubenfelda i Marcina Wierzchowskiego.
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
na podstawie „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla
Reż. Luk Perceval
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godz. 40 min. 1 przerwa
Pewnego długiego, letniego dnia rodzina Tyronów musi skonfrontować się z trudną prawdą, skrywaną od lat. Jak w greckiej tragedii, w ciągu kilkunastu godzin bohaterowie zmierzą się z własną przeszłością, kłamstwami na swój temat i poczuciem winy. Czy prawda o sobie ich wyzwoli?
Fantastyczna, głęboko osobista interpretacja sztuki „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla zrealizowana przez wybitnego belgijskiego reżysera Luka Percevala.
Spektakl spotkał się z entuzjastycznym odbiorem Widzek i Widzów oraz krytyków teatralnych. Wspaniałe, wstrząsające kreacje aktorskie zostały wielokrotnie nagrodzone na festiwalach teatralnych. Krytycy dostrzegli również nastrojową, współgrającą i budującą atmosferę muzykę Wojciecha Blechacza.
Nagrody i wyjazdy:
2024 – I edycja festiwalu Powszechny obecny! Tu i teraz! Teatr Powszechny, Radom
2024 – Polska w IMCE 12 Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2024 – V Festiwal Teatralny Scena Wolności , Słupsk
2024 – 50. Tyskie Spotkania Teatralne – spektakl mistrzowski
2024 – Małgorzata Zawadzka – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – Roman Gancarczyk – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – 28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
Małgorzata Zawadzka – nagroda dla najlepszej aktorki
2024 – XXX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
Małgorzata Zawadzka – tytuł Najlepszej aktorki za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – tytuł Najlepszego aktora za rolę Jamesa Tyrona
2024 – 64. Kaliskie Spotkania Teatralne
Małgorzata Zawadzka – Grand Prix za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – nagroda aktorska za rolę Jamesa Tyron
Luk Perceval – Honorowa Nagroda im. M. Prusa dla najlepszego reżysera Kaliskich Spotkań Teatralnych
2024 – 44. Warszawskie Spotkania Teatralne
28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
2023 – Marka Radia Kraków
2023 – Roman Gancarczyk – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Jamesa Tyrone’ a
2023 – 16 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
Nagroda: Wojciech Blecharz w kategorii Najlepszy pejzaż dźwiękowy
Obsada
Roman Gancarczyk James Tyrone
Paulina Kondrak Cathleen
Mikołaj Kubacki Edmund Tyrone
Łukasz Stawarczyk Jamie Tyrone
Małgorzata Zawadzka Mary Tyrone
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria i adaptacja
Luk Perceval Scenariusz
Roman Pawłowski Dramaturgia
Philip Buβmann Scenografia
Katharina Beth Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria Światła
Wojciech Blecharz Muzyka
Katarzyna Gaweł Inspicjentka/Suflerka
Karolina Bikont Przekład scenariusza
Jerzy Basiura Asystent scenografa i kostiumografa
Maja Wisła-Szopińska Asystent reżysera- tłumacz
Jakub Zalasa Asystent reżysera
Tadeusz Pyrczak (AST) Asystent reżysera ds. multimediów czytaj więcej
Reż. Luk Perceval
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godz. 40 min. 1 przerwa
Pewnego długiego, letniego dnia rodzina Tyronów musi skonfrontować się z trudną prawdą, skrywaną od lat. Jak w greckiej tragedii, w ciągu kilkunastu godzin bohaterowie zmierzą się z własną przeszłością, kłamstwami na swój temat i poczuciem winy. Czy prawda o sobie ich wyzwoli?
Fantastyczna, głęboko osobista interpretacja sztuki „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla zrealizowana przez wybitnego belgijskiego reżysera Luka Percevala.
Spektakl spotkał się z entuzjastycznym odbiorem Widzek i Widzów oraz krytyków teatralnych. Wspaniałe, wstrząsające kreacje aktorskie zostały wielokrotnie nagrodzone na festiwalach teatralnych. Krytycy dostrzegli również nastrojową, współgrającą i budującą atmosferę muzykę Wojciecha Blechacza.
Nagrody i wyjazdy:
2024 – I edycja festiwalu Powszechny obecny! Tu i teraz! Teatr Powszechny, Radom
2024 – Polska w IMCE 12 Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2024 – V Festiwal Teatralny Scena Wolności , Słupsk
2024 – 50. Tyskie Spotkania Teatralne – spektakl mistrzowski
2024 – Małgorzata Zawadzka – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – Roman Gancarczyk – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – 28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
Małgorzata Zawadzka – nagroda dla najlepszej aktorki
2024 – XXX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
Małgorzata Zawadzka – tytuł Najlepszej aktorki za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – tytuł Najlepszego aktora za rolę Jamesa Tyrona
2024 – 64. Kaliskie Spotkania Teatralne
Małgorzata Zawadzka – Grand Prix za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – nagroda aktorska za rolę Jamesa Tyron
Luk Perceval – Honorowa Nagroda im. M. Prusa dla najlepszego reżysera Kaliskich Spotkań Teatralnych
2024 – 44. Warszawskie Spotkania Teatralne
28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
2023 – Marka Radia Kraków
2023 – Roman Gancarczyk – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Jamesa Tyrone’ a
2023 – 16 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
Nagroda: Wojciech Blecharz w kategorii Najlepszy pejzaż dźwiękowy
Obsada
Roman Gancarczyk James Tyrone
Paulina Kondrak Cathleen
Mikołaj Kubacki Edmund Tyrone
Łukasz Stawarczyk Jamie Tyrone
Małgorzata Zawadzka Mary Tyrone
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria i adaptacja
Luk Perceval Scenariusz
Roman Pawłowski Dramaturgia
Philip Buβmann Scenografia
Katharina Beth Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria Światła
Wojciech Blecharz Muzyka
Katarzyna Gaweł Inspicjentka/Suflerka
Karolina Bikont Przekład scenariusza
Jerzy Basiura Asystent scenografa i kostiumografa
Maja Wisła-Szopińska Asystent reżysera- tłumacz
Jakub Zalasa Asystent reżysera
Tadeusz Pyrczak (AST) Asystent reżysera ds. multimediów czytaj więcej
Spektakl inspirowany książką Georgiego Gospodinowa, ze scenariuszem Michaela Rubenfelda i Marcina Wierzchowskiego.
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
na podstawie „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla
Reż. Luk Perceval
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godz. 40 min. 1 przerwa
Pewnego długiego, letniego dnia rodzina Tyronów musi skonfrontować się z trudną prawdą, skrywaną od lat. Jak w greckiej tragedii, w ciągu kilkunastu godzin bohaterowie zmierzą się z własną przeszłością, kłamstwami na swój temat i poczuciem winy. Czy prawda o sobie ich wyzwoli?
Fantastyczna, głęboko osobista interpretacja sztuki „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla zrealizowana przez wybitnego belgijskiego reżysera Luka Percevala.
Spektakl spotkał się z entuzjastycznym odbiorem Widzek i Widzów oraz krytyków teatralnych. Wspaniałe, wstrząsające kreacje aktorskie zostały wielokrotnie nagrodzone na festiwalach teatralnych. Krytycy dostrzegli również nastrojową, współgrającą i budującą atmosferę muzykę Wojciecha Blechacza.
Nagrody i wyjazdy:
2024 – I edycja festiwalu Powszechny obecny! Tu i teraz! Teatr Powszechny, Radom
2024 – Polska w IMCE 12 Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2024 – V Festiwal Teatralny Scena Wolności , Słupsk
2024 – 50. Tyskie Spotkania Teatralne – spektakl mistrzowski
2024 – Małgorzata Zawadzka – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – Roman Gancarczyk – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – 28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
Małgorzata Zawadzka – nagroda dla najlepszej aktorki
2024 – XXX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
Małgorzata Zawadzka – tytuł Najlepszej aktorki za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – tytuł Najlepszego aktora za rolę Jamesa Tyrona
2024 – 64. Kaliskie Spotkania Teatralne
Małgorzata Zawadzka – Grand Prix za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – nagroda aktorska za rolę Jamesa Tyron
Luk Perceval – Honorowa Nagroda im. M. Prusa dla najlepszego reżysera Kaliskich Spotkań Teatralnych
2024 – 44. Warszawskie Spotkania Teatralne
28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
2023 – Marka Radia Kraków
2023 – Roman Gancarczyk – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Jamesa Tyrone’ a
2023 – 16 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
Nagroda: Wojciech Blecharz w kategorii Najlepszy pejzaż dźwiękowy
Obsada
Roman Gancarczyk James Tyrone
Paulina Kondrak Cathleen
Mikołaj Kubacki Edmund Tyrone
Łukasz Stawarczyk Jamie Tyrone
Małgorzata Zawadzka Mary Tyrone
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria i adaptacja
Luk Perceval Scenariusz
Roman Pawłowski Dramaturgia
Philip Buβmann Scenografia
Katharina Beth Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria Światła
Wojciech Blecharz Muzyka
Katarzyna Gaweł Inspicjentka/Suflerka
Karolina Bikont Przekład scenariusza
Jerzy Basiura Asystent scenografa i kostiumografa
Maja Wisła-Szopińska Asystent reżysera- tłumacz
Jakub Zalasa Asystent reżysera
Tadeusz Pyrczak (AST) Asystent reżysera ds. multimediów czytaj więcej
Reż. Luk Perceval
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godz. 40 min. 1 przerwa
Pewnego długiego, letniego dnia rodzina Tyronów musi skonfrontować się z trudną prawdą, skrywaną od lat. Jak w greckiej tragedii, w ciągu kilkunastu godzin bohaterowie zmierzą się z własną przeszłością, kłamstwami na swój temat i poczuciem winy. Czy prawda o sobie ich wyzwoli?
Fantastyczna, głęboko osobista interpretacja sztuki „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla zrealizowana przez wybitnego belgijskiego reżysera Luka Percevala.
Spektakl spotkał się z entuzjastycznym odbiorem Widzek i Widzów oraz krytyków teatralnych. Wspaniałe, wstrząsające kreacje aktorskie zostały wielokrotnie nagrodzone na festiwalach teatralnych. Krytycy dostrzegli również nastrojową, współgrającą i budującą atmosferę muzykę Wojciecha Blechacza.
Nagrody i wyjazdy:
2024 – I edycja festiwalu Powszechny obecny! Tu i teraz! Teatr Powszechny, Radom
2024 – Polska w IMCE 12 Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2024 – V Festiwal Teatralny Scena Wolności , Słupsk
2024 – 50. Tyskie Spotkania Teatralne – spektakl mistrzowski
2024 – Małgorzata Zawadzka – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – Roman Gancarczyk – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – 28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
Małgorzata Zawadzka – nagroda dla najlepszej aktorki
2024 – XXX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
Małgorzata Zawadzka – tytuł Najlepszej aktorki za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – tytuł Najlepszego aktora za rolę Jamesa Tyrona
2024 – 64. Kaliskie Spotkania Teatralne
Małgorzata Zawadzka – Grand Prix za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – nagroda aktorska za rolę Jamesa Tyron
Luk Perceval – Honorowa Nagroda im. M. Prusa dla najlepszego reżysera Kaliskich Spotkań Teatralnych
2024 – 44. Warszawskie Spotkania Teatralne
28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
2023 – Marka Radia Kraków
2023 – Roman Gancarczyk – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Jamesa Tyrone’ a
2023 – 16 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
Nagroda: Wojciech Blecharz w kategorii Najlepszy pejzaż dźwiękowy
Obsada
Roman Gancarczyk James Tyrone
Paulina Kondrak Cathleen
Mikołaj Kubacki Edmund Tyrone
Łukasz Stawarczyk Jamie Tyrone
Małgorzata Zawadzka Mary Tyrone
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria i adaptacja
Luk Perceval Scenariusz
Roman Pawłowski Dramaturgia
Philip Buβmann Scenografia
Katharina Beth Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria Światła
Wojciech Blecharz Muzyka
Katarzyna Gaweł Inspicjentka/Suflerka
Karolina Bikont Przekład scenariusza
Jerzy Basiura Asystent scenografa i kostiumografa
Maja Wisła-Szopińska Asystent reżysera- tłumacz
Jakub Zalasa Asystent reżysera
Tadeusz Pyrczak (AST) Asystent reżysera ds. multimediów czytaj więcej
Mikita Iłynczyk
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Mikita Iłynczyk
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
Oscar Wilde
Reż. Kuba Kowalski
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
czas trwania 1 godzina 30 minut
Wilde posłużył się biblijną opowieścią, by odmalować poczucie końca świata i niepokojących genderowych przemian schyłku XIX wieku. W królestwie Heroda ścierają się religijne frakcje, a każda z nich zażarcie broni swojej wizji świata, swoich wartości i swojego boga. Za murami pałacu narodził się najbardziej radykalny ruch, który żąda obalenia starego porządku. Orędownikiem nowej religii jest prorok Jokanaan – więzień króla Heroda. Na ulicach szerzą się frustracja i zdezorientowanie, jedni domagają się kary dla bluźniercy, inni chcą uwolnienia świętego przywódcy. W pałacu zaś panuje bezwład i całkowity paraliż decyzyjny, trwa smutny bankiet, na którym król-zbrodniarz, coraz bardziej oderwany od rzeczywistości, zmaga się ze swoimi upiorami.
Tytułowa Salome w skrajnie materialistycznym świecie, w jakim przyszło jej żyć, poszukuje doświadczenia duchowego, nadającego życiu sens. I znajduje go w niemożliwej miłości do proroka. Finałowe krwawe żądanie Salome, z którego słynie, zdaje się być gestem nadania sobie sprawczości, wybiciem się na niezależność – jest jednak gestem destrukcyjnym i autodestrukcyjnym. „Each man kills the thing he loves” – napisał Wilde w swoim ostatnim wierszu. I podobnie wieloznaczna i wymykająca się szufladkom jest jego bohaterka.
W dramacie Wilde’a niepokojąco odbija się współczesny świat, dotknięty pandemią dezinformacji, fake newsów i teorii spiskowych, podzielony na skazane na brak porozumienia plemiona, dla których poglądy stają się kwestią wiary, a nie rozumu.
Tytułowa bohaterka staje przed nami jako naiwna nastolatka, po czym ukazuje swoje prawdziwe, bezwzględne i nader przewrotne oblicze. Córka Herodiady wykorzystuje bez najmniejszych oporów atuty swojego ciała i umysłu, by osiągnąć cel. Umiejętnie skonstruowany konflikt pomiędzy powściągliwymi słowami a wyuzdanym zachowaniem postaci pozwala widzowi na ocenę bezwartościowości słów, które nie są poparte czynami. Hipokryzja, zmysłowość i kłamstwo – oto trzy główne osie, na jakich zasadza się postać Salome (w tej roli Aleksandra Nowosadko) […] odbiegająca mimo wszystko od typowej femme-fatale. Operowanie tym obrazem i charakterem w ramach scenariusza Oscara Wilde’a buduje nader ciekawy i warty przeanalizowania spektakl.
Mateusz Leon Rychlak, kulturanacodzień.pl
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Juliusz Chrząstowski – Nagroda im. S Wyspiańskiego
Licencja na korzystanie z przekładu utworu na j. polski oraz choreografii została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Anna Radwan
Michał Balicki (gościnnie), Kamil Pudlik
Juliusz Chrząstowski
Mikołaj Kubacki
Stanisław Linowski
Przemysław Przestrzelski
Łukasz Szczepanowski
Michał Iwaszkiewicz (gościnnie), Kamil Pudlik ** rola dublowana
Twórcy
Kuba Kowalski Reżyseria
Antoni Libera Przekład
Kornelia Dzikowska Scenografia i kostiumy
Lubomir Grzelak Muzyka
Szymon Dobosik Choreografia
Damian Pawella Reżyseria światła
Natan Kryszk, Lubomir Grzelak, Marcin Fedorow Wykonanie muzyki
Stanisław Chludziński Asystent reżysera
Hanna Nowak Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Kuba Kowalski
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
czas trwania 1 godzina 30 minut
Wilde posłużył się biblijną opowieścią, by odmalować poczucie końca świata i niepokojących genderowych przemian schyłku XIX wieku. W królestwie Heroda ścierają się religijne frakcje, a każda z nich zażarcie broni swojej wizji świata, swoich wartości i swojego boga. Za murami pałacu narodził się najbardziej radykalny ruch, który żąda obalenia starego porządku. Orędownikiem nowej religii jest prorok Jokanaan – więzień króla Heroda. Na ulicach szerzą się frustracja i zdezorientowanie, jedni domagają się kary dla bluźniercy, inni chcą uwolnienia świętego przywódcy. W pałacu zaś panuje bezwład i całkowity paraliż decyzyjny, trwa smutny bankiet, na którym król-zbrodniarz, coraz bardziej oderwany od rzeczywistości, zmaga się ze swoimi upiorami.
Tytułowa Salome w skrajnie materialistycznym świecie, w jakim przyszło jej żyć, poszukuje doświadczenia duchowego, nadającego życiu sens. I znajduje go w niemożliwej miłości do proroka. Finałowe krwawe żądanie Salome, z którego słynie, zdaje się być gestem nadania sobie sprawczości, wybiciem się na niezależność – jest jednak gestem destrukcyjnym i autodestrukcyjnym. „Each man kills the thing he loves” – napisał Wilde w swoim ostatnim wierszu. I podobnie wieloznaczna i wymykająca się szufladkom jest jego bohaterka.
W dramacie Wilde’a niepokojąco odbija się współczesny świat, dotknięty pandemią dezinformacji, fake newsów i teorii spiskowych, podzielony na skazane na brak porozumienia plemiona, dla których poglądy stają się kwestią wiary, a nie rozumu.
Tytułowa bohaterka staje przed nami jako naiwna nastolatka, po czym ukazuje swoje prawdziwe, bezwzględne i nader przewrotne oblicze. Córka Herodiady wykorzystuje bez najmniejszych oporów atuty swojego ciała i umysłu, by osiągnąć cel. Umiejętnie skonstruowany konflikt pomiędzy powściągliwymi słowami a wyuzdanym zachowaniem postaci pozwala widzowi na ocenę bezwartościowości słów, które nie są poparte czynami. Hipokryzja, zmysłowość i kłamstwo – oto trzy główne osie, na jakich zasadza się postać Salome (w tej roli Aleksandra Nowosadko) […] odbiegająca mimo wszystko od typowej femme-fatale. Operowanie tym obrazem i charakterem w ramach scenariusza Oscara Wilde’a buduje nader ciekawy i warty przeanalizowania spektakl.
Mateusz Leon Rychlak, kulturanacodzień.pl
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Juliusz Chrząstowski – Nagroda im. S Wyspiańskiego
Licencja na korzystanie z przekładu utworu na j. polski oraz choreografii została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Anna Radwan
Michał Balicki (gościnnie), Kamil Pudlik
Juliusz Chrząstowski
Mikołaj Kubacki
Stanisław Linowski
Przemysław Przestrzelski
Łukasz Szczepanowski
Michał Iwaszkiewicz (gościnnie), Kamil Pudlik ** rola dublowana
Twórcy
Kuba Kowalski Reżyseria
Antoni Libera Przekład
Kornelia Dzikowska Scenografia i kostiumy
Lubomir Grzelak Muzyka
Szymon Dobosik Choreografia
Damian Pawella Reżyseria światła
Natan Kryszk, Lubomir Grzelak, Marcin Fedorow Wykonanie muzyki
Stanisław Chludziński Asystent reżysera
Hanna Nowak Inspicjent/sufler czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Mikita Iłynczyk
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
Oscar Wilde
Reż. Kuba Kowalski
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
czas trwania 1 godzina 30 minut
Wilde posłużył się biblijną opowieścią, by odmalować poczucie końca świata i niepokojących genderowych przemian schyłku XIX wieku. W królestwie Heroda ścierają się religijne frakcje, a każda z nich zażarcie broni swojej wizji świata, swoich wartości i swojego boga. Za murami pałacu narodził się najbardziej radykalny ruch, który żąda obalenia starego porządku. Orędownikiem nowej religii jest prorok Jokanaan – więzień króla Heroda. Na ulicach szerzą się frustracja i zdezorientowanie, jedni domagają się kary dla bluźniercy, inni chcą uwolnienia świętego przywódcy. W pałacu zaś panuje bezwład i całkowity paraliż decyzyjny, trwa smutny bankiet, na którym król-zbrodniarz, coraz bardziej oderwany od rzeczywistości, zmaga się ze swoimi upiorami.
Tytułowa Salome w skrajnie materialistycznym świecie, w jakim przyszło jej żyć, poszukuje doświadczenia duchowego, nadającego życiu sens. I znajduje go w niemożliwej miłości do proroka. Finałowe krwawe żądanie Salome, z którego słynie, zdaje się być gestem nadania sobie sprawczości, wybiciem się na niezależność – jest jednak gestem destrukcyjnym i autodestrukcyjnym. „Each man kills the thing he loves” – napisał Wilde w swoim ostatnim wierszu. I podobnie wieloznaczna i wymykająca się szufladkom jest jego bohaterka.
W dramacie Wilde’a niepokojąco odbija się współczesny świat, dotknięty pandemią dezinformacji, fake newsów i teorii spiskowych, podzielony na skazane na brak porozumienia plemiona, dla których poglądy stają się kwestią wiary, a nie rozumu.
Tytułowa bohaterka staje przed nami jako naiwna nastolatka, po czym ukazuje swoje prawdziwe, bezwzględne i nader przewrotne oblicze. Córka Herodiady wykorzystuje bez najmniejszych oporów atuty swojego ciała i umysłu, by osiągnąć cel. Umiejętnie skonstruowany konflikt pomiędzy powściągliwymi słowami a wyuzdanym zachowaniem postaci pozwala widzowi na ocenę bezwartościowości słów, które nie są poparte czynami. Hipokryzja, zmysłowość i kłamstwo – oto trzy główne osie, na jakich zasadza się postać Salome (w tej roli Aleksandra Nowosadko) […] odbiegająca mimo wszystko od typowej femme-fatale. Operowanie tym obrazem i charakterem w ramach scenariusza Oscara Wilde’a buduje nader ciekawy i warty przeanalizowania spektakl.
Mateusz Leon Rychlak, kulturanacodzień.pl
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Juliusz Chrząstowski – Nagroda im. S Wyspiańskiego
Licencja na korzystanie z przekładu utworu na j. polski oraz choreografii została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Anna Radwan
Michał Balicki (gościnnie), Kamil Pudlik
Juliusz Chrząstowski
Mikołaj Kubacki
Stanisław Linowski
Przemysław Przestrzelski
Łukasz Szczepanowski
Michał Iwaszkiewicz (gościnnie), Kamil Pudlik ** rola dublowana
Twórcy
Kuba Kowalski Reżyseria
Antoni Libera Przekład
Kornelia Dzikowska Scenografia i kostiumy
Lubomir Grzelak Muzyka
Szymon Dobosik Choreografia
Damian Pawella Reżyseria światła
Natan Kryszk, Lubomir Grzelak, Marcin Fedorow Wykonanie muzyki
Stanisław Chludziński Asystent reżysera
Hanna Nowak Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Kuba Kowalski
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
czas trwania 1 godzina 30 minut
Wilde posłużył się biblijną opowieścią, by odmalować poczucie końca świata i niepokojących genderowych przemian schyłku XIX wieku. W królestwie Heroda ścierają się religijne frakcje, a każda z nich zażarcie broni swojej wizji świata, swoich wartości i swojego boga. Za murami pałacu narodził się najbardziej radykalny ruch, który żąda obalenia starego porządku. Orędownikiem nowej religii jest prorok Jokanaan – więzień króla Heroda. Na ulicach szerzą się frustracja i zdezorientowanie, jedni domagają się kary dla bluźniercy, inni chcą uwolnienia świętego przywódcy. W pałacu zaś panuje bezwład i całkowity paraliż decyzyjny, trwa smutny bankiet, na którym król-zbrodniarz, coraz bardziej oderwany od rzeczywistości, zmaga się ze swoimi upiorami.
Tytułowa Salome w skrajnie materialistycznym świecie, w jakim przyszło jej żyć, poszukuje doświadczenia duchowego, nadającego życiu sens. I znajduje go w niemożliwej miłości do proroka. Finałowe krwawe żądanie Salome, z którego słynie, zdaje się być gestem nadania sobie sprawczości, wybiciem się na niezależność – jest jednak gestem destrukcyjnym i autodestrukcyjnym. „Each man kills the thing he loves” – napisał Wilde w swoim ostatnim wierszu. I podobnie wieloznaczna i wymykająca się szufladkom jest jego bohaterka.
W dramacie Wilde’a niepokojąco odbija się współczesny świat, dotknięty pandemią dezinformacji, fake newsów i teorii spiskowych, podzielony na skazane na brak porozumienia plemiona, dla których poglądy stają się kwestią wiary, a nie rozumu.
Tytułowa bohaterka staje przed nami jako naiwna nastolatka, po czym ukazuje swoje prawdziwe, bezwzględne i nader przewrotne oblicze. Córka Herodiady wykorzystuje bez najmniejszych oporów atuty swojego ciała i umysłu, by osiągnąć cel. Umiejętnie skonstruowany konflikt pomiędzy powściągliwymi słowami a wyuzdanym zachowaniem postaci pozwala widzowi na ocenę bezwartościowości słów, które nie są poparte czynami. Hipokryzja, zmysłowość i kłamstwo – oto trzy główne osie, na jakich zasadza się postać Salome (w tej roli Aleksandra Nowosadko) […] odbiegająca mimo wszystko od typowej femme-fatale. Operowanie tym obrazem i charakterem w ramach scenariusza Oscara Wilde’a buduje nader ciekawy i warty przeanalizowania spektakl.
Mateusz Leon Rychlak, kulturanacodzień.pl
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Juliusz Chrząstowski – Nagroda im. S Wyspiańskiego
Licencja na korzystanie z przekładu utworu na j. polski oraz choreografii została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Anna Radwan
Michał Balicki (gościnnie), Kamil Pudlik
Juliusz Chrząstowski
Mikołaj Kubacki
Stanisław Linowski
Przemysław Przestrzelski
Łukasz Szczepanowski
Michał Iwaszkiewicz (gościnnie), Kamil Pudlik ** rola dublowana
Twórcy
Kuba Kowalski Reżyseria
Antoni Libera Przekład
Kornelia Dzikowska Scenografia i kostiumy
Lubomir Grzelak Muzyka
Szymon Dobosik Choreografia
Damian Pawella Reżyseria światła
Natan Kryszk, Lubomir Grzelak, Marcin Fedorow Wykonanie muzyki
Stanisław Chludziński Asystent reżysera
Hanna Nowak Inspicjent/sufler czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
Reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
„Jedwabne do wybuchu wojny było spokojnym miasteczkiem i Żydom powodziło się tam nie gorzej niż gdziekolwiek indziej w Polsce. Aż przyszła wojna.”
– Jan Tomasz Gross, 2000 rok
Był taki czas, kiedy Polacy, Żydzi, Ukraińcy żyli spokojnie obok siebie. Wspólnie budowali społeczności, uczestniczyli we wzajemnych świętach, zakładali mieszane rodziny, dzielili smutki i radości.
Ale był też czas, kiedy ci sami ludzie wzajemnie się mordowali, palili własne domy i z sąsiadów stawali się oprawcami.
Minęły lata i uwierzyliśmy, że okrutna historia się skończyła, że Holokaust, Jedwabne, Wołyń są już tylko wspomnieniami ogromnego smutku i winy. Trudnymi, ale niepodważalnymi historycznie doświadczeniami. Prosiliśmy o przebaczenie i przebaczaliśmy. Chcieliśmy zacząć od nowa. Chcieliśmy pamiętać nie morderców, ale sprawiedliwych, którzy ratując cudze życie, narażali własne.
Badając archiwa, wsłuchując się w opowieści naszych rodzin i bliskich, zestawiając „Sąsiadów” Jana Tomasza Grossa i „Sprawiedliwych sąsiadów” Witka Szabłowskiego, próbujemy zrozumieć opowieści, które ukształtowały miejsce, w którym żyjemy.
W świecie, w którym ponownie za naszą granicą rozgrywa się wojna, a język nienawiści coraz łatwiej przenika do codzienności, spektakl stawia pytanie o kruchość sąsiedztwa. O to, czy historia rzeczywiście się skończyła. I o to, czego nie chcemy – lub nie potrafimy – pamiętać.
Obsada
Michał Badeński
Bogumiła Bajor
Oksana Czerkaszyna (gościnnie)
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Ewa Kaim
Paweł Kruszelnicki
Radosław Krzyżowski
Mikołaj Kubacki
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Błażej Peszek
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Julia Nowak, Paweł Słomiński Tekst
Julia Nowak, Paweł Słomiński Dramaturgia
Andrzej Konieczny, Kacper Krupa Kompozycja
Agata Skwarczyńska Scenografia i reżyseria świateł
Lila Dziedzic Kostiumy
Rafał Paradowski Video
Agnieszka Kryst Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
„Jedwabne do wybuchu wojny było spokojnym miasteczkiem i Żydom powodziło się tam nie gorzej niż gdziekolwiek indziej w Polsce. Aż przyszła wojna.”
– Jan Tomasz Gross, 2000 rok
Był taki czas, kiedy Polacy, Żydzi, Ukraińcy żyli spokojnie obok siebie. Wspólnie budowali społeczności, uczestniczyli we wzajemnych świętach, zakładali mieszane rodziny, dzielili smutki i radości.
Ale był też czas, kiedy ci sami ludzie wzajemnie się mordowali, palili własne domy i z sąsiadów stawali się oprawcami.
Minęły lata i uwierzyliśmy, że okrutna historia się skończyła, że Holokaust, Jedwabne, Wołyń są już tylko wspomnieniami ogromnego smutku i winy. Trudnymi, ale niepodważalnymi historycznie doświadczeniami. Prosiliśmy o przebaczenie i przebaczaliśmy. Chcieliśmy zacząć od nowa. Chcieliśmy pamiętać nie morderców, ale sprawiedliwych, którzy ratując cudze życie, narażali własne.
Badając archiwa, wsłuchując się w opowieści naszych rodzin i bliskich, zestawiając „Sąsiadów” Jana Tomasza Grossa i „Sprawiedliwych sąsiadów” Witka Szabłowskiego, próbujemy zrozumieć opowieści, które ukształtowały miejsce, w którym żyjemy.
W świecie, w którym ponownie za naszą granicą rozgrywa się wojna, a język nienawiści coraz łatwiej przenika do codzienności, spektakl stawia pytanie o kruchość sąsiedztwa. O to, czy historia rzeczywiście się skończyła. I o to, czego nie chcemy – lub nie potrafimy – pamiętać.
Obsada
Michał Badeński
Bogumiła Bajor
Oksana Czerkaszyna (gościnnie)
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Ewa Kaim
Paweł Kruszelnicki
Radosław Krzyżowski
Mikołaj Kubacki
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Błażej Peszek
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Julia Nowak, Paweł Słomiński Tekst
Julia Nowak, Paweł Słomiński Dramaturgia
Andrzej Konieczny, Kacper Krupa Kompozycja
Agata Skwarczyńska Scenografia i reżyseria świateł
Lila Dziedzic Kostiumy
Rafał Paradowski Video
Agnieszka Kryst Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
„Jedwabne do wybuchu wojny było spokojnym miasteczkiem i Żydom powodziło się tam nie gorzej niż gdziekolwiek indziej w Polsce. Aż przyszła wojna.”
– Jan Tomasz Gross, 2000 rok
Był taki czas, kiedy Polacy, Żydzi, Ukraińcy żyli spokojnie obok siebie. Wspólnie budowali społeczności, uczestniczyli we wzajemnych świętach, zakładali mieszane rodziny, dzielili smutki i radości.
Ale był też czas, kiedy ci sami ludzie wzajemnie się mordowali, palili własne domy i z sąsiadów stawali się oprawcami.
Minęły lata i uwierzyliśmy, że okrutna historia się skończyła, że Holokaust, Jedwabne, Wołyń są już tylko wspomnieniami ogromnego smutku i winy. Trudnymi, ale niepodważalnymi historycznie doświadczeniami. Prosiliśmy o przebaczenie i przebaczaliśmy. Chcieliśmy zacząć od nowa. Chcieliśmy pamiętać nie morderców, ale sprawiedliwych, którzy ratując cudze życie, narażali własne.
Badając archiwa, wsłuchując się w opowieści naszych rodzin i bliskich, zestawiając „Sąsiadów” Jana Tomasza Grossa i „Sprawiedliwych sąsiadów” Witka Szabłowskiego, próbujemy zrozumieć opowieści, które ukształtowały miejsce, w którym żyjemy.
W świecie, w którym ponownie za naszą granicą rozgrywa się wojna, a język nienawiści coraz łatwiej przenika do codzienności, spektakl stawia pytanie o kruchość sąsiedztwa. O to, czy historia rzeczywiście się skończyła. I o to, czego nie chcemy – lub nie potrafimy – pamiętać.
Obsada
Michał Badeński
Bogumiła Bajor
Oksana Czerkaszyna (gościnnie)
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Ewa Kaim
Paweł Kruszelnicki
Radosław Krzyżowski
Mikołaj Kubacki
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Błażej Peszek
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Julia Nowak, Paweł Słomiński Tekst
Julia Nowak, Paweł Słomiński Dramaturgia
Andrzej Konieczny, Kacper Krupa Kompozycja
Agata Skwarczyńska Scenografia i reżyseria świateł
Lila Dziedzic Kostiumy
Rafał Paradowski Video
Agnieszka Kryst Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
„Jedwabne do wybuchu wojny było spokojnym miasteczkiem i Żydom powodziło się tam nie gorzej niż gdziekolwiek indziej w Polsce. Aż przyszła wojna.”
– Jan Tomasz Gross, 2000 rok
Był taki czas, kiedy Polacy, Żydzi, Ukraińcy żyli spokojnie obok siebie. Wspólnie budowali społeczności, uczestniczyli we wzajemnych świętach, zakładali mieszane rodziny, dzielili smutki i radości.
Ale był też czas, kiedy ci sami ludzie wzajemnie się mordowali, palili własne domy i z sąsiadów stawali się oprawcami.
Minęły lata i uwierzyliśmy, że okrutna historia się skończyła, że Holokaust, Jedwabne, Wołyń są już tylko wspomnieniami ogromnego smutku i winy. Trudnymi, ale niepodważalnymi historycznie doświadczeniami. Prosiliśmy o przebaczenie i przebaczaliśmy. Chcieliśmy zacząć od nowa. Chcieliśmy pamiętać nie morderców, ale sprawiedliwych, którzy ratując cudze życie, narażali własne.
Badając archiwa, wsłuchując się w opowieści naszych rodzin i bliskich, zestawiając „Sąsiadów” Jana Tomasza Grossa i „Sprawiedliwych sąsiadów” Witka Szabłowskiego, próbujemy zrozumieć opowieści, które ukształtowały miejsce, w którym żyjemy.
W świecie, w którym ponownie za naszą granicą rozgrywa się wojna, a język nienawiści coraz łatwiej przenika do codzienności, spektakl stawia pytanie o kruchość sąsiedztwa. O to, czy historia rzeczywiście się skończyła. I o to, czego nie chcemy – lub nie potrafimy – pamiętać.
Obsada
Michał Badeński
Bogumiła Bajor
Oksana Czerkaszyna (gościnnie)
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Ewa Kaim
Paweł Kruszelnicki
Radosław Krzyżowski
Mikołaj Kubacki
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Błażej Peszek
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Julia Nowak, Paweł Słomiński Tekst
Julia Nowak, Paweł Słomiński Dramaturgia
Andrzej Konieczny, Kacper Krupa Kompozycja
Agata Skwarczyńska Scenografia i reżyseria świateł
Lila Dziedzic Kostiumy
Rafał Paradowski Video
Agnieszka Kryst Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Remigiusz Brzyk
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny 30 minut, 1 przerwa.
Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.
To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.
Obsada:
Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy
Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Justyna Skoczek współpraca muzyczna
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Spektakl „Mam coś w głębi nie do przedstawienia. HAMLET ”
Ostrzeżenia o bodźcach sensorycznych i treściach wrażliwych
Ten tekst zawiera informacje na temat treści przedstawienia, które mogą wywołać dyskomfort
lub silne reakcje emocjonalne u niektórych widzów. Dzięki tym ostrzeżeniom możesz podjąć
świadomą decyzję o uczestnictwie w spektaklu, mając pełną świadomość jego zawartości.
Informacje podstawowe o spektaklu:
• spektakl trwa około 3 godziny 30 minut z jedną przerwą;
• podczas przebywania na sali teatralnej wszystkie telefony muszą być
wyłączone lub uruchomione w trybie samolotowym;
• nie wolno fotografować i nagrywać spektaklu.
Bodźce sensoryczne:
• głośna muzyka;
• wysokie dźwięki;
• migające światła;
• dym sceniczny;
• dłuższa sekwencja obrazu obracającej się karuzeli.
Treści wrażliwe:
• tematyka kryzysu psychicznego;
• liczne odniesienia do tematyki samobójczej;
• scena pozorowanego wieszania się;
• choroba onkologiczna;
• trudne relacje rodzinne;
• krótka scena nagości (aktor stoi tyłem do widzów);
• liczne wulgaryzmy.
Interakcje z widzami:
• aktor wielokrotnie zwraca się bezpośrednio do widowni.
Inne:
• scena z udziałem psa.
Kontakt z nami:
Katarzyna Peplinska-Pietrzak – edukatorka i koordynatorka dostępności
e-mail: dostepnosc@stary.pl
tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Remigiusz Brzyk
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny 30 minut, 1 przerwa.
Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.
To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.
Obsada:
Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy
Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Justyna Skoczek współpraca muzyczna
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Spektakl „Mam coś w głębi nie do przedstawienia. HAMLET ”
Ostrzeżenia o bodźcach sensorycznych i treściach wrażliwych
Ten tekst zawiera informacje na temat treści przedstawienia, które mogą wywołać dyskomfort
lub silne reakcje emocjonalne u niektórych widzów. Dzięki tym ostrzeżeniom możesz podjąć
świadomą decyzję o uczestnictwie w spektaklu, mając pełną świadomość jego zawartości.
Informacje podstawowe o spektaklu:
• spektakl trwa około 3 godziny 30 minut z jedną przerwą;
• podczas przebywania na sali teatralnej wszystkie telefony muszą być
wyłączone lub uruchomione w trybie samolotowym;
• nie wolno fotografować i nagrywać spektaklu.
Bodźce sensoryczne:
• głośna muzyka;
• wysokie dźwięki;
• migające światła;
• dym sceniczny;
• dłuższa sekwencja obrazu obracającej się karuzeli.
Treści wrażliwe:
• tematyka kryzysu psychicznego;
• liczne odniesienia do tematyki samobójczej;
• scena pozorowanego wieszania się;
• choroba onkologiczna;
• trudne relacje rodzinne;
• krótka scena nagości (aktor stoi tyłem do widzów);
• liczne wulgaryzmy.
Interakcje z widzami:
• aktor wielokrotnie zwraca się bezpośrednio do widowni.
Inne:
• scena z udziałem psa.
Kontakt z nami:
Katarzyna Peplinska-Pietrzak – edukatorka i koordynatorka dostępności
e-mail: dostepnosc@stary.pl
tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Paweł Demirski
reż. Remigiusz Brzyk
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny 30 minut, 1 przerwa.
Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.
To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.
Obsada:
Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy
Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Justyna Skoczek współpraca muzyczna
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Spektakl „Mam coś w głębi nie do przedstawienia. HAMLET ”
Ostrzeżenia o bodźcach sensorycznych i treściach wrażliwych
Ten tekst zawiera informacje na temat treści przedstawienia, które mogą wywołać dyskomfort
lub silne reakcje emocjonalne u niektórych widzów. Dzięki tym ostrzeżeniom możesz podjąć
świadomą decyzję o uczestnictwie w spektaklu, mając pełną świadomość jego zawartości.
Informacje podstawowe o spektaklu:
• spektakl trwa około 3 godziny 30 minut z jedną przerwą;
• podczas przebywania na sali teatralnej wszystkie telefony muszą być
wyłączone lub uruchomione w trybie samolotowym;
• nie wolno fotografować i nagrywać spektaklu.
Bodźce sensoryczne:
• głośna muzyka;
• wysokie dźwięki;
• migające światła;
• dym sceniczny;
• dłuższa sekwencja obrazu obracającej się karuzeli.
Treści wrażliwe:
• tematyka kryzysu psychicznego;
• liczne odniesienia do tematyki samobójczej;
• scena pozorowanego wieszania się;
• choroba onkologiczna;
• trudne relacje rodzinne;
• krótka scena nagości (aktor stoi tyłem do widzów);
• liczne wulgaryzmy.
Interakcje z widzami:
• aktor wielokrotnie zwraca się bezpośrednio do widowni.
Inne:
• scena z udziałem psa.
Kontakt z nami:
Katarzyna Peplinska-Pietrzak – edukatorka i koordynatorka dostępności
e-mail: dostepnosc@stary.pl
tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Remigiusz Brzyk
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny 30 minut, 1 przerwa.
Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.
To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.
Obsada:
Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy
Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Justyna Skoczek współpraca muzyczna
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Spektakl „Mam coś w głębi nie do przedstawienia. HAMLET ”
Ostrzeżenia o bodźcach sensorycznych i treściach wrażliwych
Ten tekst zawiera informacje na temat treści przedstawienia, które mogą wywołać dyskomfort
lub silne reakcje emocjonalne u niektórych widzów. Dzięki tym ostrzeżeniom możesz podjąć
świadomą decyzję o uczestnictwie w spektaklu, mając pełną świadomość jego zawartości.
Informacje podstawowe o spektaklu:
• spektakl trwa około 3 godziny 30 minut z jedną przerwą;
• podczas przebywania na sali teatralnej wszystkie telefony muszą być
wyłączone lub uruchomione w trybie samolotowym;
• nie wolno fotografować i nagrywać spektaklu.
Bodźce sensoryczne:
• głośna muzyka;
• wysokie dźwięki;
• migające światła;
• dym sceniczny;
• dłuższa sekwencja obrazu obracającej się karuzeli.
Treści wrażliwe:
• tematyka kryzysu psychicznego;
• liczne odniesienia do tematyki samobójczej;
• scena pozorowanego wieszania się;
• choroba onkologiczna;
• trudne relacje rodzinne;
• krótka scena nagości (aktor stoi tyłem do widzów);
• liczne wulgaryzmy.
Interakcje z widzami:
• aktor wielokrotnie zwraca się bezpośrednio do widowni.
Inne:
• scena z udziałem psa.
Kontakt z nami:
Katarzyna Peplinska-Pietrzak – edukatorka i koordynatorka dostępności
e-mail: dostepnosc@stary.pl
tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Spektakl inspirowany książką Georgiego Gospodinowa, ze scenariuszem Michaela Rubenfelda i Marcina Wierzchowskiego.
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
na podstawie „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla
Reż. Luk Perceval
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godz. 40 min. 1 przerwa
Pewnego długiego, letniego dnia rodzina Tyronów musi skonfrontować się z trudną prawdą, skrywaną od lat. Jak w greckiej tragedii, w ciągu kilkunastu godzin bohaterowie zmierzą się z własną przeszłością, kłamstwami na swój temat i poczuciem winy. Czy prawda o sobie ich wyzwoli?
Fantastyczna, głęboko osobista interpretacja sztuki „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla zrealizowana przez wybitnego belgijskiego reżysera Luka Percevala.
Spektakl spotkał się z entuzjastycznym odbiorem Widzek i Widzów oraz krytyków teatralnych. Wspaniałe, wstrząsające kreacje aktorskie zostały wielokrotnie nagrodzone na festiwalach teatralnych. Krytycy dostrzegli również nastrojową, współgrającą i budującą atmosferę muzykę Wojciecha Blechacza.
Nagrody i wyjazdy:
2024 – I edycja festiwalu Powszechny obecny! Tu i teraz! Teatr Powszechny, Radom
2024 – Polska w IMCE 12 Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2024 – V Festiwal Teatralny Scena Wolności , Słupsk
2024 – 50. Tyskie Spotkania Teatralne – spektakl mistrzowski
2024 – Małgorzata Zawadzka – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – Roman Gancarczyk – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – 28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
Małgorzata Zawadzka – nagroda dla najlepszej aktorki
2024 – XXX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
Małgorzata Zawadzka – tytuł Najlepszej aktorki za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – tytuł Najlepszego aktora za rolę Jamesa Tyrona
2024 – 64. Kaliskie Spotkania Teatralne
Małgorzata Zawadzka – Grand Prix za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – nagroda aktorska za rolę Jamesa Tyron
Luk Perceval – Honorowa Nagroda im. M. Prusa dla najlepszego reżysera Kaliskich Spotkań Teatralnych
2024 – 44. Warszawskie Spotkania Teatralne
28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
2023 – Marka Radia Kraków
2023 – Roman Gancarczyk – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Jamesa Tyrone’ a
2023 – 16 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
Nagroda: Wojciech Blecharz w kategorii Najlepszy pejzaż dźwiękowy
Obsada
Roman Gancarczyk James Tyrone
Paulina Kondrak Cathleen
Mikołaj Kubacki Edmund Tyrone
Łukasz Stawarczyk Jamie Tyrone
Małgorzata Zawadzka Mary Tyrone
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria i adaptacja
Luk Perceval Scenariusz
Roman Pawłowski Dramaturgia
Philip Buβmann Scenografia
Katharina Beth Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria Światła
Wojciech Blecharz Muzyka
Katarzyna Gaweł Inspicjentka/Suflerka
Karolina Bikont Przekład scenariusza
Jerzy Basiura Asystent scenografa i kostiumografa
Maja Wisła-Szopińska Asystent reżysera- tłumacz
Jakub Zalasa Asystent reżysera
Tadeusz Pyrczak (AST) Asystent reżysera ds. multimediów czytaj więcej
Reż. Luk Perceval
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godz. 40 min. 1 przerwa
Pewnego długiego, letniego dnia rodzina Tyronów musi skonfrontować się z trudną prawdą, skrywaną od lat. Jak w greckiej tragedii, w ciągu kilkunastu godzin bohaterowie zmierzą się z własną przeszłością, kłamstwami na swój temat i poczuciem winy. Czy prawda o sobie ich wyzwoli?
Fantastyczna, głęboko osobista interpretacja sztuki „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla zrealizowana przez wybitnego belgijskiego reżysera Luka Percevala.
Spektakl spotkał się z entuzjastycznym odbiorem Widzek i Widzów oraz krytyków teatralnych. Wspaniałe, wstrząsające kreacje aktorskie zostały wielokrotnie nagrodzone na festiwalach teatralnych. Krytycy dostrzegli również nastrojową, współgrającą i budującą atmosferę muzykę Wojciecha Blechacza.
Nagrody i wyjazdy:
2024 – I edycja festiwalu Powszechny obecny! Tu i teraz! Teatr Powszechny, Radom
2024 – Polska w IMCE 12 Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2024 – V Festiwal Teatralny Scena Wolności , Słupsk
2024 – 50. Tyskie Spotkania Teatralne – spektakl mistrzowski
2024 – Małgorzata Zawadzka – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – Roman Gancarczyk – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – 28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
Małgorzata Zawadzka – nagroda dla najlepszej aktorki
2024 – XXX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
Małgorzata Zawadzka – tytuł Najlepszej aktorki za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – tytuł Najlepszego aktora za rolę Jamesa Tyrona
2024 – 64. Kaliskie Spotkania Teatralne
Małgorzata Zawadzka – Grand Prix za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – nagroda aktorska za rolę Jamesa Tyron
Luk Perceval – Honorowa Nagroda im. M. Prusa dla najlepszego reżysera Kaliskich Spotkań Teatralnych
2024 – 44. Warszawskie Spotkania Teatralne
28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
2023 – Marka Radia Kraków
2023 – Roman Gancarczyk – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Jamesa Tyrone’ a
2023 – 16 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
Nagroda: Wojciech Blecharz w kategorii Najlepszy pejzaż dźwiękowy
Obsada
Roman Gancarczyk James Tyrone
Paulina Kondrak Cathleen
Mikołaj Kubacki Edmund Tyrone
Łukasz Stawarczyk Jamie Tyrone
Małgorzata Zawadzka Mary Tyrone
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria i adaptacja
Luk Perceval Scenariusz
Roman Pawłowski Dramaturgia
Philip Buβmann Scenografia
Katharina Beth Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria Światła
Wojciech Blecharz Muzyka
Katarzyna Gaweł Inspicjentka/Suflerka
Karolina Bikont Przekład scenariusza
Jerzy Basiura Asystent scenografa i kostiumografa
Maja Wisła-Szopińska Asystent reżysera- tłumacz
Jakub Zalasa Asystent reżysera
Tadeusz Pyrczak (AST) Asystent reżysera ds. multimediów czytaj więcej
Spektakl inspirowany książką Georgiego Gospodinowa, ze scenariuszem Michaela Rubenfelda i Marcina Wierzchowskiego.
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
reż. Marcin Wierzchowski
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godz. 30 min (1 przerwa)
W czasach, w których przyszłość jest niepewna, nostalgia może stać się drogą łatwej ucieczki od wyzwań, jakie stoją przed nami
Schron przeciwczasowy – genialny literacki wynalazek Georgiego Gospodinowa – jest miejscem, w którym zrekonstruowana zostaje przeszłość: stworzony z myślą o chorych na Alzheimera,
próbuje okiełznać chorobę i nieuchronnie upływający czas, przywracając ten czas miniony, do którego pacjent chciałby wrócić – gdzie czuł się bezpieczny lub żył pełnią życia
Ale pamięć nie respektuje narzucanych jej granic i lubi płatać figle tym, którzy zaczynają się nią bawić.
Bohaterami scenicznej interpretacji powieści Gospodinowa są dwie polskie rodziny, których członkowie, oddając swoich cierpiących na Alzheimera bliskich do schronu przeciwczasowego,
decydują się przyjrzeć się bliżej rodzinnej przeszłości. Obrazy, dźwięki, zapachy przynoszą zaklęte w czasie minionym tęsknoty, ale uwodząca siła przeszłości jest tylko jej działem marketingu
Powrót do zwycięskiego dla polskiej reprezentacji mundialu ‘82 w Hiszpanii czy niesławnego roku 1968 okazuje się konfrontacją z uwikłanymi w historię najnowszą rodzinnymi tragediami i tajemnicami.
„Schron przeciwczasowy” jest zrealizowany dosyć skromnie, ale prawdziwa moc tego spektaklu tkwi w jego tekście i emocjach, jakie aktorzy nam przekazują
Jest tutaj miejsce na wzruszenie i jest też miejsce na zastanowienie się nad tym, czy my sami mamy swój schron przeciwczasowy, do którego uciekamy i czy przypadkiem ten schron nie jest wyidealizowany w naszej głowie
bo przecież te wszystkie dobre wspomnienia mogą rozmijać się z rzeczywistością. Finałowa scena wgniata w fotel i wyciska łzy z oczu, prawdziwa wirtuozeria, która przypomniała mi, za co tak bardzo pokochałem teatr lata temu.
-Kamil Pycia, e-teatr
Ten pozornie prosty, momentami wręcz niemal komediowy spektakl ma mnóstwo ukrytych znaczeń i ogromne pokłady poruszającego liryzmu
Skutecznie przenosi osoby na widowni do ich własnej przeszłości. Ogromnymi walorami są: świetna, naturalna i organiczna gra aktorska, dyskretna muzyka i budujące klimat dawnych lat kostiumy, scenografia i ruch sceniczny.
-Przemysław Gulda, guldapoleca
Na podstawie książki pod tytułem VREMEUBEZHISHTE Copyright @ 2020, Georgi Gospodinow Wszelkie prawa zastrzeżone.
Scenariusz powstał w oparciu o improwizacje aktorskie. W spektaklu wykorzystane zostały fragmenty przekładu powieści Georgiego Gospodinowa Schron przeciwczasowy autorstwa Magdaleny Pytlak, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2022.
Oprawa olfaktoryczna spektaklu: Patronem medialnym jest Onet.
OBSADA
Bolesław Brzozowski
Bogdan Brzyski
Szymon Czacki
Anna Dymna
Małgorzata Gałkowska
Zbigniew W. Kaleta
Anna Paruszyńska - Czacka, Natalia Kaja Chmielewska
Błażej Peszek
Paulina Puślednik
Jacek Romanowski
Michael Rubenfeld (gościnnie)
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami: budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku.
Do wnętrza teatru prowadzą schody. Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku. W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski. Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny. Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni. Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
na podstawie „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla
Reż. Luk Perceval
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godz. 40 min. 1 przerwa
Pewnego długiego, letniego dnia rodzina Tyronów musi skonfrontować się z trudną prawdą, skrywaną od lat. Jak w greckiej tragedii, w ciągu kilkunastu godzin bohaterowie zmierzą się z własną przeszłością, kłamstwami na swój temat i poczuciem winy. Czy prawda o sobie ich wyzwoli?
Fantastyczna, głęboko osobista interpretacja sztuki „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla zrealizowana przez wybitnego belgijskiego reżysera Luka Percevala.
Spektakl spotkał się z entuzjastycznym odbiorem Widzek i Widzów oraz krytyków teatralnych. Wspaniałe, wstrząsające kreacje aktorskie zostały wielokrotnie nagrodzone na festiwalach teatralnych. Krytycy dostrzegli również nastrojową, współgrającą i budującą atmosferę muzykę Wojciecha Blechacza.
Nagrody i wyjazdy:
2024 – I edycja festiwalu Powszechny obecny! Tu i teraz! Teatr Powszechny, Radom
2024 – Polska w IMCE 12 Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2024 – V Festiwal Teatralny Scena Wolności , Słupsk
2024 – 50. Tyskie Spotkania Teatralne – spektakl mistrzowski
2024 – Małgorzata Zawadzka – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – Roman Gancarczyk – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – 28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
Małgorzata Zawadzka – nagroda dla najlepszej aktorki
2024 – XXX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
Małgorzata Zawadzka – tytuł Najlepszej aktorki za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – tytuł Najlepszego aktora za rolę Jamesa Tyrona
2024 – 64. Kaliskie Spotkania Teatralne
Małgorzata Zawadzka – Grand Prix za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – nagroda aktorska za rolę Jamesa Tyron
Luk Perceval – Honorowa Nagroda im. M. Prusa dla najlepszego reżysera Kaliskich Spotkań Teatralnych
2024 – 44. Warszawskie Spotkania Teatralne
28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
2023 – Marka Radia Kraków
2023 – Roman Gancarczyk – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Jamesa Tyrone’ a
2023 – 16 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
Nagroda: Wojciech Blecharz w kategorii Najlepszy pejzaż dźwiękowy
Obsada
Roman Gancarczyk James Tyrone
Paulina Kondrak Cathleen
Mikołaj Kubacki Edmund Tyrone
Łukasz Stawarczyk Jamie Tyrone
Małgorzata Zawadzka Mary Tyrone
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria i adaptacja
Luk Perceval Scenariusz
Roman Pawłowski Dramaturgia
Philip Buβmann Scenografia
Katharina Beth Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria Światła
Wojciech Blecharz Muzyka
Katarzyna Gaweł Inspicjentka/Suflerka
Karolina Bikont Przekład scenariusza
Jerzy Basiura Asystent scenografa i kostiumografa
Maja Wisła-Szopińska Asystent reżysera- tłumacz
Jakub Zalasa Asystent reżysera
Tadeusz Pyrczak (AST) Asystent reżysera ds. multimediów czytaj więcej
Reż. Luk Perceval
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godz. 40 min. 1 przerwa
Pewnego długiego, letniego dnia rodzina Tyronów musi skonfrontować się z trudną prawdą, skrywaną od lat. Jak w greckiej tragedii, w ciągu kilkunastu godzin bohaterowie zmierzą się z własną przeszłością, kłamstwami na swój temat i poczuciem winy. Czy prawda o sobie ich wyzwoli?
Fantastyczna, głęboko osobista interpretacja sztuki „Long Day’s Journey into Night” Eugene’a O’Neilla zrealizowana przez wybitnego belgijskiego reżysera Luka Percevala.
Spektakl spotkał się z entuzjastycznym odbiorem Widzek i Widzów oraz krytyków teatralnych. Wspaniałe, wstrząsające kreacje aktorskie zostały wielokrotnie nagrodzone na festiwalach teatralnych. Krytycy dostrzegli również nastrojową, współgrającą i budującą atmosferę muzykę Wojciecha Blechacza.
Nagrody i wyjazdy:
2024 – I edycja festiwalu Powszechny obecny! Tu i teraz! Teatr Powszechny, Radom
2024 – Polska w IMCE 12 Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2024 – V Festiwal Teatralny Scena Wolności , Słupsk
2024 – 50. Tyskie Spotkania Teatralne – spektakl mistrzowski
2024 – Małgorzata Zawadzka – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – Roman Gancarczyk – Nagroda Teatralna im. S. Wyspiańskiego – indywidualna nagroda specjalna za rolę w spektaklu
2024 – 28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
Małgorzata Zawadzka – nagroda dla najlepszej aktorki
2024 – XXX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
Małgorzata Zawadzka – tytuł Najlepszej aktorki za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – tytuł Najlepszego aktora za rolę Jamesa Tyrona
2024 – 64. Kaliskie Spotkania Teatralne
Małgorzata Zawadzka – Grand Prix za rolę Mary Tyron
Roman Gancarczyk – nagroda aktorska za rolę Jamesa Tyron
Luk Perceval – Honorowa Nagroda im. M. Prusa dla najlepszego reżysera Kaliskich Spotkań Teatralnych
2024 – 44. Warszawskie Spotkania Teatralne
28. Międzynarodowy Festiwal Teatralny KONTAKT, Toruń
2023 – Marka Radia Kraków
2023 – Roman Gancarczyk – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Jamesa Tyrone’ a
2023 – 16 Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
Nagroda: Wojciech Blecharz w kategorii Najlepszy pejzaż dźwiękowy
Obsada
Roman Gancarczyk James Tyrone
Paulina Kondrak Cathleen
Mikołaj Kubacki Edmund Tyrone
Łukasz Stawarczyk Jamie Tyrone
Małgorzata Zawadzka Mary Tyrone
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria i adaptacja
Luk Perceval Scenariusz
Roman Pawłowski Dramaturgia
Philip Buβmann Scenografia
Katharina Beth Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria Światła
Wojciech Blecharz Muzyka
Katarzyna Gaweł Inspicjentka/Suflerka
Karolina Bikont Przekład scenariusza
Jerzy Basiura Asystent scenografa i kostiumografa
Maja Wisła-Szopińska Asystent reżysera- tłumacz
Jakub Zalasa Asystent reżysera
Tadeusz Pyrczak (AST) Asystent reżysera ds. multimediów czytaj więcej
Mikita Iłynczyk
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Mikita Iłynczyk
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
Oscar Wilde
Reż. Kuba Kowalski
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
czas trwania 1 godzina 30 minut
Wilde posłużył się biblijną opowieścią, by odmalować poczucie końca świata i niepokojących genderowych przemian schyłku XIX wieku. W królestwie Heroda ścierają się religijne frakcje, a każda z nich zażarcie broni swojej wizji świata, swoich wartości i swojego boga. Za murami pałacu narodził się najbardziej radykalny ruch, który żąda obalenia starego porządku. Orędownikiem nowej religii jest prorok Jokanaan – więzień króla Heroda. Na ulicach szerzą się frustracja i zdezorientowanie, jedni domagają się kary dla bluźniercy, inni chcą uwolnienia świętego przywódcy. W pałacu zaś panuje bezwład i całkowity paraliż decyzyjny, trwa smutny bankiet, na którym król-zbrodniarz, coraz bardziej oderwany od rzeczywistości, zmaga się ze swoimi upiorami.
Tytułowa Salome w skrajnie materialistycznym świecie, w jakim przyszło jej żyć, poszukuje doświadczenia duchowego, nadającego życiu sens. I znajduje go w niemożliwej miłości do proroka. Finałowe krwawe żądanie Salome, z którego słynie, zdaje się być gestem nadania sobie sprawczości, wybiciem się na niezależność – jest jednak gestem destrukcyjnym i autodestrukcyjnym. „Each man kills the thing he loves” – napisał Wilde w swoim ostatnim wierszu. I podobnie wieloznaczna i wymykająca się szufladkom jest jego bohaterka.
W dramacie Wilde’a niepokojąco odbija się współczesny świat, dotknięty pandemią dezinformacji, fake newsów i teorii spiskowych, podzielony na skazane na brak porozumienia plemiona, dla których poglądy stają się kwestią wiary, a nie rozumu.
Tytułowa bohaterka staje przed nami jako naiwna nastolatka, po czym ukazuje swoje prawdziwe, bezwzględne i nader przewrotne oblicze. Córka Herodiady wykorzystuje bez najmniejszych oporów atuty swojego ciała i umysłu, by osiągnąć cel. Umiejętnie skonstruowany konflikt pomiędzy powściągliwymi słowami a wyuzdanym zachowaniem postaci pozwala widzowi na ocenę bezwartościowości słów, które nie są poparte czynami. Hipokryzja, zmysłowość i kłamstwo – oto trzy główne osie, na jakich zasadza się postać Salome (w tej roli Aleksandra Nowosadko) […] odbiegająca mimo wszystko od typowej femme-fatale. Operowanie tym obrazem i charakterem w ramach scenariusza Oscara Wilde’a buduje nader ciekawy i warty przeanalizowania spektakl.
Mateusz Leon Rychlak, kulturanacodzień.pl
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Juliusz Chrząstowski – Nagroda im. S Wyspiańskiego
Licencja na korzystanie z przekładu utworu na j. polski oraz choreografii została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Anna Radwan
Michał Balicki (gościnnie), Kamil Pudlik
Juliusz Chrząstowski
Mikołaj Kubacki
Stanisław Linowski
Przemysław Przestrzelski
Łukasz Szczepanowski
Michał Iwaszkiewicz (gościnnie), Kamil Pudlik ** rola dublowana
Twórcy
Kuba Kowalski Reżyseria
Antoni Libera Przekład
Kornelia Dzikowska Scenografia i kostiumy
Lubomir Grzelak Muzyka
Szymon Dobosik Choreografia
Damian Pawella Reżyseria światła
Natan Kryszk, Lubomir Grzelak, Marcin Fedorow Wykonanie muzyki
Stanisław Chludziński Asystent reżysera
Hanna Nowak Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Kuba Kowalski
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
czas trwania 1 godzina 30 minut
Wilde posłużył się biblijną opowieścią, by odmalować poczucie końca świata i niepokojących genderowych przemian schyłku XIX wieku. W królestwie Heroda ścierają się religijne frakcje, a każda z nich zażarcie broni swojej wizji świata, swoich wartości i swojego boga. Za murami pałacu narodził się najbardziej radykalny ruch, który żąda obalenia starego porządku. Orędownikiem nowej religii jest prorok Jokanaan – więzień króla Heroda. Na ulicach szerzą się frustracja i zdezorientowanie, jedni domagają się kary dla bluźniercy, inni chcą uwolnienia świętego przywódcy. W pałacu zaś panuje bezwład i całkowity paraliż decyzyjny, trwa smutny bankiet, na którym król-zbrodniarz, coraz bardziej oderwany od rzeczywistości, zmaga się ze swoimi upiorami.
Tytułowa Salome w skrajnie materialistycznym świecie, w jakim przyszło jej żyć, poszukuje doświadczenia duchowego, nadającego życiu sens. I znajduje go w niemożliwej miłości do proroka. Finałowe krwawe żądanie Salome, z którego słynie, zdaje się być gestem nadania sobie sprawczości, wybiciem się na niezależność – jest jednak gestem destrukcyjnym i autodestrukcyjnym. „Each man kills the thing he loves” – napisał Wilde w swoim ostatnim wierszu. I podobnie wieloznaczna i wymykająca się szufladkom jest jego bohaterka.
W dramacie Wilde’a niepokojąco odbija się współczesny świat, dotknięty pandemią dezinformacji, fake newsów i teorii spiskowych, podzielony na skazane na brak porozumienia plemiona, dla których poglądy stają się kwestią wiary, a nie rozumu.
Tytułowa bohaterka staje przed nami jako naiwna nastolatka, po czym ukazuje swoje prawdziwe, bezwzględne i nader przewrotne oblicze. Córka Herodiady wykorzystuje bez najmniejszych oporów atuty swojego ciała i umysłu, by osiągnąć cel. Umiejętnie skonstruowany konflikt pomiędzy powściągliwymi słowami a wyuzdanym zachowaniem postaci pozwala widzowi na ocenę bezwartościowości słów, które nie są poparte czynami. Hipokryzja, zmysłowość i kłamstwo – oto trzy główne osie, na jakich zasadza się postać Salome (w tej roli Aleksandra Nowosadko) […] odbiegająca mimo wszystko od typowej femme-fatale. Operowanie tym obrazem i charakterem w ramach scenariusza Oscara Wilde’a buduje nader ciekawy i warty przeanalizowania spektakl.
Mateusz Leon Rychlak, kulturanacodzień.pl
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Juliusz Chrząstowski – Nagroda im. S Wyspiańskiego
Licencja na korzystanie z przekładu utworu na j. polski oraz choreografii została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Anna Radwan
Michał Balicki (gościnnie), Kamil Pudlik
Juliusz Chrząstowski
Mikołaj Kubacki
Stanisław Linowski
Przemysław Przestrzelski
Łukasz Szczepanowski
Michał Iwaszkiewicz (gościnnie), Kamil Pudlik ** rola dublowana
Twórcy
Kuba Kowalski Reżyseria
Antoni Libera Przekład
Kornelia Dzikowska Scenografia i kostiumy
Lubomir Grzelak Muzyka
Szymon Dobosik Choreografia
Damian Pawella Reżyseria światła
Natan Kryszk, Lubomir Grzelak, Marcin Fedorow Wykonanie muzyki
Stanisław Chludziński Asystent reżysera
Hanna Nowak Inspicjent/sufler czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Mikita Iłynczyk
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka czytaj więcej
Oscar Wilde
Reż. Kuba Kowalski
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
czas trwania 1 godzina 30 minut
Wilde posłużył się biblijną opowieścią, by odmalować poczucie końca świata i niepokojących genderowych przemian schyłku XIX wieku. W królestwie Heroda ścierają się religijne frakcje, a każda z nich zażarcie broni swojej wizji świata, swoich wartości i swojego boga. Za murami pałacu narodził się najbardziej radykalny ruch, który żąda obalenia starego porządku. Orędownikiem nowej religii jest prorok Jokanaan – więzień króla Heroda. Na ulicach szerzą się frustracja i zdezorientowanie, jedni domagają się kary dla bluźniercy, inni chcą uwolnienia świętego przywódcy. W pałacu zaś panuje bezwład i całkowity paraliż decyzyjny, trwa smutny bankiet, na którym król-zbrodniarz, coraz bardziej oderwany od rzeczywistości, zmaga się ze swoimi upiorami.
Tytułowa Salome w skrajnie materialistycznym świecie, w jakim przyszło jej żyć, poszukuje doświadczenia duchowego, nadającego życiu sens. I znajduje go w niemożliwej miłości do proroka. Finałowe krwawe żądanie Salome, z którego słynie, zdaje się być gestem nadania sobie sprawczości, wybiciem się na niezależność – jest jednak gestem destrukcyjnym i autodestrukcyjnym. „Each man kills the thing he loves” – napisał Wilde w swoim ostatnim wierszu. I podobnie wieloznaczna i wymykająca się szufladkom jest jego bohaterka.
W dramacie Wilde’a niepokojąco odbija się współczesny świat, dotknięty pandemią dezinformacji, fake newsów i teorii spiskowych, podzielony na skazane na brak porozumienia plemiona, dla których poglądy stają się kwestią wiary, a nie rozumu.
Tytułowa bohaterka staje przed nami jako naiwna nastolatka, po czym ukazuje swoje prawdziwe, bezwzględne i nader przewrotne oblicze. Córka Herodiady wykorzystuje bez najmniejszych oporów atuty swojego ciała i umysłu, by osiągnąć cel. Umiejętnie skonstruowany konflikt pomiędzy powściągliwymi słowami a wyuzdanym zachowaniem postaci pozwala widzowi na ocenę bezwartościowości słów, które nie są poparte czynami. Hipokryzja, zmysłowość i kłamstwo – oto trzy główne osie, na jakich zasadza się postać Salome (w tej roli Aleksandra Nowosadko) […] odbiegająca mimo wszystko od typowej femme-fatale. Operowanie tym obrazem i charakterem w ramach scenariusza Oscara Wilde’a buduje nader ciekawy i warty przeanalizowania spektakl.
Mateusz Leon Rychlak, kulturanacodzień.pl
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Juliusz Chrząstowski – Nagroda im. S Wyspiańskiego
Licencja na korzystanie z przekładu utworu na j. polski oraz choreografii została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Anna Radwan
Michał Balicki (gościnnie), Kamil Pudlik
Juliusz Chrząstowski
Mikołaj Kubacki
Stanisław Linowski
Przemysław Przestrzelski
Łukasz Szczepanowski
Michał Iwaszkiewicz (gościnnie), Kamil Pudlik ** rola dublowana
Twórcy
Kuba Kowalski Reżyseria
Antoni Libera Przekład
Kornelia Dzikowska Scenografia i kostiumy
Lubomir Grzelak Muzyka
Szymon Dobosik Choreografia
Damian Pawella Reżyseria światła
Natan Kryszk, Lubomir Grzelak, Marcin Fedorow Wykonanie muzyki
Stanisław Chludziński Asystent reżysera
Hanna Nowak Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Kuba Kowalski
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
czas trwania 1 godzina 30 minut
Wilde posłużył się biblijną opowieścią, by odmalować poczucie końca świata i niepokojących genderowych przemian schyłku XIX wieku. W królestwie Heroda ścierają się religijne frakcje, a każda z nich zażarcie broni swojej wizji świata, swoich wartości i swojego boga. Za murami pałacu narodził się najbardziej radykalny ruch, który żąda obalenia starego porządku. Orędownikiem nowej religii jest prorok Jokanaan – więzień króla Heroda. Na ulicach szerzą się frustracja i zdezorientowanie, jedni domagają się kary dla bluźniercy, inni chcą uwolnienia świętego przywódcy. W pałacu zaś panuje bezwład i całkowity paraliż decyzyjny, trwa smutny bankiet, na którym król-zbrodniarz, coraz bardziej oderwany od rzeczywistości, zmaga się ze swoimi upiorami.
Tytułowa Salome w skrajnie materialistycznym świecie, w jakim przyszło jej żyć, poszukuje doświadczenia duchowego, nadającego życiu sens. I znajduje go w niemożliwej miłości do proroka. Finałowe krwawe żądanie Salome, z którego słynie, zdaje się być gestem nadania sobie sprawczości, wybiciem się na niezależność – jest jednak gestem destrukcyjnym i autodestrukcyjnym. „Each man kills the thing he loves” – napisał Wilde w swoim ostatnim wierszu. I podobnie wieloznaczna i wymykająca się szufladkom jest jego bohaterka.
W dramacie Wilde’a niepokojąco odbija się współczesny świat, dotknięty pandemią dezinformacji, fake newsów i teorii spiskowych, podzielony na skazane na brak porozumienia plemiona, dla których poglądy stają się kwestią wiary, a nie rozumu.
Tytułowa bohaterka staje przed nami jako naiwna nastolatka, po czym ukazuje swoje prawdziwe, bezwzględne i nader przewrotne oblicze. Córka Herodiady wykorzystuje bez najmniejszych oporów atuty swojego ciała i umysłu, by osiągnąć cel. Umiejętnie skonstruowany konflikt pomiędzy powściągliwymi słowami a wyuzdanym zachowaniem postaci pozwala widzowi na ocenę bezwartościowości słów, które nie są poparte czynami. Hipokryzja, zmysłowość i kłamstwo – oto trzy główne osie, na jakich zasadza się postać Salome (w tej roli Aleksandra Nowosadko) […] odbiegająca mimo wszystko od typowej femme-fatale. Operowanie tym obrazem i charakterem w ramach scenariusza Oscara Wilde’a buduje nader ciekawy i warty przeanalizowania spektakl.
Mateusz Leon Rychlak, kulturanacodzień.pl
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Juliusz Chrząstowski – Nagroda im. S Wyspiańskiego
Licencja na korzystanie z przekładu utworu na j. polski oraz choreografii została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska
Anna Radwan
Michał Balicki (gościnnie), Kamil Pudlik
Juliusz Chrząstowski
Mikołaj Kubacki
Stanisław Linowski
Przemysław Przestrzelski
Łukasz Szczepanowski
Michał Iwaszkiewicz (gościnnie), Kamil Pudlik ** rola dublowana
Twórcy
Kuba Kowalski Reżyseria
Antoni Libera Przekład
Kornelia Dzikowska Scenografia i kostiumy
Lubomir Grzelak Muzyka
Szymon Dobosik Choreografia
Damian Pawella Reżyseria światła
Natan Kryszk, Lubomir Grzelak, Marcin Fedorow Wykonanie muzyki
Stanisław Chludziński Asystent reżysera
Hanna Nowak Inspicjent/sufler czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
W dniu 22 LISTOPADA 2026 (niedziela), bezpośrednio po spektaklu „ZAMKNIJ OCZY NEL" odbędzie się w strefie BE wydarzenie kontekstowe „TEATR A PSYCHOANALIZA".
Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera. W spotkaniu wezmą udział aktorzy i aktorki z obsady spektaklu. Spotkanie potrwa ok 60 minut. Zapraszamy!
8 grudnia 2026 – pokaz w ramach 19. Międzynarodowego Festiwalu Boska Komedia. Bilety na pokaz 8 grudnia dostępne na stronie festiwalu Boska Komedia.
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
