na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Martin Heckmanns
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
Martin Heckmanns
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Martin Heckmanns
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
Martin Heckmanns
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej