na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Martin Heckmanns
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
Martin Heckmanns
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
75 min bez przerwy
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
na podstawie scenariusza autorstwa Luka Percevala w tłumaczeniu Sławy Lisieckiej pt.: "KARMA - ZOLA"
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
75 min bez przerwy
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
75 min bez przerwy
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
na podstawie scenariusza autorstwa Luka Percevala w tłumaczeniu Sławy Lisieckiej pt.: "KARMA - ZOLA"
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
na podstawie scenariusza autorstwa Luka Percevala w tłumaczeniu Sławy Lisieckiej pt.: "KARMA - ZOLA"
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
1 godzinaa 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
1 godzinaa 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
1 godzinaa 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
1 godzinaa 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
Thomas Bernhard
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej
Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
Thomas Bernhard
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej
Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
Thomas Bernhard
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Martin Heckmanns
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
Martin Heckmanns
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler czytaj więcej
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246 czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych. czytaj więcej
75 min bez przerwy
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
na podstawie scenariusza autorstwa Luka Percevala w tłumaczeniu Sławy Lisieckiej pt.: "KARMA - ZOLA"
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
75 min bez przerwy
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
75 min bez przerwy
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246 czytaj więcej
na podstawie scenariusza autorstwa Luka Percevala w tłumaczeniu Sławy Lisieckiej pt.: "KARMA - ZOLA"
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler czytaj więcej
na podstawie scenariusza autorstwa Luka Percevala w tłumaczeniu Sławy Lisieckiej pt.: "KARMA - ZOLA"
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
Reż. Luk Perceval
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 2 godziny 30 minut
Luk Perceval, reżyser 3SIÓSTR i Pewnego długiego dnia powrócił na scenę Narodowego Starego Teatru w Krakowie, przygotowując adaptację monumentalnego cyklu powieści Les Rougon‑Macquart autorstwa Emile’a Zoli, jednego z najsłynniejszych pisarzy francuskich. Autor opisał w 20 tomach losy jednej fikcyjnej rodziny Rougon‑Macquartów, bohaterami czyniąc biznesmanów, ekspedientki, rewolucjonistów, prostytutki, górników czy lekarki. Każdy członek/członkini rodziny mierzy się z tym, co poprzednie pokolenie przekazało mu/jej w spadku: biedą, alkoholizmem, szaleństwem, ambicją, talentem artystycznym. Jednocześnie pozostaje pod wpływem rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje. Zola przedstawił w cyklu głębokie zmiany społeczne i gospodarcze końca XIX wieku, tworząc poruszające historie o chciwości, pożądaniu, poszukiwaniu szczęścia, miłości i lepszego życia.W swojej adaptacji słynnej sagi Luk Perceval zadaje na nowo postawione przez Zolę pytania: co determinuje rozwój ludzkości? Skąd przybywamy? Jak staliśmy się ludźmi, którymi jesteśmy dzisiaj? Czy ludzkość może stać się „lepsza”?
Obsada
Anna Dymna
Roman Gancarczyk
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Justyna Skoczek muzyka na żywo
Twórcy
Luk Perceval Reżyseria, scenariusz
Annette Kurz Scenografia
Annelies Vanlaere Kostiumy
Mark Van Denesse Reżyseria światła
Ted Stoffer Choreografia
Justyna Skoczek Muzyka i wykonanie na żywo
Sława Lisiecka Tłumaczenie
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera, dramaturgia, tłumaczka
Renée Feveere Asystentka scenografki
Julia Ulman Asystentka kostiumografki, scenografki i reżysera świateł
Magdalena Litwa Asystentka reżysera (WRD AST)
Katarzyna Gaweł Inspicjentka czytaj więcej
reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
czytaj więcej
1 godzinaa 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
1 godzinaa 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
1 godzinaa 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
1 godzinaa 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe. czytaj więcej
Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
Thomas Bernhard
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej
Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
Thomas Bernhard
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej
Jan Czapliński, Jakub Skrzywanek
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
reż. Jakub Skrzywanek
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 10 minut
21 marca terroryści dokonują zamachu na Narodowy Stary Teatr. Akt przemocy pociąga za sobą decyzje, które na trwałe zmieniają bieg historii Polski…
Zamach na Narodowy Stary Teatr łączy intymność świadectwa, wizualny rozmach i nowe technologie. To podróż w czasie, przejmująca pogoń za alternatywną opowieścią o Polsce i świecie, za lepszą wizją przyszłości. Wszystko ułożone w formie epickiej opowieści o wykuwaniu „nowego narodu” na indywidualnym i zbiorowym doświadczeniu krzywdy i zbrodni.
Tematem najnowszego spektaklu Jakuba Skrzywanka jest żałoba, związane z nią emocje, a także rola teatru oraz tradycyjnych i nowych mediów w tworzeniu opowieści o tragedii. Czy możemy uniknąć przekształcenia wydarzenia w zbiorową traumę, wyjść poza schemat Polski umęczonej i udręczonej, zniewolonej przez przeszłość? Czy sztuka posiada moc wyswobodzenia nas z narodowych wad i ograniczeń? Czy przerwaną przez „zamach” premierę Wyzwolenia Stanisława Wyspiańskiego da się ocalić?
W spektaklu wykorzystano sztuczny dym, migające światło i obrazy oraz światło stroboskopowe. Spektakl porusza tematy, które mogą być trudne dla osób w procesie żałoby lub doświadczających PTSD. Możesz także skorzystać z miejsca wyciszenia lub wypożyczyć słuchawki wygłuszające. Słuchawki są dostępne w szatni.
Rozpoczęta już w czasie przerwy miesięcznica – pardon!, obchody rocznicy zamachu to intrygująca gra z polską martyrologią i formami żałoby, rzecz jasna na tle katastrofy smoleńskiej i śmierci Jana Pawła II (…). Oglądamy to, co niszczy nas od lat: kłótnię o to, co naprawdę się stało oraz przerzucanie się odpowiedzialnością za śmierć ofiar. To jest znakomita zespołowa kreacja, choć czasami wredna, jak życie w Polsce.
Jacek Cieślak, „Rzeczpospolita”
Obsada:
Iwona Budner
Aldona Grochal
Katarzyna Krzanowska
Dorota Segda
Karolina Staniec
Zbigniew W. Kaleta
Radosław Krzyżowski
Paweł Kruszelnicki
Grzegorz Mielczarek
Przemysław Przestrzelski
Kamil Pudlik
Łukasz Stawarczyk czytaj więcej
Thomas Bernhard
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej
reż. Krystian Lupa
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
czas trwania 3 godziny 35 minut, 2 przerwy
Voss, pacjent szpitala psychiatrycznego, przyjeżdża do rodzinnego domu zamieszkanego przez jego siostry, którym fakt posiadania udziałów w teatrze pozwala bawić się w aktorstwo. Jego wizyta obnaża rodzinne piekło, rozpaczliwą niemożność nawiązania kontaktu. Bohaterowie, niczym więźniowie w celi, krążą po obwieszonym portretami pokoju, wrażenie przebywania w klatce potęgują zamykające przód sceny słupy spięte stalową liną. Powracają motywy charakterystyczne dla Bernhardowskiej prozy i dramatów – obłędu, bezwzględnego, chorobliwego dążenia człowieka do wyznaczonego celu i wysiłków spełzających na niczym w mierzeniu się ze światem, twórczej niemożności i, w końcu, duchowego kalectwa.
Nagrody i wyjazdy:
2003 – Dni Krystiana Lupy
2003- Paryż, występy gościnne Théâtre de l’ Europe ODEON
2006 – Madryt, Festiwal de Otoňo
2006 – Girona, Festiwal de Tardor Temporada – alta 200
2010 – Girona, Teatre de Salt
2011 – Saloniki
2013 – 42 Festival Internationale del Teatro Biennale Teatro Venezia
2014 – Przegląd PKO Bank Polski – Polska w IMCE Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2014 – 21 Sibiu International Theatre Festiwal SIBIU, Rumunia
2015 – Besancon, Francja
2016 – Festival d”Automne Paris, Theatre Les Abbesses – Theatre de la Ville, Paryż
2021 – Polska w IMCE. Niecodzienny Festiwal Teatralny, Warszawa
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków (poza konkursem)
2022 – Festiwal Teatralny Barcelona
2023 – XXIX Międzynarodowy Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Łódź (pokaz mistrzowski)
Obsada:
Małgorzata Hajewska-Krzysztofik
Piotr Skiba
Agnieszka Mandat czytaj więcej