Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
Joël Pommerat
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
reż. Anna Smolar
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
120 min. 1 przerwa
O szklane ściany zimnego, designerskiego domu Macochy rozbijają się ptaki. „Analogowa” Wróżka bawi Kosię-Kopciuszka magicznymi sztuczkami, ale przede wszystkim – dzięki trzeźwemu oglądowi świata pomaga jej oswoić się ze śmiercią matki, o której nieustannie przypominają mocne dźwięki perkusji. I odnaleźć radość życia. W dodatku równie zagubiony jak Kosia Książę sam potrzebuje pomocy.
Znany wszystkim Kopciuszek w oryginalnej wersji francuskiego dramatopisarza i reżysera Joëla Pommerata to opowieść pełna zaskakujących zwrotów akcji. Spektakl wyreżyserowany w Starym Teatrze przez Annę Smolar przełamuje społeczne tabu, ponieważ w twórczości przeznaczonej dla dzieci śmierć i towarzysząca jej żałoba to nadal kontrowersyjne tematy, a otwarte mówienie o nich wiąże się z przekraczaniem pewnej granicy. Jednak aby uporać się z trudnymi przeżyciami i znaleźć odpowiednie słowa, by je wyrazić, dzieci potrzebują wsparcia. Uważnie obserwują otaczający je świat i same dostrzegają pewne zjawiska, lepiej więc rozmawiać z nimi otwarcie. W ten sposób u młodych ludzi nie rozwija się poczucie winy i wstydu. W tym niezwykłym Kopciuszku rozmowa na trudne tematy, takie jak śmierć najbliższych, paniczny lęk przed upływem czasu i wszystkim tym, co nowe i inne, osłabia siłę złych emocji, bo to, co zostało wypowiedziane, traci niszczącą moc.
Błyskotliwy, zabawny i wzruszający spektakl Anny Smolar adresowany jest do uczniów szkół podstawowych i liceów. Ale także do widzów dorosłych.
Reżyserka nie prowadzi dzieci za rękę, wrzuca je w niezbadane mechanizmy świata, a to właśnie ich wyrazem jest baśń mieszająca logikę, prawa fizyki. Otwarcie na to, co nieprzewidziane, pogodzenie się z niejasnością losu i ulga, jaką daje śmiech z tego wszystkiego. I dziwność jaką przynosi strach. Smolar z aktorami Starego wygrywają te wszystkie tony po mistrzowsku. I może na tym polega terapia Kopciuszka, że nie wszystko da się zrozumieć, wyjaśnić, że w czymś prostym zawsze jest coś bardzo dziwnego, a w każdym wybryku natury, nawet w lęku, śmierci i rozpaczy spełnia się powszechna zasada życia.
Paweł Soszyński, Dwutygodnik
Spektakl sugerujemy widzom od 11. roku życia.
Obsada:
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Stawarczyk **
Małgorzata Gałkowska
Małgorzata Gorol (gościnnie), Monika Frajczyk (gościnnie), Aleksandra Nowosadko **
Zbigniew W. Kaleta
Jaśmina Polak (gościnnie), Alicja Jurkowska, Magda Grąziowska **
Marta Ścisłowicz (gościnnie), Magda Grąziowska, Karolina Staniec **
** rola dublowana
Twórcy
Anna Smolar reżyseria i adaptacja
Maryna Ochab tłumaczenie
Anna Met scenografia i kostiumy
Rafał Paradowski reżyseria światła
Natalia Fiedorczuk muzyka
Dominika Korzeniecka, Aleksandra Dyba muzyka na żywo
Paweł Sakowicz ruch sceniczny
Magda Flisowska asystentka scenografki
Filip Piestrzeniewicz efekty iluzjonistyczne
Zbigniew S. Kaleta asystent reżysera / inspicjent / sufler
Nagrody i wyjazdy:
2017 – Marka Radia Kraków
2017 – XVI Festiwal Prapremier, Bydgoszcz czytaj więcej
na motywach sztuki Stanisława Ignacego Witkiewicza
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
reż. Justyna Sobczyk
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 30 minut 1 przerwa
„Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy, hej!” – słynna fraza z Szewców Witkacego w spektaklu Justyny Sobczyk staje się preludium niezwykłego koncertu na „3 maszyny do szycia, szydło i szpilor” w wykonaniu Sajetana – Michała Majnicza i dwóch Czeladników – Szymona Czackiego i Martyny Krzysztofik, którzy raz po raz skarżą się na trzecioplanowe role, które przypadły im w udziale w spektaklu. Wydobywając z nietypowych instrumentów dźwięki o różnym tempie i natężeniu, na tle ołtarza w kształcie mandali przyozdobionego butami aktorów Starego Teatru, skandują oni witkacowską frazę do momentu, kiedy w obszar gry wkraczają kolejni „nosiciele” witkacowskich ról (Małgorzata Zawadzka, Radosław Krzyżowski), a także aktorzy z niepełnosprawnościami, partnerujący zawodowcom na scenie, nieustannie ingerujący w żywą tkankę przedstawienia. Dynamiczny spektakl, oparty w dużej mierze na improwizacjach, oscyluje między prawdą bezpośredniego wyznania a literacką fikcją. Nawiązując do legendarnych inscenizacji dramatu w Starym Teatrze (m.in. poprzez obecność Krzysztofa Globisza w finale), stawia pytanie, kto i dlaczego może stać się aktorem i jaki jest sens tej pracy. Odejście od normy, odmowa podporządkowania się sytuacji scenicznej, znamionująca formę dramatu Witkacego, pozwala twórcom odsłonić maszynę kapitalizmu, w której teatr jest jednym z trybów produkowania społecznego uznania. Ten rodzaj społecznej maszynerii wciąż decyduje o tym, kogo w teatrze możemy oglądać i jakie grupy społeczne mogą w nim być reprezentowane.
Pod pewnymi względami „Szewcy” przypominają (…) próbę wejścia w szamański trans. Opartą i na poszukiwaniach właściwego rytmu i na eskalacji najbardziej gwałtownych emocji. Od „muzyki” stukających obcasów i maszyn do szycia do szalonej, wręcz punkowej kontestacji „but się rodzi” (kłaniają się też „Misiowie puszyści” Siekiery). Łukasz Badula, kulturaonline.pl
Obsada:
Szymon Czacki Czeladnik II
Krzysztof Globisz Hiper-Robociarz
Radosław Krzyżowski Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka
Michał Majnicz Sajetan Tempe
Małgorzata Zawadzka Prokurator Robert Scurvy
Martyna Krzysztofik, Monika Frajczyk (gościnnie) Czeladnik I **
Anna Komorek Bosa Dziewczyna
Ireneusz Buchich de Divan Fierdusieńko
Paweł Kudasiewicz Gnębon Puczymorda
** rola dublowana
Twórcy:
Justyna Lipko-Konieczna - dramaturgia
Justyna Sobczyk, Justyna Lipko-Konieczna - adaptacja
Justyna Łagowska - scenografia, kostiumy, reż. światła
Dominik Strycharski - muzyka
Justyna Wielgus - choreografia
Ewa Wrześniak - inspicjent, sufler, asystent reżysera czytaj więcej
