Kraków 02.10.2026, g. 11:30
od 10.00 pln
Muzeum Interaktywne Centrum Edukacji Teatralnej MICET w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie to wyjątkowe miejsce na mapie Polski. Stała ekspozycja ma formę otwartego warsztatu dla działań aktorskich, reżyserskich czy scenograficznych. Pozwala zwiedzającym uczestniczyć w procesach tworzenia przedstawienia teatralnego. Doświadczać pierwszej próby z budowaniu dzieła razem z wirtualnymi artystami.
Widz ma do dyspozycji olbrzymią bazę danych utworzoną z prac największych artystów polskiego teatru z ostatnich 100 lat. Teatr do sztuka dialogu, obserwacji, refleksji, zabawy. Te sensy zostały wpisane w proste aplikację, narzędzia ćwiczeń dla zwiedzających, oparte na teatralnym rzemiośle.
Podczas wizyty w MICET można na przykład: spróbować zmiksować muzykę do spektakli Andrzeja Wajdy, poćwiczyć improwizację wspólnie z Bartoszem Bielenią, projektować przestrzeń sceny z Krystianem Lupą, posłuchać opowieści o budowaniu roli przez Annę Dymną czy Dorotę Segdę, studiować egzemplarze Jerzego Jarockiego czy Jana Klaty. To tylko ułamek działań. Można odkrywać siebie studiują dzieła artystów, których twórczość wypełnia przestrzeń wystawy, szukać języków komunikacji opartych na emocjach i empatii.
Orientacyjny czas pobytu: 90 min
Widz ma do dyspozycji olbrzymią bazę danych utworzoną z prac największych artystów polskiego teatru z ostatnich 100 lat. Teatr do sztuka dialogu, obserwacji, refleksji, zabawy. Te sensy zostały wpisane w proste aplikację, narzędzia ćwiczeń dla zwiedzających, oparte na teatralnym rzemiośle.
Podczas wizyty w MICET można na przykład: spróbować zmiksować muzykę do spektakli Andrzeja Wajdy, poćwiczyć improwizację wspólnie z Bartoszem Bielenią, projektować przestrzeń sceny z Krystianem Lupą, posłuchać opowieści o budowaniu roli przez Annę Dymną czy Dorotę Segdę, studiować egzemplarze Jerzego Jarockiego czy Jana Klaty. To tylko ułamek działań. Można odkrywać siebie studiują dzieła artystów, których twórczość wypełnia przestrzeń wystawy, szukać języków komunikacji opartych na emocjach i empatii.
Orientacyjny czas pobytu: 90 min
Kraków 02.10.2026, g. 13:15
od 10.00 pln
Muzeum Interaktywne Centrum Edukacji Teatralnej MICET w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie to wyjątkowe miejsce na mapie Polski. Stała ekspozycja ma formę otwartego warsztatu dla działań aktorskich, reżyserskich czy scenograficznych. Pozwala zwiedzającym uczestniczyć w procesach tworzenia przedstawienia teatralnego. Doświadczać pierwszej próby z budowaniu dzieła razem z wirtualnymi artystami.
Widz ma do dyspozycji olbrzymią bazę danych utworzoną z prac największych artystów polskiego teatru z ostatnich 100 lat. Teatr do sztuka dialogu, obserwacji, refleksji, zabawy. Te sensy zostały wpisane w proste aplikację, narzędzia ćwiczeń dla zwiedzających, oparte na teatralnym rzemiośle.
Podczas wizyty w MICET można na przykład: spróbować zmiksować muzykę do spektakli Andrzeja Wajdy, poćwiczyć improwizację wspólnie z Bartoszem Bielenią, projektować przestrzeń sceny z Krystianem Lupą, posłuchać opowieści o budowaniu roli przez Annę Dymną czy Dorotę Segdę, studiować egzemplarze Jerzego Jarockiego czy Jana Klaty. To tylko ułamek działań. Można odkrywać siebie studiują dzieła artystów, których twórczość wypełnia przestrzeń wystawy, szukać języków komunikacji opartych na emocjach i empatii.
Orientacyjny czas pobytu: 90 min
Widz ma do dyspozycji olbrzymią bazę danych utworzoną z prac największych artystów polskiego teatru z ostatnich 100 lat. Teatr do sztuka dialogu, obserwacji, refleksji, zabawy. Te sensy zostały wpisane w proste aplikację, narzędzia ćwiczeń dla zwiedzających, oparte na teatralnym rzemiośle.
Podczas wizyty w MICET można na przykład: spróbować zmiksować muzykę do spektakli Andrzeja Wajdy, poćwiczyć improwizację wspólnie z Bartoszem Bielenią, projektować przestrzeń sceny z Krystianem Lupą, posłuchać opowieści o budowaniu roli przez Annę Dymną czy Dorotę Segdę, studiować egzemplarze Jerzego Jarockiego czy Jana Klaty. To tylko ułamek działań. Można odkrywać siebie studiują dzieła artystów, których twórczość wypełnia przestrzeń wystawy, szukać języków komunikacji opartych na emocjach i empatii.
Orientacyjny czas pobytu: 90 min
Kraków 02.10.2026, g. 15:00
od 10.00 pln
Muzeum Interaktywne Centrum Edukacji Teatralnej MICET w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie to wyjątkowe miejsce na mapie Polski. Stała ekspozycja ma formę otwartego warsztatu dla działań aktorskich, reżyserskich czy scenograficznych. Pozwala zwiedzającym uczestniczyć w procesach tworzenia przedstawienia teatralnego. Doświadczać pierwszej próby z budowaniu dzieła razem z wirtualnymi artystami.
Widz ma do dyspozycji olbrzymią bazę danych utworzoną z prac największych artystów polskiego teatru z ostatnich 100 lat. Teatr do sztuka dialogu, obserwacji, refleksji, zabawy. Te sensy zostały wpisane w proste aplikację, narzędzia ćwiczeń dla zwiedzających, oparte na teatralnym rzemiośle.
Podczas wizyty w MICET można na przykład: spróbować zmiksować muzykę do spektakli Andrzeja Wajdy, poćwiczyć improwizację wspólnie z Bartoszem Bielenią, projektować przestrzeń sceny z Krystianem Lupą, posłuchać opowieści o budowaniu roli przez Annę Dymną czy Dorotę Segdę, studiować egzemplarze Jerzego Jarockiego czy Jana Klaty. To tylko ułamek działań. Można odkrywać siebie studiują dzieła artystów, których twórczość wypełnia przestrzeń wystawy, szukać języków komunikacji opartych na emocjach i empatii.
Orientacyjny czas pobytu: 90 min
Widz ma do dyspozycji olbrzymią bazę danych utworzoną z prac największych artystów polskiego teatru z ostatnich 100 lat. Teatr do sztuka dialogu, obserwacji, refleksji, zabawy. Te sensy zostały wpisane w proste aplikację, narzędzia ćwiczeń dla zwiedzających, oparte na teatralnym rzemiośle.
Podczas wizyty w MICET można na przykład: spróbować zmiksować muzykę do spektakli Andrzeja Wajdy, poćwiczyć improwizację wspólnie z Bartoszem Bielenią, projektować przestrzeń sceny z Krystianem Lupą, posłuchać opowieści o budowaniu roli przez Annę Dymną czy Dorotę Segdę, studiować egzemplarze Jerzego Jarockiego czy Jana Klaty. To tylko ułamek działań. Można odkrywać siebie studiują dzieła artystów, których twórczość wypełnia przestrzeń wystawy, szukać języków komunikacji opartych na emocjach i empatii.
Orientacyjny czas pobytu: 90 min
Kraków 02.10.2026, g. 16:45
od 10.00 pln
Muzeum Interaktywne Centrum Edukacji Teatralnej MICET w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie to wyjątkowe miejsce na mapie Polski. Stała ekspozycja ma formę otwartego warsztatu dla działań aktorskich, reżyserskich czy scenograficznych. Pozwala zwiedzającym uczestniczyć w procesach tworzenia przedstawienia teatralnego. Doświadczać pierwszej próby z budowaniu dzieła razem z wirtualnymi artystami.
Widz ma do dyspozycji olbrzymią bazę danych utworzoną z prac największych artystów polskiego teatru z ostatnich 100 lat. Teatr do sztuka dialogu, obserwacji, refleksji, zabawy. Te sensy zostały wpisane w proste aplikację, narzędzia ćwiczeń dla zwiedzających, oparte na teatralnym rzemiośle.
Podczas wizyty w MICET można na przykład: spróbować zmiksować muzykę do spektakli Andrzeja Wajdy, poćwiczyć improwizację wspólnie z Bartoszem Bielenią, projektować przestrzeń sceny z Krystianem Lupą, posłuchać opowieści o budowaniu roli przez Annę Dymną czy Dorotę Segdę, studiować egzemplarze Jerzego Jarockiego czy Jana Klaty. To tylko ułamek działań. Można odkrywać siebie studiują dzieła artystów, których twórczość wypełnia przestrzeń wystawy, szukać języków komunikacji opartych na emocjach i empatii.
Orientacyjny czas pobytu: 90 min
Widz ma do dyspozycji olbrzymią bazę danych utworzoną z prac największych artystów polskiego teatru z ostatnich 100 lat. Teatr do sztuka dialogu, obserwacji, refleksji, zabawy. Te sensy zostały wpisane w proste aplikację, narzędzia ćwiczeń dla zwiedzających, oparte na teatralnym rzemiośle.
Podczas wizyty w MICET można na przykład: spróbować zmiksować muzykę do spektakli Andrzeja Wajdy, poćwiczyć improwizację wspólnie z Bartoszem Bielenią, projektować przestrzeń sceny z Krystianem Lupą, posłuchać opowieści o budowaniu roli przez Annę Dymną czy Dorotę Segdę, studiować egzemplarze Jerzego Jarockiego czy Jana Klaty. To tylko ułamek działań. Można odkrywać siebie studiują dzieła artystów, których twórczość wypełnia przestrzeń wystawy, szukać języków komunikacji opartych na emocjach i empatii.
Orientacyjny czas pobytu: 90 min
Kraków 02.10.2026, g. 18:00
od 60.00 pln
Spektakle
na motywach życia i twórczości Virginii Woolf
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
4 października 2026 bezpośrednio po spektaklu w Strefie Be odbędzie się wydarzenie kontekstowe "TEATR PSYCHOANALIZA". Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera i Łukasz Zaleski.
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler
Reż. Katarzyna Minkowska
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania: 3h (1 przerwa)
4 października 2026 bezpośrednio po spektaklu w Strefie Be odbędzie się wydarzenie kontekstowe "TEATR PSYCHOANALIZA". Spotkanie poprowadzi Katarzyna Dewera i Łukasz Zaleski.
Spektakl Orlando. Bloomsbury to teatralny pejzaż, w którym fabuła powieści splata się z życiorysem Virginii Woolf i jej bliskich. Opierając się na listach i dziennikach twórczynie i twórcy rekonstruują mapę relacji między postaciami należącymi do przełomowej w latach 20. grupy artystycznej Bloomsbury. Doświadczenie metamorfozy spaja teatralną rzeczywistość Orlanda. Bloomsbury. W jej ramach odkrywamy przemiany, jakie przez lata zachodzą w grupie przyjaciół i jakim na przestrzeni dziejów podlega wiecznie młody, nieśmiertelny Orlando oraz otaczająca go rzeczywistość. Zmiany zachodzą w samej Virginii, która próbuje pisać mimo nawracającej falami depresji i przeżywa zupełnie dla niej nową i niezwykłą miłość. Metamorfozie ulega również recepcja jej życiorysu i twórczości na przestrzeni ostatnich stu lat, co najlepiej ilustrują dwie najpopularniejsze, przeczące sobie nawzajem biografie.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Urszula Kiebzak
Paulina Kondrak
Maciej Charyton, Grzegorz Grabowski *
Szymon Czacki
Krystian Durman
Radosław Krzyżowski
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Zawadzki
Aneta Jankowska (gościnnie)
Joanna Połeć (gościnnie)
Justyna Skoczek wykonanie muzyki
* rola dublowana
Twórcy:
Katarzyna Minkowska - Reżyseria
Katarzyna Minkowska, Tomasz Walesiak - Autorzy scenariusza - inspirowani improwizacjami zespołu aktorskiego
Tomasz Walesiak - Dramaturgia
Katarzyna Minkowska, Łukasz Mleczak - Scenografia
Julita Goździk - Kostiumy
Łukasz Mleczak - Asystent kostiumografa
Aneta Jankowska - Choreografia i współpraca reżyserska
Wojciech Frycz - Muzyka
Agata Rucińska - Wideo
Paulina Góral - Reżyseria świateł
Katarzyna Gaweł - Inspicjent/sufler
Kraków 02.10.2026, g. 18:00
od 50.00 pln
Martin Heckmanns
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.
Kraków 02.10.2026, g. 20:00
od 50.00 pln
Martin Heckmanns
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.
reż. Wojtek Klemm
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 55 min. bez przerwy
Tytułowy „Tunel Strachu” przywołuje znaną z wesołego miasteczka rozrywkę z dreszczykiem, ale stanowi też określenie sytuacji (pułapki?), w którą wpada każda para wraz z pojawieniem się na świecie dziecka. „Czasami moi rodzice mnie męczą. Znam ich już od kilku lat, wymiana poglądów rozpala ich zawsze w tym samym miejscu. Zanim się pojawiłem musieli być piękną parą. Są zdjęcia, na których wyglądają na beztroskich. Z początku myślałem, że są stworzeni tylko dla mnie. Są jedynymi rodzicami, jakich będę miał…” – mówi syn Otto w sztuce Heckmannsa. Nie bez znaczenia jest tu fakt, iż reżyser obsadził rodzinę Peszków w dość nieoczywistej konfiguracji. Błażej Peszek gra męża swojej autentycznej żony Katarzyny Krzanowskiej, a ich ojciec i teść, Jan Peszek wciela się w postać dziecka. Dzięki temu przedstawienie wznosi się na jeszcze wyższy poziom metafory, a problemy rodzicielskie zapętlają się w międzypokoleniowym kontredansie – pisała Magda Huzarska-Szumiec w „Gazecie Krakowskiej”. Potrzeba prawdziwego mistrzostwa, aby tak lekko i atrakcyjnie mówić o często traumatycznych sprawach.
Pomysł obsadzenia prawdziwej aktorskiej rodziny w odwróconych rolach (…) znakomicie się sprawdza. Korzystanie z rozmaitych figur buduje umowność działań – tak jak w sennym rytuale rzucania się na pufy. Dominik Strychalski współtworzy akcję, kreując muzykę na rozmaitych zabawkach. Dźwięki zapętlają się; wzajemnie napędzają; a nawet katalizują – to chaos, to awanturę. Nie jest to spektakl dla tych, którzy nie znoszą ironii i złośliwości. Posługując się słowami Ojca: „On nam nie wierzy, że jesteśmy szczęśliwi”.
Gabriela Cagiel, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Błażej Peszek
Jan Peszek
Twórcy:
Iwona Nowacka przekład
Wojtek Klemm scenografia
Julia Kornacka kostiumy
Dominik Strycharski muzyka
Ewa Wrześniak inspicjentka; suflerka
Nagrody i wyjazdy:
2024 – Teatr Mały, Tychy – występ gościnny
2019 – 1. Festiwal Muzyki w Teatrze Rezonans / 17. Wałbrzyskie Fanaberie Teatralne, Wałbrzych
2017 – Polska w IMCE, Teatr IMKA Warszawa
2016 – Teatr Stary, Lublin
2016 – 51. Przegląd Teatrów Małych Form Kontrapunkt, Szczecin
Przekład sztuki powstał w ramach programu „Stypendia twórcze 2012” Stowarzyszenia Willa Decjusza i Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej.