Kraków 15.01.2027, g. 18:00
od 50.00 pln
na motywach Halki Włodzimierza Wolskiego i Stanisława Moniuszki
Reż. Anna Smolar
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 50 minut 1 przerwa
Wariatka, zgubiona, rozpustna, obłąkana, ofiara – to kobieta, która przez chwilę uwierzyła w swoją sprawczość, a której to sprawczość została odebrana. Może mieć swoich obrońców, którzy w heroicznym przypływie stawania po stronie słabszych będą za nią mówić – tyle, że głosy jej rzeczników, chociaż w dobrej intencji, tylko utwierdzają ją w statusie symbolicznym. Jej rola jest dekoracją: to mała syrenka i niemy symbol. Gdyby zaczęto jej słuchać, jej „j’accuse” okazałoby się skrajnie niewygodne: dla tych, którzy ją skrzywdzili, jak i dla tych, którzy stają w obronie jej czci. Protest ofiary jest zawsze ciosem w społeczny porządek i naturalne pojmowanie następstw, ról oraz powinności.
Tekst dziewiętnastowiecznego poety Włodzimierza Wolskiego wpisał się idealnie w swój czas jako artystyczny komentarz do powodów i następstw rabacji galicyjskiej. Libretto „Halki”, może jeszcze nie aż tak konfrontacyjnie, jak uczynił to Wyspiański w „Weselu”, ale już w sposób świadomy eksploatuje napięcia pomiędzy „obrońcami polskości” w osobie warstw ziemiańskich i „chłopskich zdrajców”, którzy dla ostatecznego zniesienia szlacheckiego wyzysku opowiedzieli się po stronie cesarstwa austriackiego. Pomiędzy szlachtą – która swoje ma za uszami a chłopstwem – z powoli rodzącą się świadomością własnego, podrzędnego położenia, stoi Halka – u Moniuszki i Wolskiego piękna, niema, roniąca bękarta i ginąca śmiercią samobójczą, w splątaniu i rozpaczy. Figura Halki jest dla interpretatora wygodna. Jej niemy status pozwala na nadawanie dowolności znaczeń i metafor. Konflikt warstw społecznych, Halka jako „rozebrana i rozkradziona” ojczyzna pod zaborami – „zbrukana” przez szlachtę rozbiorową, oskarżana przez chłopów, że nie dała im nic, nie przyjęła, przez wieki odczłowieczała pańszczyzną. Gdyby Halka przemówiła – natychmiast zmieniłaby dynamikę dramatycznej sytuacji. Gdyby pozwoliła sobie chociaż na odrobinę odmawianej kobietom słusznej wściekłości?
Autorki spektaklu – reżyserka Anna Smolar i dramaturżka Natalia Fiedorczuk – mierzą się nie tylko z przeformułowaniem treści, nadaniem własnego głosu Halinie, ale też opracowaniem nowej formy klasycznego dzieła, tak, aby teatr zawłaszczył sobie wyzwanie opowiadania Halki na nowo.
Muzycznie i choreograficznie spektakl jest majstersztykiem, bo nie ma „Halki” Anny Smolar bez choreografii Pawła Sakowicza, równie ważnej jak tekst. (…) W finale do tańca z krzesłami włączają się wszyscy, kobiety i mężczyźni, każdy w indywidualnym stylu z własną historią, ale we wspólnocie. I jest to opowieść, której potrzebujemy zamiast polonezów i mazurów. Może nieco naiwnego, siostrzanego spotkania Zofii z Haliną trzymających się za rękę na scenie, może Jontka myślącego, że niewiele brakowało, a urodziłby się babą i mógłby przeżyć tę historię za Halinę, a może Janusza, który zastanawia się, kiedy stracił w życiu lekkość?
Marta Zdanowska, dwutygodnik.com
Nagrody i wyjazdy:
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
2022 – 42. Warszawskie Spotkania Teatralne
2023 – 63 Kaliskie Spotkania Teatralne
(Nagrody:
Aleksandra Nowosadko – Trzecia nagroda za rolę Halki
Łukasz Stawarczyk – Trzecia nagroda za rolę Jontka
Karolina Kraczkowska (gościnnie) specjalna nagroda aktorska dla artysty na początku Drogi Aktorskiej za rolę Tancerki
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska Halka
Magda Grąziowska Zosia
Karolina Kraczkowska (gościnnie) Tancerka
Alicja Jurkowska Dudziarz
Roman Gancarczyk Stolnik
Radosław Krzyżowski Janusz
Michał Majnicz Dziemba
Łukasz Stawarczyk Jontek
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria
Ewa Galica, Kalina Jagoda Dębska Asystentki reżyserki
Natalia Fiedorczuk, Anna Smolar, Scenariusz we współpracy z zespołem aktorskim
Anna Met Scenografia/kostiumy
Stefania Jabłońska Asystentka scenografki
Paweł Sakowicz Choreografia
Enchanted Hunters (Magdalena Gajdzica, Małgorzata Penkalla)Muzyka
Liubov Gorobiuk Reżyseria światła/ wideo
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Reż. Anna Smolar
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 50 minut 1 przerwa
Wariatka, zgubiona, rozpustna, obłąkana, ofiara – to kobieta, która przez chwilę uwierzyła w swoją sprawczość, a której to sprawczość została odebrana. Może mieć swoich obrońców, którzy w heroicznym przypływie stawania po stronie słabszych będą za nią mówić – tyle, że głosy jej rzeczników, chociaż w dobrej intencji, tylko utwierdzają ją w statusie symbolicznym. Jej rola jest dekoracją: to mała syrenka i niemy symbol. Gdyby zaczęto jej słuchać, jej „j’accuse” okazałoby się skrajnie niewygodne: dla tych, którzy ją skrzywdzili, jak i dla tych, którzy stają w obronie jej czci. Protest ofiary jest zawsze ciosem w społeczny porządek i naturalne pojmowanie następstw, ról oraz powinności.
Tekst dziewiętnastowiecznego poety Włodzimierza Wolskiego wpisał się idealnie w swój czas jako artystyczny komentarz do powodów i następstw rabacji galicyjskiej. Libretto „Halki”, może jeszcze nie aż tak konfrontacyjnie, jak uczynił to Wyspiański w „Weselu”, ale już w sposób świadomy eksploatuje napięcia pomiędzy „obrońcami polskości” w osobie warstw ziemiańskich i „chłopskich zdrajców”, którzy dla ostatecznego zniesienia szlacheckiego wyzysku opowiedzieli się po stronie cesarstwa austriackiego. Pomiędzy szlachtą – która swoje ma za uszami a chłopstwem – z powoli rodzącą się świadomością własnego, podrzędnego położenia, stoi Halka – u Moniuszki i Wolskiego piękna, niema, roniąca bękarta i ginąca śmiercią samobójczą, w splątaniu i rozpaczy. Figura Halki jest dla interpretatora wygodna. Jej niemy status pozwala na nadawanie dowolności znaczeń i metafor. Konflikt warstw społecznych, Halka jako „rozebrana i rozkradziona” ojczyzna pod zaborami – „zbrukana” przez szlachtę rozbiorową, oskarżana przez chłopów, że nie dała im nic, nie przyjęła, przez wieki odczłowieczała pańszczyzną. Gdyby Halka przemówiła – natychmiast zmieniłaby dynamikę dramatycznej sytuacji. Gdyby pozwoliła sobie chociaż na odrobinę odmawianej kobietom słusznej wściekłości?
Autorki spektaklu – reżyserka Anna Smolar i dramaturżka Natalia Fiedorczuk – mierzą się nie tylko z przeformułowaniem treści, nadaniem własnego głosu Halinie, ale też opracowaniem nowej formy klasycznego dzieła, tak, aby teatr zawłaszczył sobie wyzwanie opowiadania Halki na nowo.
Muzycznie i choreograficznie spektakl jest majstersztykiem, bo nie ma „Halki” Anny Smolar bez choreografii Pawła Sakowicza, równie ważnej jak tekst. (…) W finale do tańca z krzesłami włączają się wszyscy, kobiety i mężczyźni, każdy w indywidualnym stylu z własną historią, ale we wspólnocie. I jest to opowieść, której potrzebujemy zamiast polonezów i mazurów. Może nieco naiwnego, siostrzanego spotkania Zofii z Haliną trzymających się za rękę na scenie, może Jontka myślącego, że niewiele brakowało, a urodziłby się babą i mógłby przeżyć tę historię za Halinę, a może Janusza, który zastanawia się, kiedy stracił w życiu lekkość?
Marta Zdanowska, dwutygodnik.com
Nagrody i wyjazdy:
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
2022 – 42. Warszawskie Spotkania Teatralne
2023 – 63 Kaliskie Spotkania Teatralne
(Nagrody:
Aleksandra Nowosadko – Trzecia nagroda za rolę Halki
Łukasz Stawarczyk – Trzecia nagroda za rolę Jontka
Karolina Kraczkowska (gościnnie) specjalna nagroda aktorska dla artysty na początku Drogi Aktorskiej za rolę Tancerki
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska Halka
Magda Grąziowska Zosia
Karolina Kraczkowska (gościnnie) Tancerka
Alicja Jurkowska Dudziarz
Roman Gancarczyk Stolnik
Radosław Krzyżowski Janusz
Michał Majnicz Dziemba
Łukasz Stawarczyk Jontek
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria
Ewa Galica, Kalina Jagoda Dębska Asystentki reżyserki
Natalia Fiedorczuk, Anna Smolar, Scenariusz we współpracy z zespołem aktorskim
Anna Met Scenografia/kostiumy
Stefania Jabłońska Asystentka scenografki
Paweł Sakowicz Choreografia
Enchanted Hunters (Magdalena Gajdzica, Małgorzata Penkalla)Muzyka
Liubov Gorobiuk Reżyseria światła/ wideo
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Kraków 15.01.2027, g. 19:00
od 60.00 pln
wg Jarosława Iwaszkiewicza
reż. Agnieszka Glińska
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 1 godzina 50 minut bez przerwy
Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.
Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana
Twórcy
Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo
Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan
2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie)
reż. Agnieszka Glińska
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 1 godzina 50 minut bez przerwy
Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.
Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana
Twórcy
Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo
Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan
2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie)