Kraków 02.01.2027, g. 18:00
od 60.00 pln
Spektakle
Na podstawie Ingmara Bergmana, tekst i adaptacja: Małgorzata Maciejewska
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami.
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami.
Kraków 02.01.2027, g. 19:00
od 50.00 pln
Spektakle
reż. Daria Kubisiak
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Niemęski, czyli jaki? Żeński, babski, słaby, płaczliwy, miękki, tchórzliwy, bezwolny, zniewieściały, przegięty? A może jeszcze inaczej? Może po prostu wyzwolony z póz i lęków, wolny od przymusu rywalizacji i napinania muskułów, uwolniony od narzuconych przez kulturę zachowań, które podobać się mogą na ekranie, ale w życiu…? Niemęski, czyli taki, który sam stanowi o sobie. Niemęski, czyli ten, co nie korzysta z nadanych mu nie wiadomo przez kogo przywilejów. Niemęski, czyli taki, który mówi, co czuje, nie musi zawsze wygrać, bo jego życie to nie konkurs, mecz ani wyścig. Trudno to zrozumieć bohaterom spektaklu – czterem mężczyznom na zakręcie i pod presją, ale trzeba przyznać, że bardzo się starają, a realizatorki próbują ich przekonać, że „niemęski” to nie obelga, lecz komplement.
Wykręcone historie bohaterów konfrontują się z kulturowym rozpadem systemu, a „niemęski” to utopijna spekulacja na temat jego stanu. W scenach w humorystycznej i onirycznej konwencji mężczyźni otrzymują miękkie kompetencje, zazwyczaj przypisywane kobietom. Zagubieni bohaterowie z kompleksami próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości wciąż jeszcze na granicy jawy i snu. Nam także „niemęski” pomoże oswoić się z lękami, strachami i obawami wywołanymi upadającym patriarchatem.
Od (…) ujęć,, męskości’’, tej wzorcowej, widzowie są prowadzeni w kierunku wszystkich,, niemęskich’’, odbiegających od tego wyobrażenia zachowań. Zawężenie wizji męskości oraz operowanie przeglądem lęków i koszmarów jest celnym zabiegiem (…). Moim zdaniem całkowite zignorowanie możliwych sytuacji, w których to mężczyzna czułby się pewnie i komfortowo, pełen siły, nawet gdy przegrywa, w tym spektaklu jest wyjątkowo udane. Zgodnie z tytułem, skupiając się na wątkach słabości, bezradności wrażliwej istoty ludzkiej, przybranej w ciało mężczyzny, możemy łatwo zauważyć szereg rozmaitych rys na tym wizerunku mężczyzny, jaki zwykle obserwujemy w naszym otoczeniu. Autorka scenariusza w interesujący sposób rozwinęła wizję emocjonalności mężczyzn, w mojej ocenie trafną, choć naturalnie wziętą w pewien nawias ironii i komizmu (…).
Mateusz Leon Rychlak, Teatr dla Wszystkich
Jaką rolę pełnią w naszym życiu stereotypy? Czy porządkują świat, czy raczej utrudniają nam odnalezienie się w nim? Jak silny jest w nas stereotyp męskości? Te dylematy stały się punktem wyjścia do tworzenia spektaklu. „Pytanie, czym był kiedyś męski, a czym dzisiaj jest męski? Wydaje mi się, że ta definicja totalnie się przedefiniowała i tak na dobrą sprawę korzystamy ze starych, utartych schematów i stereotypów, a nie wiemy czym jest męskość” – twierdzi autorka. – To ona – kobieta – napisała tekst, choć mogłoby się wydawać, że takie problemy jej nie dotyczą…
Marlena Chudzio, Radio RMF
Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)
Twórcy
Daria Kubisiak Reżyseria i scenariusz
Joanna Krakowska, Magdalena Urbańska Dramaturgia
Iga Słupska Scenografia
Hanka Podraza Kostiumy
Oskar Malinowski Choreografia
Jarosław Płonka Muzyka
Klaudyna Schubert Reżyseria świateł
Magdalena Urbańska Asystentka reżyserki
Ewa Wrześniak Inspicjentka/suflerka
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Niemęski, czyli jaki? Żeński, babski, słaby, płaczliwy, miękki, tchórzliwy, bezwolny, zniewieściały, przegięty? A może jeszcze inaczej? Może po prostu wyzwolony z póz i lęków, wolny od przymusu rywalizacji i napinania muskułów, uwolniony od narzuconych przez kulturę zachowań, które podobać się mogą na ekranie, ale w życiu…? Niemęski, czyli taki, który sam stanowi o sobie. Niemęski, czyli ten, co nie korzysta z nadanych mu nie wiadomo przez kogo przywilejów. Niemęski, czyli taki, który mówi, co czuje, nie musi zawsze wygrać, bo jego życie to nie konkurs, mecz ani wyścig. Trudno to zrozumieć bohaterom spektaklu – czterem mężczyznom na zakręcie i pod presją, ale trzeba przyznać, że bardzo się starają, a realizatorki próbują ich przekonać, że „niemęski” to nie obelga, lecz komplement.
Wykręcone historie bohaterów konfrontują się z kulturowym rozpadem systemu, a „niemęski” to utopijna spekulacja na temat jego stanu. W scenach w humorystycznej i onirycznej konwencji mężczyźni otrzymują miękkie kompetencje, zazwyczaj przypisywane kobietom. Zagubieni bohaterowie z kompleksami próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości wciąż jeszcze na granicy jawy i snu. Nam także „niemęski” pomoże oswoić się z lękami, strachami i obawami wywołanymi upadającym patriarchatem.
Od (…) ujęć,, męskości’’, tej wzorcowej, widzowie są prowadzeni w kierunku wszystkich,, niemęskich’’, odbiegających od tego wyobrażenia zachowań. Zawężenie wizji męskości oraz operowanie przeglądem lęków i koszmarów jest celnym zabiegiem (…). Moim zdaniem całkowite zignorowanie możliwych sytuacji, w których to mężczyzna czułby się pewnie i komfortowo, pełen siły, nawet gdy przegrywa, w tym spektaklu jest wyjątkowo udane. Zgodnie z tytułem, skupiając się na wątkach słabości, bezradności wrażliwej istoty ludzkiej, przybranej w ciało mężczyzny, możemy łatwo zauważyć szereg rozmaitych rys na tym wizerunku mężczyzny, jaki zwykle obserwujemy w naszym otoczeniu. Autorka scenariusza w interesujący sposób rozwinęła wizję emocjonalności mężczyzn, w mojej ocenie trafną, choć naturalnie wziętą w pewien nawias ironii i komizmu (…).
Mateusz Leon Rychlak, Teatr dla Wszystkich
Jaką rolę pełnią w naszym życiu stereotypy? Czy porządkują świat, czy raczej utrudniają nam odnalezienie się w nim? Jak silny jest w nas stereotyp męskości? Te dylematy stały się punktem wyjścia do tworzenia spektaklu. „Pytanie, czym był kiedyś męski, a czym dzisiaj jest męski? Wydaje mi się, że ta definicja totalnie się przedefiniowała i tak na dobrą sprawę korzystamy ze starych, utartych schematów i stereotypów, a nie wiemy czym jest męskość” – twierdzi autorka. – To ona – kobieta – napisała tekst, choć mogłoby się wydawać, że takie problemy jej nie dotyczą…
Marlena Chudzio, Radio RMF
Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)
Twórcy
Daria Kubisiak Reżyseria i scenariusz
Joanna Krakowska, Magdalena Urbańska Dramaturgia
Iga Słupska Scenografia
Hanka Podraza Kostiumy
Oskar Malinowski Choreografia
Jarosław Płonka Muzyka
Klaudyna Schubert Reżyseria świateł
Magdalena Urbańska Asystentka reżyserki
Ewa Wrześniak Inspicjentka/suflerka
Kraków 03.01.2027, g. 17:00
od 60.00 pln
Spektakle
Na podstawie Ingmara Bergmana, tekst i adaptacja: Małgorzata Maciejewska
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami.
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami.
Kraków 03.01.2027, g. 17:00
od 50.00 pln
Spektakle
reż. Daria Kubisiak
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Niemęski, czyli jaki? Żeński, babski, słaby, płaczliwy, miękki, tchórzliwy, bezwolny, zniewieściały, przegięty? A może jeszcze inaczej? Może po prostu wyzwolony z póz i lęków, wolny od przymusu rywalizacji i napinania muskułów, uwolniony od narzuconych przez kulturę zachowań, które podobać się mogą na ekranie, ale w życiu…? Niemęski, czyli taki, który sam stanowi o sobie. Niemęski, czyli ten, co nie korzysta z nadanych mu nie wiadomo przez kogo przywilejów. Niemęski, czyli taki, który mówi, co czuje, nie musi zawsze wygrać, bo jego życie to nie konkurs, mecz ani wyścig. Trudno to zrozumieć bohaterom spektaklu – czterem mężczyznom na zakręcie i pod presją, ale trzeba przyznać, że bardzo się starają, a realizatorki próbują ich przekonać, że „niemęski” to nie obelga, lecz komplement.
Wykręcone historie bohaterów konfrontują się z kulturowym rozpadem systemu, a „niemęski” to utopijna spekulacja na temat jego stanu. W scenach w humorystycznej i onirycznej konwencji mężczyźni otrzymują miękkie kompetencje, zazwyczaj przypisywane kobietom. Zagubieni bohaterowie z kompleksami próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości wciąż jeszcze na granicy jawy i snu. Nam także „niemęski” pomoże oswoić się z lękami, strachami i obawami wywołanymi upadającym patriarchatem.
Od (…) ujęć,, męskości’’, tej wzorcowej, widzowie są prowadzeni w kierunku wszystkich,, niemęskich’’, odbiegających od tego wyobrażenia zachowań. Zawężenie wizji męskości oraz operowanie przeglądem lęków i koszmarów jest celnym zabiegiem (…). Moim zdaniem całkowite zignorowanie możliwych sytuacji, w których to mężczyzna czułby się pewnie i komfortowo, pełen siły, nawet gdy przegrywa, w tym spektaklu jest wyjątkowo udane. Zgodnie z tytułem, skupiając się na wątkach słabości, bezradności wrażliwej istoty ludzkiej, przybranej w ciało mężczyzny, możemy łatwo zauważyć szereg rozmaitych rys na tym wizerunku mężczyzny, jaki zwykle obserwujemy w naszym otoczeniu. Autorka scenariusza w interesujący sposób rozwinęła wizję emocjonalności mężczyzn, w mojej ocenie trafną, choć naturalnie wziętą w pewien nawias ironii i komizmu (…).
Mateusz Leon Rychlak, Teatr dla Wszystkich
Jaką rolę pełnią w naszym życiu stereotypy? Czy porządkują świat, czy raczej utrudniają nam odnalezienie się w nim? Jak silny jest w nas stereotyp męskości? Te dylematy stały się punktem wyjścia do tworzenia spektaklu. „Pytanie, czym był kiedyś męski, a czym dzisiaj jest męski? Wydaje mi się, że ta definicja totalnie się przedefiniowała i tak na dobrą sprawę korzystamy ze starych, utartych schematów i stereotypów, a nie wiemy czym jest męskość” – twierdzi autorka. – To ona – kobieta – napisała tekst, choć mogłoby się wydawać, że takie problemy jej nie dotyczą…
Marlena Chudzio, Radio RMF
Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)
Twórcy
Daria Kubisiak Reżyseria i scenariusz
Joanna Krakowska, Magdalena Urbańska Dramaturgia
Iga Słupska Scenografia
Hanka Podraza Kostiumy
Oskar Malinowski Choreografia
Jarosław Płonka Muzyka
Klaudyna Schubert Reżyseria świateł
Magdalena Urbańska Asystentka reżyserki
Ewa Wrześniak Inspicjentka/suflerka
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Niemęski, czyli jaki? Żeński, babski, słaby, płaczliwy, miękki, tchórzliwy, bezwolny, zniewieściały, przegięty? A może jeszcze inaczej? Może po prostu wyzwolony z póz i lęków, wolny od przymusu rywalizacji i napinania muskułów, uwolniony od narzuconych przez kulturę zachowań, które podobać się mogą na ekranie, ale w życiu…? Niemęski, czyli taki, który sam stanowi o sobie. Niemęski, czyli ten, co nie korzysta z nadanych mu nie wiadomo przez kogo przywilejów. Niemęski, czyli taki, który mówi, co czuje, nie musi zawsze wygrać, bo jego życie to nie konkurs, mecz ani wyścig. Trudno to zrozumieć bohaterom spektaklu – czterem mężczyznom na zakręcie i pod presją, ale trzeba przyznać, że bardzo się starają, a realizatorki próbują ich przekonać, że „niemęski” to nie obelga, lecz komplement.
Wykręcone historie bohaterów konfrontują się z kulturowym rozpadem systemu, a „niemęski” to utopijna spekulacja na temat jego stanu. W scenach w humorystycznej i onirycznej konwencji mężczyźni otrzymują miękkie kompetencje, zazwyczaj przypisywane kobietom. Zagubieni bohaterowie z kompleksami próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości wciąż jeszcze na granicy jawy i snu. Nam także „niemęski” pomoże oswoić się z lękami, strachami i obawami wywołanymi upadającym patriarchatem.
Od (…) ujęć,, męskości’’, tej wzorcowej, widzowie są prowadzeni w kierunku wszystkich,, niemęskich’’, odbiegających od tego wyobrażenia zachowań. Zawężenie wizji męskości oraz operowanie przeglądem lęków i koszmarów jest celnym zabiegiem (…). Moim zdaniem całkowite zignorowanie możliwych sytuacji, w których to mężczyzna czułby się pewnie i komfortowo, pełen siły, nawet gdy przegrywa, w tym spektaklu jest wyjątkowo udane. Zgodnie z tytułem, skupiając się na wątkach słabości, bezradności wrażliwej istoty ludzkiej, przybranej w ciało mężczyzny, możemy łatwo zauważyć szereg rozmaitych rys na tym wizerunku mężczyzny, jaki zwykle obserwujemy w naszym otoczeniu. Autorka scenariusza w interesujący sposób rozwinęła wizję emocjonalności mężczyzn, w mojej ocenie trafną, choć naturalnie wziętą w pewien nawias ironii i komizmu (…).
Mateusz Leon Rychlak, Teatr dla Wszystkich
Jaką rolę pełnią w naszym życiu stereotypy? Czy porządkują świat, czy raczej utrudniają nam odnalezienie się w nim? Jak silny jest w nas stereotyp męskości? Te dylematy stały się punktem wyjścia do tworzenia spektaklu. „Pytanie, czym był kiedyś męski, a czym dzisiaj jest męski? Wydaje mi się, że ta definicja totalnie się przedefiniowała i tak na dobrą sprawę korzystamy ze starych, utartych schematów i stereotypów, a nie wiemy czym jest męskość” – twierdzi autorka. – To ona – kobieta – napisała tekst, choć mogłoby się wydawać, że takie problemy jej nie dotyczą…
Marlena Chudzio, Radio RMF
Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)
Twórcy
Daria Kubisiak Reżyseria i scenariusz
Joanna Krakowska, Magdalena Urbańska Dramaturgia
Iga Słupska Scenografia
Hanka Podraza Kostiumy
Oskar Malinowski Choreografia
Jarosław Płonka Muzyka
Klaudyna Schubert Reżyseria świateł
Magdalena Urbańska Asystentka reżyserki
Ewa Wrześniak Inspicjentka/suflerka
Kraków 05.01.2027, g. 18:00
od 60.00 pln
Spektakle
Na podstawie Ingmara Bergmana, tekst i adaptacja: Małgorzata Maciejewska
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami.
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami.
Kraków 05.01.2027, g. 19:00
od 50.00 pln
Spektakle
reż. Daria Kubisiak
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Niemęski, czyli jaki? Żeński, babski, słaby, płaczliwy, miękki, tchórzliwy, bezwolny, zniewieściały, przegięty? A może jeszcze inaczej? Może po prostu wyzwolony z póz i lęków, wolny od przymusu rywalizacji i napinania muskułów, uwolniony od narzuconych przez kulturę zachowań, które podobać się mogą na ekranie, ale w życiu…? Niemęski, czyli taki, który sam stanowi o sobie. Niemęski, czyli ten, co nie korzysta z nadanych mu nie wiadomo przez kogo przywilejów. Niemęski, czyli taki, który mówi, co czuje, nie musi zawsze wygrać, bo jego życie to nie konkurs, mecz ani wyścig. Trudno to zrozumieć bohaterom spektaklu – czterem mężczyznom na zakręcie i pod presją, ale trzeba przyznać, że bardzo się starają, a realizatorki próbują ich przekonać, że „niemęski” to nie obelga, lecz komplement.
Wykręcone historie bohaterów konfrontują się z kulturowym rozpadem systemu, a „niemęski” to utopijna spekulacja na temat jego stanu. W scenach w humorystycznej i onirycznej konwencji mężczyźni otrzymują miękkie kompetencje, zazwyczaj przypisywane kobietom. Zagubieni bohaterowie z kompleksami próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości wciąż jeszcze na granicy jawy i snu. Nam także „niemęski” pomoże oswoić się z lękami, strachami i obawami wywołanymi upadającym patriarchatem.
Od (…) ujęć,, męskości’’, tej wzorcowej, widzowie są prowadzeni w kierunku wszystkich,, niemęskich’’, odbiegających od tego wyobrażenia zachowań. Zawężenie wizji męskości oraz operowanie przeglądem lęków i koszmarów jest celnym zabiegiem (…). Moim zdaniem całkowite zignorowanie możliwych sytuacji, w których to mężczyzna czułby się pewnie i komfortowo, pełen siły, nawet gdy przegrywa, w tym spektaklu jest wyjątkowo udane. Zgodnie z tytułem, skupiając się na wątkach słabości, bezradności wrażliwej istoty ludzkiej, przybranej w ciało mężczyzny, możemy łatwo zauważyć szereg rozmaitych rys na tym wizerunku mężczyzny, jaki zwykle obserwujemy w naszym otoczeniu. Autorka scenariusza w interesujący sposób rozwinęła wizję emocjonalności mężczyzn, w mojej ocenie trafną, choć naturalnie wziętą w pewien nawias ironii i komizmu (…).
Mateusz Leon Rychlak, Teatr dla Wszystkich
Jaką rolę pełnią w naszym życiu stereotypy? Czy porządkują świat, czy raczej utrudniają nam odnalezienie się w nim? Jak silny jest w nas stereotyp męskości? Te dylematy stały się punktem wyjścia do tworzenia spektaklu. „Pytanie, czym był kiedyś męski, a czym dzisiaj jest męski? Wydaje mi się, że ta definicja totalnie się przedefiniowała i tak na dobrą sprawę korzystamy ze starych, utartych schematów i stereotypów, a nie wiemy czym jest męskość” – twierdzi autorka. – To ona – kobieta – napisała tekst, choć mogłoby się wydawać, że takie problemy jej nie dotyczą…
Marlena Chudzio, Radio RMF
Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)
Twórcy
Daria Kubisiak Reżyseria i scenariusz
Joanna Krakowska, Magdalena Urbańska Dramaturgia
Iga Słupska Scenografia
Hanka Podraza Kostiumy
Oskar Malinowski Choreografia
Jarosław Płonka Muzyka
Klaudyna Schubert Reżyseria świateł
Magdalena Urbańska Asystentka reżyserki
Ewa Wrześniak Inspicjentka/suflerka
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Niemęski, czyli jaki? Żeński, babski, słaby, płaczliwy, miękki, tchórzliwy, bezwolny, zniewieściały, przegięty? A może jeszcze inaczej? Może po prostu wyzwolony z póz i lęków, wolny od przymusu rywalizacji i napinania muskułów, uwolniony od narzuconych przez kulturę zachowań, które podobać się mogą na ekranie, ale w życiu…? Niemęski, czyli taki, który sam stanowi o sobie. Niemęski, czyli ten, co nie korzysta z nadanych mu nie wiadomo przez kogo przywilejów. Niemęski, czyli taki, który mówi, co czuje, nie musi zawsze wygrać, bo jego życie to nie konkurs, mecz ani wyścig. Trudno to zrozumieć bohaterom spektaklu – czterem mężczyznom na zakręcie i pod presją, ale trzeba przyznać, że bardzo się starają, a realizatorki próbują ich przekonać, że „niemęski” to nie obelga, lecz komplement.
Wykręcone historie bohaterów konfrontują się z kulturowym rozpadem systemu, a „niemęski” to utopijna spekulacja na temat jego stanu. W scenach w humorystycznej i onirycznej konwencji mężczyźni otrzymują miękkie kompetencje, zazwyczaj przypisywane kobietom. Zagubieni bohaterowie z kompleksami próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości wciąż jeszcze na granicy jawy i snu. Nam także „niemęski” pomoże oswoić się z lękami, strachami i obawami wywołanymi upadającym patriarchatem.
Od (…) ujęć,, męskości’’, tej wzorcowej, widzowie są prowadzeni w kierunku wszystkich,, niemęskich’’, odbiegających od tego wyobrażenia zachowań. Zawężenie wizji męskości oraz operowanie przeglądem lęków i koszmarów jest celnym zabiegiem (…). Moim zdaniem całkowite zignorowanie możliwych sytuacji, w których to mężczyzna czułby się pewnie i komfortowo, pełen siły, nawet gdy przegrywa, w tym spektaklu jest wyjątkowo udane. Zgodnie z tytułem, skupiając się na wątkach słabości, bezradności wrażliwej istoty ludzkiej, przybranej w ciało mężczyzny, możemy łatwo zauważyć szereg rozmaitych rys na tym wizerunku mężczyzny, jaki zwykle obserwujemy w naszym otoczeniu. Autorka scenariusza w interesujący sposób rozwinęła wizję emocjonalności mężczyzn, w mojej ocenie trafną, choć naturalnie wziętą w pewien nawias ironii i komizmu (…).
Mateusz Leon Rychlak, Teatr dla Wszystkich
Jaką rolę pełnią w naszym życiu stereotypy? Czy porządkują świat, czy raczej utrudniają nam odnalezienie się w nim? Jak silny jest w nas stereotyp męskości? Te dylematy stały się punktem wyjścia do tworzenia spektaklu. „Pytanie, czym był kiedyś męski, a czym dzisiaj jest męski? Wydaje mi się, że ta definicja totalnie się przedefiniowała i tak na dobrą sprawę korzystamy ze starych, utartych schematów i stereotypów, a nie wiemy czym jest męskość” – twierdzi autorka. – To ona – kobieta – napisała tekst, choć mogłoby się wydawać, że takie problemy jej nie dotyczą…
Marlena Chudzio, Radio RMF
Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)
Twórcy
Daria Kubisiak Reżyseria i scenariusz
Joanna Krakowska, Magdalena Urbańska Dramaturgia
Iga Słupska Scenografia
Hanka Podraza Kostiumy
Oskar Malinowski Choreografia
Jarosław Płonka Muzyka
Klaudyna Schubert Reżyseria świateł
Magdalena Urbańska Asystentka reżyserki
Ewa Wrześniak Inspicjentka/suflerka
Kraków 07.01.2027, g. 18:00
od 60.00 pln
Spektakle
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski
Kraków 08.01.2027, g. 18:00
od 60.00 pln
Spektakle
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski
Kraków 08.01.2027, g. 19:00
od 50.00 pln
reż. Olga Ciężkowska
Nowa Scena, ul. Jagiellońska1
2 godziny, bez przerwy
Niczym w wartkim eseju, tempo opowiadania spraw życia bohaterki skontrapunktowane zostaje z rozważaniami o Sprawie — czyli o walce o emancypację. Przenikają się plany czasowe i teatralne poetyki. (…) Jednocześnie kameralny, świetnie zagrany spektakl Ciężkowskiej, Wawrzyniak i Kowańskiej ma odwagę stawiać pytania, zostawiać puste miejsca; nie rości sobie pretensji do pełnej wiedzy o życiu osoby, o której opowiada (Witold Mrozek, wyborcza.pl).
W 1912 roku, 19-letnia Chawa Złoczewer opuszcza Mławę i wyjeżdża do Nowego Jorku. Miała być krawcową, prędko jednak zostaje działaczką ruchu anarchistycznego i ważną postacią środowiska artystycznego i queerowego. Zmienia imię na Eve – Eve Kotchever, a później Eve Adams. Kolportuje radykalne czasopisma, zakłada lesbijskie lokale w Chicago i Nowym Jorku, pisze i wydaje własnym sumptem pierwszą książkę o kobiecej miłości pt. „Lesbian Love”.
Ta aktywność sprowadza na nią gromy i sprawia, że wydalają ją z USA. Ginie w Auschwitz, a pamięć o jej odważnym życiu zostaje zatarta na wiele lat. Spektakl pragnie rekonstruować tę niewiarygodną biografię, przedstawiając złożoną tożsamość bohaterki. Polską – choć gdy przyszła na świat Polski nie było na mapie, żydowską – która stała się przyczyną jej śmierci; anarchistyczną – przez którą ściągnęła na siebie podejrzliwość władz; queerową – za którą była piętnowana i skazana; a może nawet tożsamość imigrantki bez obywatelstwa – której nie chroniły żadne prawa, przez co została odesłana do Europy. Choć nie bała się szukać szczęścia, znała wiele miast i języków, nigdzie nie było dla niej miejsca.
Twórcy i twórczynie spektaklu pragną zadać pytania o to, jaki jest związek między prywatnym a politycznym? Co we wspólnocie jest niezbędne dla poczucia bezpieczeństwa? Co kiedyś jak i dziś znaczy dla nas termin „nielegalny”? I wreszcie – jak będąc tak różnorodnymi, możemy wciąż czuć się za siebie „współodpowiedzialni”?Spektakl został przyjęty do 31. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Małgorzata Gałkowska
Dorota Pomykała
Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT) * rola dublowana
Mikołaj Kubacki
Łukasz Stawarczyk
Twórcy
Olga Ciężkowska Reżyseria
Martyna Wawrzyniak, Patrycja Kowańska, we współpracy z zespołem aktorskim w oparciu o improwizacje w czasie prób Scenariusz i dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia, kostiumy, światło
Klaudia Hegab Asystentka scenografki i kostiumografki
Magda Dubrowska Muzyka
Mikołaj Sobczak Video
Ewa Wrześniak Inspicjentka
Patrycja Dołowy, Zuzanna Hertzberg Konsultacje merytoryczne
Dorota Grzywacz-Kmieć Koordynatorka przedstawienia
Nowa Scena, ul. Jagiellońska1
2 godziny, bez przerwy
Niczym w wartkim eseju, tempo opowiadania spraw życia bohaterki skontrapunktowane zostaje z rozważaniami o Sprawie — czyli o walce o emancypację. Przenikają się plany czasowe i teatralne poetyki. (…) Jednocześnie kameralny, świetnie zagrany spektakl Ciężkowskiej, Wawrzyniak i Kowańskiej ma odwagę stawiać pytania, zostawiać puste miejsca; nie rości sobie pretensji do pełnej wiedzy o życiu osoby, o której opowiada (Witold Mrozek, wyborcza.pl).
W 1912 roku, 19-letnia Chawa Złoczewer opuszcza Mławę i wyjeżdża do Nowego Jorku. Miała być krawcową, prędko jednak zostaje działaczką ruchu anarchistycznego i ważną postacią środowiska artystycznego i queerowego. Zmienia imię na Eve – Eve Kotchever, a później Eve Adams. Kolportuje radykalne czasopisma, zakłada lesbijskie lokale w Chicago i Nowym Jorku, pisze i wydaje własnym sumptem pierwszą książkę o kobiecej miłości pt. „Lesbian Love”.
Ta aktywność sprowadza na nią gromy i sprawia, że wydalają ją z USA. Ginie w Auschwitz, a pamięć o jej odważnym życiu zostaje zatarta na wiele lat. Spektakl pragnie rekonstruować tę niewiarygodną biografię, przedstawiając złożoną tożsamość bohaterki. Polską – choć gdy przyszła na świat Polski nie było na mapie, żydowską – która stała się przyczyną jej śmierci; anarchistyczną – przez którą ściągnęła na siebie podejrzliwość władz; queerową – za którą była piętnowana i skazana; a może nawet tożsamość imigrantki bez obywatelstwa – której nie chroniły żadne prawa, przez co została odesłana do Europy. Choć nie bała się szukać szczęścia, znała wiele miast i języków, nigdzie nie było dla niej miejsca.
Twórcy i twórczynie spektaklu pragną zadać pytania o to, jaki jest związek między prywatnym a politycznym? Co we wspólnocie jest niezbędne dla poczucia bezpieczeństwa? Co kiedyś jak i dziś znaczy dla nas termin „nielegalny”? I wreszcie – jak będąc tak różnorodnymi, możemy wciąż czuć się za siebie „współodpowiedzialni”?Spektakl został przyjęty do 31. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Małgorzata Gałkowska
Dorota Pomykała
Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT) * rola dublowana
Mikołaj Kubacki
Łukasz Stawarczyk
Twórcy
Olga Ciężkowska Reżyseria
Martyna Wawrzyniak, Patrycja Kowańska, we współpracy z zespołem aktorskim w oparciu o improwizacje w czasie prób Scenariusz i dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia, kostiumy, światło
Klaudia Hegab Asystentka scenografki i kostiumografki
Magda Dubrowska Muzyka
Mikołaj Sobczak Video
Ewa Wrześniak Inspicjentka
Patrycja Dołowy, Zuzanna Hertzberg Konsultacje merytoryczne
Dorota Grzywacz-Kmieć Koordynatorka przedstawienia
Kraków 09.01.2027, g. 18:00
od 50.00 pln
według Tadeusza Konwickiego
Reż. Waldemar Raźniak
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
180 min. 1 przerwa
Pisarz prześladowany, inwigilowany wręcz przez apodyktyczny system, broni się przed nim wewnętrzną emigracją. System jednak odciska na nim swoje piętno i nie pozwala uwolnić się od machiny wzajemnej manipulacji.
Pewnego dnia pojawiają się u niego koledzy i proszą go o dokonanie publicznego samospalenia. Choć początkowo chciałby odmówić, pomysł z wolna zaczyna go pochłaniać: ostatni dzień życia ma szansę stać się ostatnim dziełem, a publiczne samobójstwo jedynym możliwym gestem sprzeciwu wobec systemu.
Mała Apokalipsa Tadeusza Konwickiego powstawała w okresie chylącego się ku upadkowi komunizmu. Była karykaturą, wyrazem oporu, moralną rozprawą z sumieniami ówczesnych pokoleń, amunicją do walki z systemem; z czasem stała się też barwnym dokumentem minionej epoki. Czy jednak widmo totalitaryzmu minęło bezpowrotnie?
W dzisiejszym świecie, w którym z jednej strony odżyła groźba rosyjskiego imperializmu, z drugiej zaś polityczny nadzór stał się domeną technokracji wkraczającej w każdą dziedzinę życia – Mała Apokalipsa fascynuje jako możliwa do urzeczywistnienia dystopia.
Apokalipsa, sięgając do jej źródłosłowu, to moment „odsłonięcia” – chwila, w której prawda ukazuje się z ostrością, z jaką nigdy nie mogła do nas dotrzeć. Wraz z głównym bohaterem spektaklu wyruszamy w deliryczno-cyberpunkowy sen o przyszłości, do której nie chcemy dopuścić, która jednak powraca do nas w koszmarach jako potencjalnie rzeczywista. Po drodze towarzyszy mu galeria zagadkowych, fantasmagorycznych postaci wystawiających na próbę jego odwagę, przekonania i wybory moralne.
Spektakl Waldemara Raźniaka jest wiwisekcją człowieka postawionego wobec niemożliwego. To duszne od czającego się za rogiem zła trzy godziny pełne skupienia, mroku przeszywanego światłami neonów i niepokojąco inteligentnej technologii. (…) Nie ma tu słabych ról, każda z postaci jest na swój sposób wciągająca i urzekająca. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście everyman Grzegorz Mielczarek. Jego Literat prezentuje cały wachlarz emocjonalnych stanów, od rozpaczy po euforię. Równolegle obok czysto fabularnych wydarzeń rozgrywa swoją własną, wewnętrzną walkę (jako człowiek, buntownik, artysta). Powiedzieć, że gra baranka prowadzonego na rzeź, to nic nie powiedzieć. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakaś rola zrobiłaby na mnie tak duże wrażenie. (…) „Mała Apokalipsa 20XX” to spektakl ważny, inspirujący się teraźniejszością, przy jednoczesnym zanurzeniu w uniwersalności.
Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkich
Obsada:
Bogdan Brzyski
Iwona Budner
Grzegorz Grabowski
Paweł Kruszelnicki
Katarzyna Krzanowska
Zbigniew Kosowski
Krzysztof Stawowy
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Walenda
Krzysztof Zawadzki
Kamil Pudlik
Wiktor Loga-Skarczewski/Przemysław Przestrzelski
9, 10 i 12 stycznia 2027 Przemysław Przestrzelski
Twórcy
Waldemar Raźniak Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Waldemar Raźniak Scenariusz
Tobiasz Sebastian Berg Choreografia
Beniamin M. Bukowski Dramaturgia
Barbara Guzik Scenografia i Kostiumy
Karol Nepelski Muzyka
Ada Bystrzycka Reżyseria światła
Tadeusz Pyrczak (AST) Video
Ewa Kałat Operatorka kamery
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent / Asystent reżysera
Katarzyna Koza Koordynatorka produkcji
Uwaga:
Bodźce sensoryczne w spektaklu: głośne dźwięki, efekt migających świateł, migotanie obrazu na ekranach, dym, dym papierosowy.
W spektaklu występują wulgaryzmy.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”.
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Reż. Waldemar Raźniak
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
180 min. 1 przerwa
Pisarz prześladowany, inwigilowany wręcz przez apodyktyczny system, broni się przed nim wewnętrzną emigracją. System jednak odciska na nim swoje piętno i nie pozwala uwolnić się od machiny wzajemnej manipulacji.
Pewnego dnia pojawiają się u niego koledzy i proszą go o dokonanie publicznego samospalenia. Choć początkowo chciałby odmówić, pomysł z wolna zaczyna go pochłaniać: ostatni dzień życia ma szansę stać się ostatnim dziełem, a publiczne samobójstwo jedynym możliwym gestem sprzeciwu wobec systemu.
Mała Apokalipsa Tadeusza Konwickiego powstawała w okresie chylącego się ku upadkowi komunizmu. Była karykaturą, wyrazem oporu, moralną rozprawą z sumieniami ówczesnych pokoleń, amunicją do walki z systemem; z czasem stała się też barwnym dokumentem minionej epoki. Czy jednak widmo totalitaryzmu minęło bezpowrotnie?
W dzisiejszym świecie, w którym z jednej strony odżyła groźba rosyjskiego imperializmu, z drugiej zaś polityczny nadzór stał się domeną technokracji wkraczającej w każdą dziedzinę życia – Mała Apokalipsa fascynuje jako możliwa do urzeczywistnienia dystopia.
Apokalipsa, sięgając do jej źródłosłowu, to moment „odsłonięcia” – chwila, w której prawda ukazuje się z ostrością, z jaką nigdy nie mogła do nas dotrzeć. Wraz z głównym bohaterem spektaklu wyruszamy w deliryczno-cyberpunkowy sen o przyszłości, do której nie chcemy dopuścić, która jednak powraca do nas w koszmarach jako potencjalnie rzeczywista. Po drodze towarzyszy mu galeria zagadkowych, fantasmagorycznych postaci wystawiających na próbę jego odwagę, przekonania i wybory moralne.
Spektakl Waldemara Raźniaka jest wiwisekcją człowieka postawionego wobec niemożliwego. To duszne od czającego się za rogiem zła trzy godziny pełne skupienia, mroku przeszywanego światłami neonów i niepokojąco inteligentnej technologii. (…) Nie ma tu słabych ról, każda z postaci jest na swój sposób wciągająca i urzekająca. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście everyman Grzegorz Mielczarek. Jego Literat prezentuje cały wachlarz emocjonalnych stanów, od rozpaczy po euforię. Równolegle obok czysto fabularnych wydarzeń rozgrywa swoją własną, wewnętrzną walkę (jako człowiek, buntownik, artysta). Powiedzieć, że gra baranka prowadzonego na rzeź, to nic nie powiedzieć. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakaś rola zrobiłaby na mnie tak duże wrażenie. (…) „Mała Apokalipsa 20XX” to spektakl ważny, inspirujący się teraźniejszością, przy jednoczesnym zanurzeniu w uniwersalności.
Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkich
Obsada:
Bogdan Brzyski
Iwona Budner
Grzegorz Grabowski
Paweł Kruszelnicki
Katarzyna Krzanowska
Zbigniew Kosowski
Krzysztof Stawowy
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Walenda
Krzysztof Zawadzki
Kamil Pudlik
Wiktor Loga-Skarczewski/Przemysław Przestrzelski
9, 10 i 12 stycznia 2027 Przemysław Przestrzelski
Twórcy
Waldemar Raźniak Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Waldemar Raźniak Scenariusz
Tobiasz Sebastian Berg Choreografia
Beniamin M. Bukowski Dramaturgia
Barbara Guzik Scenografia i Kostiumy
Karol Nepelski Muzyka
Ada Bystrzycka Reżyseria światła
Tadeusz Pyrczak (AST) Video
Ewa Kałat Operatorka kamery
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent / Asystent reżysera
Katarzyna Koza Koordynatorka produkcji
Uwaga:
Bodźce sensoryczne w spektaklu: głośne dźwięki, efekt migających świateł, migotanie obrazu na ekranach, dym, dym papierosowy.
W spektaklu występują wulgaryzmy.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”.
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Kraków 09.01.2027, g. 19:00
od 50.00 pln
reż. Olga Ciężkowska
Nowa Scena, ul. Jagiellońska1
2 godziny, bez przerwy
Niczym w wartkim eseju, tempo opowiadania spraw życia bohaterki skontrapunktowane zostaje z rozważaniami o Sprawie — czyli o walce o emancypację. Przenikają się plany czasowe i teatralne poetyki. (…) Jednocześnie kameralny, świetnie zagrany spektakl Ciężkowskiej, Wawrzyniak i Kowańskiej ma odwagę stawiać pytania, zostawiać puste miejsca; nie rości sobie pretensji do pełnej wiedzy o życiu osoby, o której opowiada (Witold Mrozek, wyborcza.pl).
W 1912 roku, 19-letnia Chawa Złoczewer opuszcza Mławę i wyjeżdża do Nowego Jorku. Miała być krawcową, prędko jednak zostaje działaczką ruchu anarchistycznego i ważną postacią środowiska artystycznego i queerowego. Zmienia imię na Eve – Eve Kotchever, a później Eve Adams. Kolportuje radykalne czasopisma, zakłada lesbijskie lokale w Chicago i Nowym Jorku, pisze i wydaje własnym sumptem pierwszą książkę o kobiecej miłości pt. „Lesbian Love”.
Ta aktywność sprowadza na nią gromy i sprawia, że wydalają ją z USA. Ginie w Auschwitz, a pamięć o jej odważnym życiu zostaje zatarta na wiele lat. Spektakl pragnie rekonstruować tę niewiarygodną biografię, przedstawiając złożoną tożsamość bohaterki. Polską – choć gdy przyszła na świat Polski nie było na mapie, żydowską – która stała się przyczyną jej śmierci; anarchistyczną – przez którą ściągnęła na siebie podejrzliwość władz; queerową – za którą była piętnowana i skazana; a może nawet tożsamość imigrantki bez obywatelstwa – której nie chroniły żadne prawa, przez co została odesłana do Europy. Choć nie bała się szukać szczęścia, znała wiele miast i języków, nigdzie nie było dla niej miejsca.
Twórcy i twórczynie spektaklu pragną zadać pytania o to, jaki jest związek między prywatnym a politycznym? Co we wspólnocie jest niezbędne dla poczucia bezpieczeństwa? Co kiedyś jak i dziś znaczy dla nas termin „nielegalny”? I wreszcie – jak będąc tak różnorodnymi, możemy wciąż czuć się za siebie „współodpowiedzialni”?Spektakl został przyjęty do 31. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Małgorzata Gałkowska
Dorota Pomykała
Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT) * rola dublowana
Mikołaj Kubacki
Łukasz Stawarczyk
Twórcy
Olga Ciężkowska Reżyseria
Martyna Wawrzyniak, Patrycja Kowańska, we współpracy z zespołem aktorskim w oparciu o improwizacje w czasie prób Scenariusz i dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia, kostiumy, światło
Klaudia Hegab Asystentka scenografki i kostiumografki
Magda Dubrowska Muzyka
Mikołaj Sobczak Video
Ewa Wrześniak Inspicjentka
Patrycja Dołowy, Zuzanna Hertzberg Konsultacje merytoryczne
Dorota Grzywacz-Kmieć Koordynatorka przedstawienia
Nowa Scena, ul. Jagiellońska1
2 godziny, bez przerwy
Niczym w wartkim eseju, tempo opowiadania spraw życia bohaterki skontrapunktowane zostaje z rozważaniami o Sprawie — czyli o walce o emancypację. Przenikają się plany czasowe i teatralne poetyki. (…) Jednocześnie kameralny, świetnie zagrany spektakl Ciężkowskiej, Wawrzyniak i Kowańskiej ma odwagę stawiać pytania, zostawiać puste miejsca; nie rości sobie pretensji do pełnej wiedzy o życiu osoby, o której opowiada (Witold Mrozek, wyborcza.pl).
W 1912 roku, 19-letnia Chawa Złoczewer opuszcza Mławę i wyjeżdża do Nowego Jorku. Miała być krawcową, prędko jednak zostaje działaczką ruchu anarchistycznego i ważną postacią środowiska artystycznego i queerowego. Zmienia imię na Eve – Eve Kotchever, a później Eve Adams. Kolportuje radykalne czasopisma, zakłada lesbijskie lokale w Chicago i Nowym Jorku, pisze i wydaje własnym sumptem pierwszą książkę o kobiecej miłości pt. „Lesbian Love”.
Ta aktywność sprowadza na nią gromy i sprawia, że wydalają ją z USA. Ginie w Auschwitz, a pamięć o jej odważnym życiu zostaje zatarta na wiele lat. Spektakl pragnie rekonstruować tę niewiarygodną biografię, przedstawiając złożoną tożsamość bohaterki. Polską – choć gdy przyszła na świat Polski nie było na mapie, żydowską – która stała się przyczyną jej śmierci; anarchistyczną – przez którą ściągnęła na siebie podejrzliwość władz; queerową – za którą była piętnowana i skazana; a może nawet tożsamość imigrantki bez obywatelstwa – której nie chroniły żadne prawa, przez co została odesłana do Europy. Choć nie bała się szukać szczęścia, znała wiele miast i języków, nigdzie nie było dla niej miejsca.
Twórcy i twórczynie spektaklu pragną zadać pytania o to, jaki jest związek między prywatnym a politycznym? Co we wspólnocie jest niezbędne dla poczucia bezpieczeństwa? Co kiedyś jak i dziś znaczy dla nas termin „nielegalny”? I wreszcie – jak będąc tak różnorodnymi, możemy wciąż czuć się za siebie „współodpowiedzialni”?Spektakl został przyjęty do 31. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Małgorzata Gałkowska
Dorota Pomykała
Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT) * rola dublowana
Mikołaj Kubacki
Łukasz Stawarczyk
Twórcy
Olga Ciężkowska Reżyseria
Martyna Wawrzyniak, Patrycja Kowańska, we współpracy z zespołem aktorskim w oparciu o improwizacje w czasie prób Scenariusz i dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia, kostiumy, światło
Klaudia Hegab Asystentka scenografki i kostiumografki
Magda Dubrowska Muzyka
Mikołaj Sobczak Video
Ewa Wrześniak Inspicjentka
Patrycja Dołowy, Zuzanna Hertzberg Konsultacje merytoryczne
Dorota Grzywacz-Kmieć Koordynatorka przedstawienia
Kraków 10.01.2027, g. 17:00
od 50.00 pln
według Tadeusza Konwickiego
Reż. Waldemar Raźniak
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
180 min. 1 przerwa
Pisarz prześladowany, inwigilowany wręcz przez apodyktyczny system, broni się przed nim wewnętrzną emigracją. System jednak odciska na nim swoje piętno i nie pozwala uwolnić się od machiny wzajemnej manipulacji.
Pewnego dnia pojawiają się u niego koledzy i proszą go o dokonanie publicznego samospalenia. Choć początkowo chciałby odmówić, pomysł z wolna zaczyna go pochłaniać: ostatni dzień życia ma szansę stać się ostatnim dziełem, a publiczne samobójstwo jedynym możliwym gestem sprzeciwu wobec systemu.
Mała Apokalipsa Tadeusza Konwickiego powstawała w okresie chylącego się ku upadkowi komunizmu. Była karykaturą, wyrazem oporu, moralną rozprawą z sumieniami ówczesnych pokoleń, amunicją do walki z systemem; z czasem stała się też barwnym dokumentem minionej epoki. Czy jednak widmo totalitaryzmu minęło bezpowrotnie?
W dzisiejszym świecie, w którym z jednej strony odżyła groźba rosyjskiego imperializmu, z drugiej zaś polityczny nadzór stał się domeną technokracji wkraczającej w każdą dziedzinę życia – Mała Apokalipsa fascynuje jako możliwa do urzeczywistnienia dystopia.
Apokalipsa, sięgając do jej źródłosłowu, to moment „odsłonięcia” – chwila, w której prawda ukazuje się z ostrością, z jaką nigdy nie mogła do nas dotrzeć. Wraz z głównym bohaterem spektaklu wyruszamy w deliryczno-cyberpunkowy sen o przyszłości, do której nie chcemy dopuścić, która jednak powraca do nas w koszmarach jako potencjalnie rzeczywista. Po drodze towarzyszy mu galeria zagadkowych, fantasmagorycznych postaci wystawiających na próbę jego odwagę, przekonania i wybory moralne.
Spektakl Waldemara Raźniaka jest wiwisekcją człowieka postawionego wobec niemożliwego. To duszne od czającego się za rogiem zła trzy godziny pełne skupienia, mroku przeszywanego światłami neonów i niepokojąco inteligentnej technologii. (…) Nie ma tu słabych ról, każda z postaci jest na swój sposób wciągająca i urzekająca. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście everyman Grzegorz Mielczarek. Jego Literat prezentuje cały wachlarz emocjonalnych stanów, od rozpaczy po euforię. Równolegle obok czysto fabularnych wydarzeń rozgrywa swoją własną, wewnętrzną walkę (jako człowiek, buntownik, artysta). Powiedzieć, że gra baranka prowadzonego na rzeź, to nic nie powiedzieć. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakaś rola zrobiłaby na mnie tak duże wrażenie. (…) „Mała Apokalipsa 20XX” to spektakl ważny, inspirujący się teraźniejszością, przy jednoczesnym zanurzeniu w uniwersalności.
Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkich
Obsada:
Bogdan Brzyski
Iwona Budner
Grzegorz Grabowski
Paweł Kruszelnicki
Katarzyna Krzanowska
Zbigniew Kosowski
Krzysztof Stawowy
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Walenda
Krzysztof Zawadzki
Kamil Pudlik
Wiktor Loga-Skarczewski/Przemysław Przestrzelski
9, 10 i 12 stycznia 2027 Przemysław Przestrzelski
Twórcy
Waldemar Raźniak Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Waldemar Raźniak Scenariusz
Tobiasz Sebastian Berg Choreografia
Beniamin M. Bukowski Dramaturgia
Barbara Guzik Scenografia i Kostiumy
Karol Nepelski Muzyka
Ada Bystrzycka Reżyseria światła
Tadeusz Pyrczak (AST) Video
Ewa Kałat Operatorka kamery
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent / Asystent reżysera
Katarzyna Koza Koordynatorka produkcji
Uwaga:
Bodźce sensoryczne w spektaklu: głośne dźwięki, efekt migających świateł, migotanie obrazu na ekranach, dym, dym papierosowy.
W spektaklu występują wulgaryzmy.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”.
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Reż. Waldemar Raźniak
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
180 min. 1 przerwa
Pisarz prześladowany, inwigilowany wręcz przez apodyktyczny system, broni się przed nim wewnętrzną emigracją. System jednak odciska na nim swoje piętno i nie pozwala uwolnić się od machiny wzajemnej manipulacji.
Pewnego dnia pojawiają się u niego koledzy i proszą go o dokonanie publicznego samospalenia. Choć początkowo chciałby odmówić, pomysł z wolna zaczyna go pochłaniać: ostatni dzień życia ma szansę stać się ostatnim dziełem, a publiczne samobójstwo jedynym możliwym gestem sprzeciwu wobec systemu.
Mała Apokalipsa Tadeusza Konwickiego powstawała w okresie chylącego się ku upadkowi komunizmu. Była karykaturą, wyrazem oporu, moralną rozprawą z sumieniami ówczesnych pokoleń, amunicją do walki z systemem; z czasem stała się też barwnym dokumentem minionej epoki. Czy jednak widmo totalitaryzmu minęło bezpowrotnie?
W dzisiejszym świecie, w którym z jednej strony odżyła groźba rosyjskiego imperializmu, z drugiej zaś polityczny nadzór stał się domeną technokracji wkraczającej w każdą dziedzinę życia – Mała Apokalipsa fascynuje jako możliwa do urzeczywistnienia dystopia.
Apokalipsa, sięgając do jej źródłosłowu, to moment „odsłonięcia” – chwila, w której prawda ukazuje się z ostrością, z jaką nigdy nie mogła do nas dotrzeć. Wraz z głównym bohaterem spektaklu wyruszamy w deliryczno-cyberpunkowy sen o przyszłości, do której nie chcemy dopuścić, która jednak powraca do nas w koszmarach jako potencjalnie rzeczywista. Po drodze towarzyszy mu galeria zagadkowych, fantasmagorycznych postaci wystawiających na próbę jego odwagę, przekonania i wybory moralne.
Spektakl Waldemara Raźniaka jest wiwisekcją człowieka postawionego wobec niemożliwego. To duszne od czającego się za rogiem zła trzy godziny pełne skupienia, mroku przeszywanego światłami neonów i niepokojąco inteligentnej technologii. (…) Nie ma tu słabych ról, każda z postaci jest na swój sposób wciągająca i urzekająca. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście everyman Grzegorz Mielczarek. Jego Literat prezentuje cały wachlarz emocjonalnych stanów, od rozpaczy po euforię. Równolegle obok czysto fabularnych wydarzeń rozgrywa swoją własną, wewnętrzną walkę (jako człowiek, buntownik, artysta). Powiedzieć, że gra baranka prowadzonego na rzeź, to nic nie powiedzieć. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakaś rola zrobiłaby na mnie tak duże wrażenie. (…) „Mała Apokalipsa 20XX” to spektakl ważny, inspirujący się teraźniejszością, przy jednoczesnym zanurzeniu w uniwersalności.
Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkich
Obsada:
Bogdan Brzyski
Iwona Budner
Grzegorz Grabowski
Paweł Kruszelnicki
Katarzyna Krzanowska
Zbigniew Kosowski
Krzysztof Stawowy
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Walenda
Krzysztof Zawadzki
Kamil Pudlik
Wiktor Loga-Skarczewski/Przemysław Przestrzelski
9, 10 i 12 stycznia 2027 Przemysław Przestrzelski
Twórcy
Waldemar Raźniak Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Waldemar Raźniak Scenariusz
Tobiasz Sebastian Berg Choreografia
Beniamin M. Bukowski Dramaturgia
Barbara Guzik Scenografia i Kostiumy
Karol Nepelski Muzyka
Ada Bystrzycka Reżyseria światła
Tadeusz Pyrczak (AST) Video
Ewa Kałat Operatorka kamery
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent / Asystent reżysera
Katarzyna Koza Koordynatorka produkcji
Uwaga:
Bodźce sensoryczne w spektaklu: głośne dźwięki, efekt migających świateł, migotanie obrazu na ekranach, dym, dym papierosowy.
W spektaklu występują wulgaryzmy.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”.
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Kraków 12.01.2027, g. 18:00
od 50.00 pln
według Tadeusza Konwickiego
Reż. Waldemar Raźniak
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
180 min. 1 przerwa
Pisarz prześladowany, inwigilowany wręcz przez apodyktyczny system, broni się przed nim wewnętrzną emigracją. System jednak odciska na nim swoje piętno i nie pozwala uwolnić się od machiny wzajemnej manipulacji.
Pewnego dnia pojawiają się u niego koledzy i proszą go o dokonanie publicznego samospalenia. Choć początkowo chciałby odmówić, pomysł z wolna zaczyna go pochłaniać: ostatni dzień życia ma szansę stać się ostatnim dziełem, a publiczne samobójstwo jedynym możliwym gestem sprzeciwu wobec systemu.
Mała Apokalipsa Tadeusza Konwickiego powstawała w okresie chylącego się ku upadkowi komunizmu. Była karykaturą, wyrazem oporu, moralną rozprawą z sumieniami ówczesnych pokoleń, amunicją do walki z systemem; z czasem stała się też barwnym dokumentem minionej epoki. Czy jednak widmo totalitaryzmu minęło bezpowrotnie?
W dzisiejszym świecie, w którym z jednej strony odżyła groźba rosyjskiego imperializmu, z drugiej zaś polityczny nadzór stał się domeną technokracji wkraczającej w każdą dziedzinę życia – Mała Apokalipsa fascynuje jako możliwa do urzeczywistnienia dystopia.
Apokalipsa, sięgając do jej źródłosłowu, to moment „odsłonięcia” – chwila, w której prawda ukazuje się z ostrością, z jaką nigdy nie mogła do nas dotrzeć. Wraz z głównym bohaterem spektaklu wyruszamy w deliryczno-cyberpunkowy sen o przyszłości, do której nie chcemy dopuścić, która jednak powraca do nas w koszmarach jako potencjalnie rzeczywista. Po drodze towarzyszy mu galeria zagadkowych, fantasmagorycznych postaci wystawiających na próbę jego odwagę, przekonania i wybory moralne.
Spektakl Waldemara Raźniaka jest wiwisekcją człowieka postawionego wobec niemożliwego. To duszne od czającego się za rogiem zła trzy godziny pełne skupienia, mroku przeszywanego światłami neonów i niepokojąco inteligentnej technologii. (…) Nie ma tu słabych ról, każda z postaci jest na swój sposób wciągająca i urzekająca. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście everyman Grzegorz Mielczarek. Jego Literat prezentuje cały wachlarz emocjonalnych stanów, od rozpaczy po euforię. Równolegle obok czysto fabularnych wydarzeń rozgrywa swoją własną, wewnętrzną walkę (jako człowiek, buntownik, artysta). Powiedzieć, że gra baranka prowadzonego na rzeź, to nic nie powiedzieć. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakaś rola zrobiłaby na mnie tak duże wrażenie. (…) „Mała Apokalipsa 20XX” to spektakl ważny, inspirujący się teraźniejszością, przy jednoczesnym zanurzeniu w uniwersalności.
Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkich
Obsada:
Bogdan Brzyski
Iwona Budner
Grzegorz Grabowski
Paweł Kruszelnicki
Katarzyna Krzanowska
Zbigniew Kosowski
Krzysztof Stawowy
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Walenda
Krzysztof Zawadzki
Kamil Pudlik
Wiktor Loga-Skarczewski/Przemysław Przestrzelski
9, 10 i 12 stycznia 2027 Przemysław Przestrzelski
Twórcy
Waldemar Raźniak Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Waldemar Raźniak Scenariusz
Tobiasz Sebastian Berg Choreografia
Beniamin M. Bukowski Dramaturgia
Barbara Guzik Scenografia i Kostiumy
Karol Nepelski Muzyka
Ada Bystrzycka Reżyseria światła
Tadeusz Pyrczak (AST) Video
Ewa Kałat Operatorka kamery
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent / Asystent reżysera
Katarzyna Koza Koordynatorka produkcji
Uwaga:
Bodźce sensoryczne w spektaklu: głośne dźwięki, efekt migających świateł, migotanie obrazu na ekranach, dym, dym papierosowy.
W spektaklu występują wulgaryzmy.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”.
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Reż. Waldemar Raźniak
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
180 min. 1 przerwa
Pisarz prześladowany, inwigilowany wręcz przez apodyktyczny system, broni się przed nim wewnętrzną emigracją. System jednak odciska na nim swoje piętno i nie pozwala uwolnić się od machiny wzajemnej manipulacji.
Pewnego dnia pojawiają się u niego koledzy i proszą go o dokonanie publicznego samospalenia. Choć początkowo chciałby odmówić, pomysł z wolna zaczyna go pochłaniać: ostatni dzień życia ma szansę stać się ostatnim dziełem, a publiczne samobójstwo jedynym możliwym gestem sprzeciwu wobec systemu.
Mała Apokalipsa Tadeusza Konwickiego powstawała w okresie chylącego się ku upadkowi komunizmu. Była karykaturą, wyrazem oporu, moralną rozprawą z sumieniami ówczesnych pokoleń, amunicją do walki z systemem; z czasem stała się też barwnym dokumentem minionej epoki. Czy jednak widmo totalitaryzmu minęło bezpowrotnie?
W dzisiejszym świecie, w którym z jednej strony odżyła groźba rosyjskiego imperializmu, z drugiej zaś polityczny nadzór stał się domeną technokracji wkraczającej w każdą dziedzinę życia – Mała Apokalipsa fascynuje jako możliwa do urzeczywistnienia dystopia.
Apokalipsa, sięgając do jej źródłosłowu, to moment „odsłonięcia” – chwila, w której prawda ukazuje się z ostrością, z jaką nigdy nie mogła do nas dotrzeć. Wraz z głównym bohaterem spektaklu wyruszamy w deliryczno-cyberpunkowy sen o przyszłości, do której nie chcemy dopuścić, która jednak powraca do nas w koszmarach jako potencjalnie rzeczywista. Po drodze towarzyszy mu galeria zagadkowych, fantasmagorycznych postaci wystawiających na próbę jego odwagę, przekonania i wybory moralne.
Spektakl Waldemara Raźniaka jest wiwisekcją człowieka postawionego wobec niemożliwego. To duszne od czającego się za rogiem zła trzy godziny pełne skupienia, mroku przeszywanego światłami neonów i niepokojąco inteligentnej technologii. (…) Nie ma tu słabych ról, każda z postaci jest na swój sposób wciągająca i urzekająca. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście everyman Grzegorz Mielczarek. Jego Literat prezentuje cały wachlarz emocjonalnych stanów, od rozpaczy po euforię. Równolegle obok czysto fabularnych wydarzeń rozgrywa swoją własną, wewnętrzną walkę (jako człowiek, buntownik, artysta). Powiedzieć, że gra baranka prowadzonego na rzeź, to nic nie powiedzieć. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakaś rola zrobiłaby na mnie tak duże wrażenie. (…) „Mała Apokalipsa 20XX” to spektakl ważny, inspirujący się teraźniejszością, przy jednoczesnym zanurzeniu w uniwersalności.
Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkich
Obsada:
Bogdan Brzyski
Iwona Budner
Grzegorz Grabowski
Paweł Kruszelnicki
Katarzyna Krzanowska
Zbigniew Kosowski
Krzysztof Stawowy
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Walenda
Krzysztof Zawadzki
Kamil Pudlik
Wiktor Loga-Skarczewski/Przemysław Przestrzelski
9, 10 i 12 stycznia 2027 Przemysław Przestrzelski
Twórcy
Waldemar Raźniak Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Waldemar Raźniak Scenariusz
Tobiasz Sebastian Berg Choreografia
Beniamin M. Bukowski Dramaturgia
Barbara Guzik Scenografia i Kostiumy
Karol Nepelski Muzyka
Ada Bystrzycka Reżyseria światła
Tadeusz Pyrczak (AST) Video
Ewa Kałat Operatorka kamery
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent / Asystent reżysera
Katarzyna Koza Koordynatorka produkcji
Uwaga:
Bodźce sensoryczne w spektaklu: głośne dźwięki, efekt migających świateł, migotanie obrazu na ekranach, dym, dym papierosowy.
W spektaklu występują wulgaryzmy.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”.
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Kraków 13.01.2027, g. 18:00
od 50.00 pln
Spektakle
według powieści Radka Raka
Reż. Beniamin M. Bukowski
Nowa Scena
ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godz. 40 min.
Niektórzy żydowscy uczeni powiadają, że każdej nocy świat rozmontowywany jest na części i na nowo składany przez tajemniczego demiurga. A ponieważ, jak każdy, bywa on omylny, nowy świat podobny jest do poprzedniego, ale zawsze trochę inny, niektóre rzeczy zaś przesuwają się w dziwny sposób. Zdarza się też, że ta lub owa część świata zapodziewa się gdzieś i znika. Dlatego nie ma w świecie żadnego ładu, porządku ni celowości, bo wszelki ład, porządek i celowość są tylko ułudą. Obwoźna trupa wiejskich aktorów próbuje złożyć ten świat w całość, snując opowieść o Jakóbie Szeli. Jakób, cham, który utracił własne serce i własną tożsamość, pragnie zostać panem. Ponieważ jednak w świecie musi zostać zachowana równowaga, pan i cham zamieniają się miejscami – lub przynajmniej każdy z nich przechwytuje cząstkę tożsamości drugiego. Baśń zaś rządzi się własnymi prawami – mieszając prawdę, domysł, kłamstwo i w końcu fikcję, która być może okaże się wyższym porządkiem prawdy.
Spektakl oparty jest na „Baśni o wężowym sercu. Wtórym słowie o Jakóbie Szeli” Radka Raka, powieści nagrodzonej w 2020 roku nagrodą literacką Nike. Punktem wyjścia dla twórców jest pytanie o tożsamość: tę osobistą – w której chęć dokonania zmiany w świecie zawsze jest okupiona przemianą samego siebie; tę społeczną, w której nasza chłopska i szlachecka przeszłość miesza się ze sobą i tę polityczną – w której skomplikowane koleje rabacji pokazują tragiczne splątanie stanowych resentymentów, historii krzywd i pragnienia zemsty, przez które nadzieja na ponadklasowe, polskie powstanie niepodległościowe kończy się krwawą rzezią szlachty.
Obsada
Magda Grąziowska
Paulina Kondrak
Zbigniew W. Kaleta
Grzegorz Mielczarek
Beata Paluch
Łukasz Stawarczyk
Łukasz Szczepanowski
Twórcy
Beniamin M. Bukowski Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Amadeusz Nosal Scenariusz i Dramaturgia
Aleksandra Żurawska Scenografia
Julia Ulman Kostiumy
Anna Stela Muzyka
Julia Mazur Asystentka kostiumografa
Monika Stolarska Reżyseria światła
Katarzyna Witek Choreografia
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera
Amadeusz Nosal Multimedia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Julia Dyga Asystentka kompozytorki
Reż. Beniamin M. Bukowski
Nowa Scena
ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godz. 40 min.
Niektórzy żydowscy uczeni powiadają, że każdej nocy świat rozmontowywany jest na części i na nowo składany przez tajemniczego demiurga. A ponieważ, jak każdy, bywa on omylny, nowy świat podobny jest do poprzedniego, ale zawsze trochę inny, niektóre rzeczy zaś przesuwają się w dziwny sposób. Zdarza się też, że ta lub owa część świata zapodziewa się gdzieś i znika. Dlatego nie ma w świecie żadnego ładu, porządku ni celowości, bo wszelki ład, porządek i celowość są tylko ułudą. Obwoźna trupa wiejskich aktorów próbuje złożyć ten świat w całość, snując opowieść o Jakóbie Szeli. Jakób, cham, który utracił własne serce i własną tożsamość, pragnie zostać panem. Ponieważ jednak w świecie musi zostać zachowana równowaga, pan i cham zamieniają się miejscami – lub przynajmniej każdy z nich przechwytuje cząstkę tożsamości drugiego. Baśń zaś rządzi się własnymi prawami – mieszając prawdę, domysł, kłamstwo i w końcu fikcję, która być może okaże się wyższym porządkiem prawdy.
Spektakl oparty jest na „Baśni o wężowym sercu. Wtórym słowie o Jakóbie Szeli” Radka Raka, powieści nagrodzonej w 2020 roku nagrodą literacką Nike. Punktem wyjścia dla twórców jest pytanie o tożsamość: tę osobistą – w której chęć dokonania zmiany w świecie zawsze jest okupiona przemianą samego siebie; tę społeczną, w której nasza chłopska i szlachecka przeszłość miesza się ze sobą i tę polityczną – w której skomplikowane koleje rabacji pokazują tragiczne splątanie stanowych resentymentów, historii krzywd i pragnienia zemsty, przez które nadzieja na ponadklasowe, polskie powstanie niepodległościowe kończy się krwawą rzezią szlachty.
Obsada
Magda Grąziowska
Paulina Kondrak
Zbigniew W. Kaleta
Grzegorz Mielczarek
Beata Paluch
Łukasz Stawarczyk
Łukasz Szczepanowski
Twórcy
Beniamin M. Bukowski Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Amadeusz Nosal Scenariusz i Dramaturgia
Aleksandra Żurawska Scenografia
Julia Ulman Kostiumy
Anna Stela Muzyka
Julia Mazur Asystentka kostiumografa
Monika Stolarska Reżyseria światła
Katarzyna Witek Choreografia
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera
Amadeusz Nosal Multimedia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Julia Dyga Asystentka kompozytorki
Kraków 14.01.2027, g. 18:00
od 50.00 pln
Spektakle
według powieści Radka Raka
Reż. Beniamin M. Bukowski
Nowa Scena
ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godz. 40 min.
Niektórzy żydowscy uczeni powiadają, że każdej nocy świat rozmontowywany jest na części i na nowo składany przez tajemniczego demiurga. A ponieważ, jak każdy, bywa on omylny, nowy świat podobny jest do poprzedniego, ale zawsze trochę inny, niektóre rzeczy zaś przesuwają się w dziwny sposób. Zdarza się też, że ta lub owa część świata zapodziewa się gdzieś i znika. Dlatego nie ma w świecie żadnego ładu, porządku ni celowości, bo wszelki ład, porządek i celowość są tylko ułudą. Obwoźna trupa wiejskich aktorów próbuje złożyć ten świat w całość, snując opowieść o Jakóbie Szeli. Jakób, cham, który utracił własne serce i własną tożsamość, pragnie zostać panem. Ponieważ jednak w świecie musi zostać zachowana równowaga, pan i cham zamieniają się miejscami – lub przynajmniej każdy z nich przechwytuje cząstkę tożsamości drugiego. Baśń zaś rządzi się własnymi prawami – mieszając prawdę, domysł, kłamstwo i w końcu fikcję, która być może okaże się wyższym porządkiem prawdy.
Spektakl oparty jest na „Baśni o wężowym sercu. Wtórym słowie o Jakóbie Szeli” Radka Raka, powieści nagrodzonej w 2020 roku nagrodą literacką Nike. Punktem wyjścia dla twórców jest pytanie o tożsamość: tę osobistą – w której chęć dokonania zmiany w świecie zawsze jest okupiona przemianą samego siebie; tę społeczną, w której nasza chłopska i szlachecka przeszłość miesza się ze sobą i tę polityczną – w której skomplikowane koleje rabacji pokazują tragiczne splątanie stanowych resentymentów, historii krzywd i pragnienia zemsty, przez które nadzieja na ponadklasowe, polskie powstanie niepodległościowe kończy się krwawą rzezią szlachty.
Obsada
Magda Grąziowska
Paulina Kondrak
Zbigniew W. Kaleta
Grzegorz Mielczarek
Beata Paluch
Łukasz Stawarczyk
Łukasz Szczepanowski
Twórcy
Beniamin M. Bukowski Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Amadeusz Nosal Scenariusz i Dramaturgia
Aleksandra Żurawska Scenografia
Julia Ulman Kostiumy
Anna Stela Muzyka
Julia Mazur Asystentka kostiumografa
Monika Stolarska Reżyseria światła
Katarzyna Witek Choreografia
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera
Amadeusz Nosal Multimedia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Julia Dyga Asystentka kompozytorki
Reż. Beniamin M. Bukowski
Nowa Scena
ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godz. 40 min.
Niektórzy żydowscy uczeni powiadają, że każdej nocy świat rozmontowywany jest na części i na nowo składany przez tajemniczego demiurga. A ponieważ, jak każdy, bywa on omylny, nowy świat podobny jest do poprzedniego, ale zawsze trochę inny, niektóre rzeczy zaś przesuwają się w dziwny sposób. Zdarza się też, że ta lub owa część świata zapodziewa się gdzieś i znika. Dlatego nie ma w świecie żadnego ładu, porządku ni celowości, bo wszelki ład, porządek i celowość są tylko ułudą. Obwoźna trupa wiejskich aktorów próbuje złożyć ten świat w całość, snując opowieść o Jakóbie Szeli. Jakób, cham, który utracił własne serce i własną tożsamość, pragnie zostać panem. Ponieważ jednak w świecie musi zostać zachowana równowaga, pan i cham zamieniają się miejscami – lub przynajmniej każdy z nich przechwytuje cząstkę tożsamości drugiego. Baśń zaś rządzi się własnymi prawami – mieszając prawdę, domysł, kłamstwo i w końcu fikcję, która być może okaże się wyższym porządkiem prawdy.
Spektakl oparty jest na „Baśni o wężowym sercu. Wtórym słowie o Jakóbie Szeli” Radka Raka, powieści nagrodzonej w 2020 roku nagrodą literacką Nike. Punktem wyjścia dla twórców jest pytanie o tożsamość: tę osobistą – w której chęć dokonania zmiany w świecie zawsze jest okupiona przemianą samego siebie; tę społeczną, w której nasza chłopska i szlachecka przeszłość miesza się ze sobą i tę polityczną – w której skomplikowane koleje rabacji pokazują tragiczne splątanie stanowych resentymentów, historii krzywd i pragnienia zemsty, przez które nadzieja na ponadklasowe, polskie powstanie niepodległościowe kończy się krwawą rzezią szlachty.
Obsada
Magda Grąziowska
Paulina Kondrak
Zbigniew W. Kaleta
Grzegorz Mielczarek
Beata Paluch
Łukasz Stawarczyk
Łukasz Szczepanowski
Twórcy
Beniamin M. Bukowski Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Amadeusz Nosal Scenariusz i Dramaturgia
Aleksandra Żurawska Scenografia
Julia Ulman Kostiumy
Anna Stela Muzyka
Julia Mazur Asystentka kostiumografa
Monika Stolarska Reżyseria światła
Katarzyna Witek Choreografia
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera
Amadeusz Nosal Multimedia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Julia Dyga Asystentka kompozytorki
Kraków 15.01.2027, g. 18:00
od 50.00 pln
na motywach Halki Włodzimierza Wolskiego i Stanisława Moniuszki
Reż. Anna Smolar
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 50 minut 1 przerwa
Wariatka, zgubiona, rozpustna, obłąkana, ofiara – to kobieta, która przez chwilę uwierzyła w swoją sprawczość, a której to sprawczość została odebrana. Może mieć swoich obrońców, którzy w heroicznym przypływie stawania po stronie słabszych będą za nią mówić – tyle, że głosy jej rzeczników, chociaż w dobrej intencji, tylko utwierdzają ją w statusie symbolicznym. Jej rola jest dekoracją: to mała syrenka i niemy symbol. Gdyby zaczęto jej słuchać, jej „j’accuse” okazałoby się skrajnie niewygodne: dla tych, którzy ją skrzywdzili, jak i dla tych, którzy stają w obronie jej czci. Protest ofiary jest zawsze ciosem w społeczny porządek i naturalne pojmowanie następstw, ról oraz powinności.
Tekst dziewiętnastowiecznego poety Włodzimierza Wolskiego wpisał się idealnie w swój czas jako artystyczny komentarz do powodów i następstw rabacji galicyjskiej. Libretto „Halki”, może jeszcze nie aż tak konfrontacyjnie, jak uczynił to Wyspiański w „Weselu”, ale już w sposób świadomy eksploatuje napięcia pomiędzy „obrońcami polskości” w osobie warstw ziemiańskich i „chłopskich zdrajców”, którzy dla ostatecznego zniesienia szlacheckiego wyzysku opowiedzieli się po stronie cesarstwa austriackiego. Pomiędzy szlachtą – która swoje ma za uszami a chłopstwem – z powoli rodzącą się świadomością własnego, podrzędnego położenia, stoi Halka – u Moniuszki i Wolskiego piękna, niema, roniąca bękarta i ginąca śmiercią samobójczą, w splątaniu i rozpaczy. Figura Halki jest dla interpretatora wygodna. Jej niemy status pozwala na nadawanie dowolności znaczeń i metafor. Konflikt warstw społecznych, Halka jako „rozebrana i rozkradziona” ojczyzna pod zaborami – „zbrukana” przez szlachtę rozbiorową, oskarżana przez chłopów, że nie dała im nic, nie przyjęła, przez wieki odczłowieczała pańszczyzną. Gdyby Halka przemówiła – natychmiast zmieniłaby dynamikę dramatycznej sytuacji. Gdyby pozwoliła sobie chociaż na odrobinę odmawianej kobietom słusznej wściekłości?
Autorki spektaklu – reżyserka Anna Smolar i dramaturżka Natalia Fiedorczuk – mierzą się nie tylko z przeformułowaniem treści, nadaniem własnego głosu Halinie, ale też opracowaniem nowej formy klasycznego dzieła, tak, aby teatr zawłaszczył sobie wyzwanie opowiadania Halki na nowo.
Muzycznie i choreograficznie spektakl jest majstersztykiem, bo nie ma „Halki” Anny Smolar bez choreografii Pawła Sakowicza, równie ważnej jak tekst. (…) W finale do tańca z krzesłami włączają się wszyscy, kobiety i mężczyźni, każdy w indywidualnym stylu z własną historią, ale we wspólnocie. I jest to opowieść, której potrzebujemy zamiast polonezów i mazurów. Może nieco naiwnego, siostrzanego spotkania Zofii z Haliną trzymających się za rękę na scenie, może Jontka myślącego, że niewiele brakowało, a urodziłby się babą i mógłby przeżyć tę historię za Halinę, a może Janusza, który zastanawia się, kiedy stracił w życiu lekkość?
Marta Zdanowska, dwutygodnik.com
Nagrody i wyjazdy:
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
2022 – 42. Warszawskie Spotkania Teatralne
2023 – 63 Kaliskie Spotkania Teatralne
(Nagrody:
Aleksandra Nowosadko – Trzecia nagroda za rolę Halki
Łukasz Stawarczyk – Trzecia nagroda za rolę Jontka
Karolina Kraczkowska (gościnnie) specjalna nagroda aktorska dla artysty na początku Drogi Aktorskiej za rolę Tancerki
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska Halka
Magda Grąziowska Zosia
Karolina Kraczkowska (gościnnie) Tancerka
Alicja Jurkowska Dudziarz
Roman Gancarczyk Stolnik
Radosław Krzyżowski Janusz
Michał Majnicz Dziemba
Łukasz Stawarczyk Jontek
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria
Ewa Galica, Kalina Jagoda Dębska Asystentki reżyserki
Natalia Fiedorczuk, Anna Smolar, Scenariusz we współpracy z zespołem aktorskim
Anna Met Scenografia/kostiumy
Stefania Jabłońska Asystentka scenografki
Paweł Sakowicz Choreografia
Enchanted Hunters (Magdalena Gajdzica, Małgorzata Penkalla)Muzyka
Liubov Gorobiuk Reżyseria światła/ wideo
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Reż. Anna Smolar
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 50 minut 1 przerwa
Wariatka, zgubiona, rozpustna, obłąkana, ofiara – to kobieta, która przez chwilę uwierzyła w swoją sprawczość, a której to sprawczość została odebrana. Może mieć swoich obrońców, którzy w heroicznym przypływie stawania po stronie słabszych będą za nią mówić – tyle, że głosy jej rzeczników, chociaż w dobrej intencji, tylko utwierdzają ją w statusie symbolicznym. Jej rola jest dekoracją: to mała syrenka i niemy symbol. Gdyby zaczęto jej słuchać, jej „j’accuse” okazałoby się skrajnie niewygodne: dla tych, którzy ją skrzywdzili, jak i dla tych, którzy stają w obronie jej czci. Protest ofiary jest zawsze ciosem w społeczny porządek i naturalne pojmowanie następstw, ról oraz powinności.
Tekst dziewiętnastowiecznego poety Włodzimierza Wolskiego wpisał się idealnie w swój czas jako artystyczny komentarz do powodów i następstw rabacji galicyjskiej. Libretto „Halki”, może jeszcze nie aż tak konfrontacyjnie, jak uczynił to Wyspiański w „Weselu”, ale już w sposób świadomy eksploatuje napięcia pomiędzy „obrońcami polskości” w osobie warstw ziemiańskich i „chłopskich zdrajców”, którzy dla ostatecznego zniesienia szlacheckiego wyzysku opowiedzieli się po stronie cesarstwa austriackiego. Pomiędzy szlachtą – która swoje ma za uszami a chłopstwem – z powoli rodzącą się świadomością własnego, podrzędnego położenia, stoi Halka – u Moniuszki i Wolskiego piękna, niema, roniąca bękarta i ginąca śmiercią samobójczą, w splątaniu i rozpaczy. Figura Halki jest dla interpretatora wygodna. Jej niemy status pozwala na nadawanie dowolności znaczeń i metafor. Konflikt warstw społecznych, Halka jako „rozebrana i rozkradziona” ojczyzna pod zaborami – „zbrukana” przez szlachtę rozbiorową, oskarżana przez chłopów, że nie dała im nic, nie przyjęła, przez wieki odczłowieczała pańszczyzną. Gdyby Halka przemówiła – natychmiast zmieniłaby dynamikę dramatycznej sytuacji. Gdyby pozwoliła sobie chociaż na odrobinę odmawianej kobietom słusznej wściekłości?
Autorki spektaklu – reżyserka Anna Smolar i dramaturżka Natalia Fiedorczuk – mierzą się nie tylko z przeformułowaniem treści, nadaniem własnego głosu Halinie, ale też opracowaniem nowej formy klasycznego dzieła, tak, aby teatr zawłaszczył sobie wyzwanie opowiadania Halki na nowo.
Muzycznie i choreograficznie spektakl jest majstersztykiem, bo nie ma „Halki” Anny Smolar bez choreografii Pawła Sakowicza, równie ważnej jak tekst. (…) W finale do tańca z krzesłami włączają się wszyscy, kobiety i mężczyźni, każdy w indywidualnym stylu z własną historią, ale we wspólnocie. I jest to opowieść, której potrzebujemy zamiast polonezów i mazurów. Może nieco naiwnego, siostrzanego spotkania Zofii z Haliną trzymających się za rękę na scenie, może Jontka myślącego, że niewiele brakowało, a urodziłby się babą i mógłby przeżyć tę historię za Halinę, a może Janusza, który zastanawia się, kiedy stracił w życiu lekkość?
Marta Zdanowska, dwutygodnik.com
Nagrody i wyjazdy:
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
2022 – 42. Warszawskie Spotkania Teatralne
2023 – 63 Kaliskie Spotkania Teatralne
(Nagrody:
Aleksandra Nowosadko – Trzecia nagroda za rolę Halki
Łukasz Stawarczyk – Trzecia nagroda za rolę Jontka
Karolina Kraczkowska (gościnnie) specjalna nagroda aktorska dla artysty na początku Drogi Aktorskiej za rolę Tancerki
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska Halka
Magda Grąziowska Zosia
Karolina Kraczkowska (gościnnie) Tancerka
Alicja Jurkowska Dudziarz
Roman Gancarczyk Stolnik
Radosław Krzyżowski Janusz
Michał Majnicz Dziemba
Łukasz Stawarczyk Jontek
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria
Ewa Galica, Kalina Jagoda Dębska Asystentki reżyserki
Natalia Fiedorczuk, Anna Smolar, Scenariusz we współpracy z zespołem aktorskim
Anna Met Scenografia/kostiumy
Stefania Jabłońska Asystentka scenografki
Paweł Sakowicz Choreografia
Enchanted Hunters (Magdalena Gajdzica, Małgorzata Penkalla)Muzyka
Liubov Gorobiuk Reżyseria światła/ wideo
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Kraków 15.01.2027, g. 19:00
od 60.00 pln
wg Jarosława Iwaszkiewicza
reż. Agnieszka Glińska
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 1 godzina 50 minut bez przerwy
Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.
Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana
Twórcy
Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo
Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan
2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie)
reż. Agnieszka Glińska
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 1 godzina 50 minut bez przerwy
Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.
Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana
Twórcy
Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo
Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan
2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie)
Kraków 16.01.2027, g. 16:00
od 50.00 pln
Spektakle
reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
Kraków 16.01.2027, g. 18:00
od 50.00 pln
na motywach Halki Włodzimierza Wolskiego i Stanisława Moniuszki
Reż. Anna Smolar
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 50 minut 1 przerwa
Wariatka, zgubiona, rozpustna, obłąkana, ofiara – to kobieta, która przez chwilę uwierzyła w swoją sprawczość, a której to sprawczość została odebrana. Może mieć swoich obrońców, którzy w heroicznym przypływie stawania po stronie słabszych będą za nią mówić – tyle, że głosy jej rzeczników, chociaż w dobrej intencji, tylko utwierdzają ją w statusie symbolicznym. Jej rola jest dekoracją: to mała syrenka i niemy symbol. Gdyby zaczęto jej słuchać, jej „j’accuse” okazałoby się skrajnie niewygodne: dla tych, którzy ją skrzywdzili, jak i dla tych, którzy stają w obronie jej czci. Protest ofiary jest zawsze ciosem w społeczny porządek i naturalne pojmowanie następstw, ról oraz powinności.
Tekst dziewiętnastowiecznego poety Włodzimierza Wolskiego wpisał się idealnie w swój czas jako artystyczny komentarz do powodów i następstw rabacji galicyjskiej. Libretto „Halki”, może jeszcze nie aż tak konfrontacyjnie, jak uczynił to Wyspiański w „Weselu”, ale już w sposób świadomy eksploatuje napięcia pomiędzy „obrońcami polskości” w osobie warstw ziemiańskich i „chłopskich zdrajców”, którzy dla ostatecznego zniesienia szlacheckiego wyzysku opowiedzieli się po stronie cesarstwa austriackiego. Pomiędzy szlachtą – która swoje ma za uszami a chłopstwem – z powoli rodzącą się świadomością własnego, podrzędnego położenia, stoi Halka – u Moniuszki i Wolskiego piękna, niema, roniąca bękarta i ginąca śmiercią samobójczą, w splątaniu i rozpaczy. Figura Halki jest dla interpretatora wygodna. Jej niemy status pozwala na nadawanie dowolności znaczeń i metafor. Konflikt warstw społecznych, Halka jako „rozebrana i rozkradziona” ojczyzna pod zaborami – „zbrukana” przez szlachtę rozbiorową, oskarżana przez chłopów, że nie dała im nic, nie przyjęła, przez wieki odczłowieczała pańszczyzną. Gdyby Halka przemówiła – natychmiast zmieniłaby dynamikę dramatycznej sytuacji. Gdyby pozwoliła sobie chociaż na odrobinę odmawianej kobietom słusznej wściekłości?
Autorki spektaklu – reżyserka Anna Smolar i dramaturżka Natalia Fiedorczuk – mierzą się nie tylko z przeformułowaniem treści, nadaniem własnego głosu Halinie, ale też opracowaniem nowej formy klasycznego dzieła, tak, aby teatr zawłaszczył sobie wyzwanie opowiadania Halki na nowo.
Muzycznie i choreograficznie spektakl jest majstersztykiem, bo nie ma „Halki” Anny Smolar bez choreografii Pawła Sakowicza, równie ważnej jak tekst. (…) W finale do tańca z krzesłami włączają się wszyscy, kobiety i mężczyźni, każdy w indywidualnym stylu z własną historią, ale we wspólnocie. I jest to opowieść, której potrzebujemy zamiast polonezów i mazurów. Może nieco naiwnego, siostrzanego spotkania Zofii z Haliną trzymających się za rękę na scenie, może Jontka myślącego, że niewiele brakowało, a urodziłby się babą i mógłby przeżyć tę historię za Halinę, a może Janusza, który zastanawia się, kiedy stracił w życiu lekkość?
Marta Zdanowska, dwutygodnik.com
Nagrody i wyjazdy:
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
2022 – 42. Warszawskie Spotkania Teatralne
2023 – 63 Kaliskie Spotkania Teatralne
(Nagrody:
Aleksandra Nowosadko – Trzecia nagroda za rolę Halki
Łukasz Stawarczyk – Trzecia nagroda za rolę Jontka
Karolina Kraczkowska (gościnnie) specjalna nagroda aktorska dla artysty na początku Drogi Aktorskiej za rolę Tancerki
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska Halka
Magda Grąziowska Zosia
Karolina Kraczkowska (gościnnie) Tancerka
Alicja Jurkowska Dudziarz
Roman Gancarczyk Stolnik
Radosław Krzyżowski Janusz
Michał Majnicz Dziemba
Łukasz Stawarczyk Jontek
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria
Ewa Galica, Kalina Jagoda Dębska Asystentki reżyserki
Natalia Fiedorczuk, Anna Smolar, Scenariusz we współpracy z zespołem aktorskim
Anna Met Scenografia/kostiumy
Stefania Jabłońska Asystentka scenografki
Paweł Sakowicz Choreografia
Enchanted Hunters (Magdalena Gajdzica, Małgorzata Penkalla)Muzyka
Liubov Gorobiuk Reżyseria światła/ wideo
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Reż. Anna Smolar
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 50 minut 1 przerwa
Wariatka, zgubiona, rozpustna, obłąkana, ofiara – to kobieta, która przez chwilę uwierzyła w swoją sprawczość, a której to sprawczość została odebrana. Może mieć swoich obrońców, którzy w heroicznym przypływie stawania po stronie słabszych będą za nią mówić – tyle, że głosy jej rzeczników, chociaż w dobrej intencji, tylko utwierdzają ją w statusie symbolicznym. Jej rola jest dekoracją: to mała syrenka i niemy symbol. Gdyby zaczęto jej słuchać, jej „j’accuse” okazałoby się skrajnie niewygodne: dla tych, którzy ją skrzywdzili, jak i dla tych, którzy stają w obronie jej czci. Protest ofiary jest zawsze ciosem w społeczny porządek i naturalne pojmowanie następstw, ról oraz powinności.
Tekst dziewiętnastowiecznego poety Włodzimierza Wolskiego wpisał się idealnie w swój czas jako artystyczny komentarz do powodów i następstw rabacji galicyjskiej. Libretto „Halki”, może jeszcze nie aż tak konfrontacyjnie, jak uczynił to Wyspiański w „Weselu”, ale już w sposób świadomy eksploatuje napięcia pomiędzy „obrońcami polskości” w osobie warstw ziemiańskich i „chłopskich zdrajców”, którzy dla ostatecznego zniesienia szlacheckiego wyzysku opowiedzieli się po stronie cesarstwa austriackiego. Pomiędzy szlachtą – która swoje ma za uszami a chłopstwem – z powoli rodzącą się świadomością własnego, podrzędnego położenia, stoi Halka – u Moniuszki i Wolskiego piękna, niema, roniąca bękarta i ginąca śmiercią samobójczą, w splątaniu i rozpaczy. Figura Halki jest dla interpretatora wygodna. Jej niemy status pozwala na nadawanie dowolności znaczeń i metafor. Konflikt warstw społecznych, Halka jako „rozebrana i rozkradziona” ojczyzna pod zaborami – „zbrukana” przez szlachtę rozbiorową, oskarżana przez chłopów, że nie dała im nic, nie przyjęła, przez wieki odczłowieczała pańszczyzną. Gdyby Halka przemówiła – natychmiast zmieniłaby dynamikę dramatycznej sytuacji. Gdyby pozwoliła sobie chociaż na odrobinę odmawianej kobietom słusznej wściekłości?
Autorki spektaklu – reżyserka Anna Smolar i dramaturżka Natalia Fiedorczuk – mierzą się nie tylko z przeformułowaniem treści, nadaniem własnego głosu Halinie, ale też opracowaniem nowej formy klasycznego dzieła, tak, aby teatr zawłaszczył sobie wyzwanie opowiadania Halki na nowo.
Muzycznie i choreograficznie spektakl jest majstersztykiem, bo nie ma „Halki” Anny Smolar bez choreografii Pawła Sakowicza, równie ważnej jak tekst. (…) W finale do tańca z krzesłami włączają się wszyscy, kobiety i mężczyźni, każdy w indywidualnym stylu z własną historią, ale we wspólnocie. I jest to opowieść, której potrzebujemy zamiast polonezów i mazurów. Może nieco naiwnego, siostrzanego spotkania Zofii z Haliną trzymających się za rękę na scenie, może Jontka myślącego, że niewiele brakowało, a urodziłby się babą i mógłby przeżyć tę historię za Halinę, a może Janusza, który zastanawia się, kiedy stracił w życiu lekkość?
Marta Zdanowska, dwutygodnik.com
Nagrody i wyjazdy:
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
2022 – 42. Warszawskie Spotkania Teatralne
2023 – 63 Kaliskie Spotkania Teatralne
(Nagrody:
Aleksandra Nowosadko – Trzecia nagroda za rolę Halki
Łukasz Stawarczyk – Trzecia nagroda za rolę Jontka
Karolina Kraczkowska (gościnnie) specjalna nagroda aktorska dla artysty na początku Drogi Aktorskiej za rolę Tancerki
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska Halka
Magda Grąziowska Zosia
Karolina Kraczkowska (gościnnie) Tancerka
Alicja Jurkowska Dudziarz
Roman Gancarczyk Stolnik
Radosław Krzyżowski Janusz
Michał Majnicz Dziemba
Łukasz Stawarczyk Jontek
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria
Ewa Galica, Kalina Jagoda Dębska Asystentki reżyserki
Natalia Fiedorczuk, Anna Smolar, Scenariusz we współpracy z zespołem aktorskim
Anna Met Scenografia/kostiumy
Stefania Jabłońska Asystentka scenografki
Paweł Sakowicz Choreografia
Enchanted Hunters (Magdalena Gajdzica, Małgorzata Penkalla)Muzyka
Liubov Gorobiuk Reżyseria światła/ wideo
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Kraków 16.01.2027, g. 19:00
od 60.00 pln
wg Jarosława Iwaszkiewicza
reż. Agnieszka Glińska
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 1 godzina 50 minut bez przerwy
Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.
Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana
Twórcy
Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo
Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan
2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie)
reż. Agnieszka Glińska
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 1 godzina 50 minut bez przerwy
Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.
Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana
Twórcy
Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo
Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan
2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie)
Kraków 17.01.2027, g. 16:00
od 50.00 pln
Spektakle
reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
Kraków 17.01.2027, g. 17:00
od 50.00 pln
na motywach Halki Włodzimierza Wolskiego i Stanisława Moniuszki
Reż. Anna Smolar
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 50 minut 1 przerwa
Wariatka, zgubiona, rozpustna, obłąkana, ofiara – to kobieta, która przez chwilę uwierzyła w swoją sprawczość, a której to sprawczość została odebrana. Może mieć swoich obrońców, którzy w heroicznym przypływie stawania po stronie słabszych będą za nią mówić – tyle, że głosy jej rzeczników, chociaż w dobrej intencji, tylko utwierdzają ją w statusie symbolicznym. Jej rola jest dekoracją: to mała syrenka i niemy symbol. Gdyby zaczęto jej słuchać, jej „j’accuse” okazałoby się skrajnie niewygodne: dla tych, którzy ją skrzywdzili, jak i dla tych, którzy stają w obronie jej czci. Protest ofiary jest zawsze ciosem w społeczny porządek i naturalne pojmowanie następstw, ról oraz powinności.
Tekst dziewiętnastowiecznego poety Włodzimierza Wolskiego wpisał się idealnie w swój czas jako artystyczny komentarz do powodów i następstw rabacji galicyjskiej. Libretto „Halki”, może jeszcze nie aż tak konfrontacyjnie, jak uczynił to Wyspiański w „Weselu”, ale już w sposób świadomy eksploatuje napięcia pomiędzy „obrońcami polskości” w osobie warstw ziemiańskich i „chłopskich zdrajców”, którzy dla ostatecznego zniesienia szlacheckiego wyzysku opowiedzieli się po stronie cesarstwa austriackiego. Pomiędzy szlachtą – która swoje ma za uszami a chłopstwem – z powoli rodzącą się świadomością własnego, podrzędnego położenia, stoi Halka – u Moniuszki i Wolskiego piękna, niema, roniąca bękarta i ginąca śmiercią samobójczą, w splątaniu i rozpaczy. Figura Halki jest dla interpretatora wygodna. Jej niemy status pozwala na nadawanie dowolności znaczeń i metafor. Konflikt warstw społecznych, Halka jako „rozebrana i rozkradziona” ojczyzna pod zaborami – „zbrukana” przez szlachtę rozbiorową, oskarżana przez chłopów, że nie dała im nic, nie przyjęła, przez wieki odczłowieczała pańszczyzną. Gdyby Halka przemówiła – natychmiast zmieniłaby dynamikę dramatycznej sytuacji. Gdyby pozwoliła sobie chociaż na odrobinę odmawianej kobietom słusznej wściekłości?
Autorki spektaklu – reżyserka Anna Smolar i dramaturżka Natalia Fiedorczuk – mierzą się nie tylko z przeformułowaniem treści, nadaniem własnego głosu Halinie, ale też opracowaniem nowej formy klasycznego dzieła, tak, aby teatr zawłaszczył sobie wyzwanie opowiadania Halki na nowo.
Muzycznie i choreograficznie spektakl jest majstersztykiem, bo nie ma „Halki” Anny Smolar bez choreografii Pawła Sakowicza, równie ważnej jak tekst. (…) W finale do tańca z krzesłami włączają się wszyscy, kobiety i mężczyźni, każdy w indywidualnym stylu z własną historią, ale we wspólnocie. I jest to opowieść, której potrzebujemy zamiast polonezów i mazurów. Może nieco naiwnego, siostrzanego spotkania Zofii z Haliną trzymających się za rękę na scenie, może Jontka myślącego, że niewiele brakowało, a urodziłby się babą i mógłby przeżyć tę historię za Halinę, a może Janusza, który zastanawia się, kiedy stracił w życiu lekkość?
Marta Zdanowska, dwutygodnik.com
Nagrody i wyjazdy:
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
2022 – 42. Warszawskie Spotkania Teatralne
2023 – 63 Kaliskie Spotkania Teatralne
(Nagrody:
Aleksandra Nowosadko – Trzecia nagroda za rolę Halki
Łukasz Stawarczyk – Trzecia nagroda za rolę Jontka
Karolina Kraczkowska (gościnnie) specjalna nagroda aktorska dla artysty na początku Drogi Aktorskiej za rolę Tancerki
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska Halka
Magda Grąziowska Zosia
Karolina Kraczkowska (gościnnie) Tancerka
Alicja Jurkowska Dudziarz
Roman Gancarczyk Stolnik
Radosław Krzyżowski Janusz
Michał Majnicz Dziemba
Łukasz Stawarczyk Jontek
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria
Ewa Galica, Kalina Jagoda Dębska Asystentki reżyserki
Natalia Fiedorczuk, Anna Smolar, Scenariusz we współpracy z zespołem aktorskim
Anna Met Scenografia/kostiumy
Stefania Jabłońska Asystentka scenografki
Paweł Sakowicz Choreografia
Enchanted Hunters (Magdalena Gajdzica, Małgorzata Penkalla)Muzyka
Liubov Gorobiuk Reżyseria światła/ wideo
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Reż. Anna Smolar
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 50 minut 1 przerwa
Wariatka, zgubiona, rozpustna, obłąkana, ofiara – to kobieta, która przez chwilę uwierzyła w swoją sprawczość, a której to sprawczość została odebrana. Może mieć swoich obrońców, którzy w heroicznym przypływie stawania po stronie słabszych będą za nią mówić – tyle, że głosy jej rzeczników, chociaż w dobrej intencji, tylko utwierdzają ją w statusie symbolicznym. Jej rola jest dekoracją: to mała syrenka i niemy symbol. Gdyby zaczęto jej słuchać, jej „j’accuse” okazałoby się skrajnie niewygodne: dla tych, którzy ją skrzywdzili, jak i dla tych, którzy stają w obronie jej czci. Protest ofiary jest zawsze ciosem w społeczny porządek i naturalne pojmowanie następstw, ról oraz powinności.
Tekst dziewiętnastowiecznego poety Włodzimierza Wolskiego wpisał się idealnie w swój czas jako artystyczny komentarz do powodów i następstw rabacji galicyjskiej. Libretto „Halki”, może jeszcze nie aż tak konfrontacyjnie, jak uczynił to Wyspiański w „Weselu”, ale już w sposób świadomy eksploatuje napięcia pomiędzy „obrońcami polskości” w osobie warstw ziemiańskich i „chłopskich zdrajców”, którzy dla ostatecznego zniesienia szlacheckiego wyzysku opowiedzieli się po stronie cesarstwa austriackiego. Pomiędzy szlachtą – która swoje ma za uszami a chłopstwem – z powoli rodzącą się świadomością własnego, podrzędnego położenia, stoi Halka – u Moniuszki i Wolskiego piękna, niema, roniąca bękarta i ginąca śmiercią samobójczą, w splątaniu i rozpaczy. Figura Halki jest dla interpretatora wygodna. Jej niemy status pozwala na nadawanie dowolności znaczeń i metafor. Konflikt warstw społecznych, Halka jako „rozebrana i rozkradziona” ojczyzna pod zaborami – „zbrukana” przez szlachtę rozbiorową, oskarżana przez chłopów, że nie dała im nic, nie przyjęła, przez wieki odczłowieczała pańszczyzną. Gdyby Halka przemówiła – natychmiast zmieniłaby dynamikę dramatycznej sytuacji. Gdyby pozwoliła sobie chociaż na odrobinę odmawianej kobietom słusznej wściekłości?
Autorki spektaklu – reżyserka Anna Smolar i dramaturżka Natalia Fiedorczuk – mierzą się nie tylko z przeformułowaniem treści, nadaniem własnego głosu Halinie, ale też opracowaniem nowej formy klasycznego dzieła, tak, aby teatr zawłaszczył sobie wyzwanie opowiadania Halki na nowo.
Muzycznie i choreograficznie spektakl jest majstersztykiem, bo nie ma „Halki” Anny Smolar bez choreografii Pawła Sakowicza, równie ważnej jak tekst. (…) W finale do tańca z krzesłami włączają się wszyscy, kobiety i mężczyźni, każdy w indywidualnym stylu z własną historią, ale we wspólnocie. I jest to opowieść, której potrzebujemy zamiast polonezów i mazurów. Może nieco naiwnego, siostrzanego spotkania Zofii z Haliną trzymających się za rękę na scenie, może Jontka myślącego, że niewiele brakowało, a urodziłby się babą i mógłby przeżyć tę historię za Halinę, a może Janusza, który zastanawia się, kiedy stracił w życiu lekkość?
Marta Zdanowska, dwutygodnik.com
Nagrody i wyjazdy:
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
2022 – 42. Warszawskie Spotkania Teatralne
2023 – 63 Kaliskie Spotkania Teatralne
(Nagrody:
Aleksandra Nowosadko – Trzecia nagroda za rolę Halki
Łukasz Stawarczyk – Trzecia nagroda za rolę Jontka
Karolina Kraczkowska (gościnnie) specjalna nagroda aktorska dla artysty na początku Drogi Aktorskiej za rolę Tancerki
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska Halka
Magda Grąziowska Zosia
Karolina Kraczkowska (gościnnie) Tancerka
Alicja Jurkowska Dudziarz
Roman Gancarczyk Stolnik
Radosław Krzyżowski Janusz
Michał Majnicz Dziemba
Łukasz Stawarczyk Jontek
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria
Ewa Galica, Kalina Jagoda Dębska Asystentki reżyserki
Natalia Fiedorczuk, Anna Smolar, Scenariusz we współpracy z zespołem aktorskim
Anna Met Scenografia/kostiumy
Stefania Jabłońska Asystentka scenografki
Paweł Sakowicz Choreografia
Enchanted Hunters (Magdalena Gajdzica, Małgorzata Penkalla)Muzyka
Liubov Gorobiuk Reżyseria światła/ wideo
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Kraków 17.01.2027, g. 19:00
od 60.00 pln
wg Jarosława Iwaszkiewicza
reż. Agnieszka Glińska
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 1 godzina 50 minut bez przerwy
Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.
Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana
Twórcy
Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo
Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan
2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie)
reż. Agnieszka Glińska
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 1 godzina 50 minut bez przerwy
Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.
Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana
Twórcy
Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo
Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan
2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie)
Kraków 20.01.2027, g. 19:00
od 50.00 pln
wg powieści Doroty Masłowskiej
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Twórcy
Mateusz Pakuła adaptacja; dramaturgia
Marcin Chlanda scenografia
Zbigniew S. Kaleta inspicjent; sufler
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Twórcy
Mateusz Pakuła adaptacja; dramaturgia
Marcin Chlanda scenografia
Zbigniew S. Kaleta inspicjent; sufler
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
Kraków 21.01.2027, g. 19:00
od 50.00 pln
wg powieści Doroty Masłowskiej
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Twórcy
Mateusz Pakuła adaptacja; dramaturgia
Marcin Chlanda scenografia
Zbigniew S. Kaleta inspicjent; sufler
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Twórcy
Mateusz Pakuła adaptacja; dramaturgia
Marcin Chlanda scenografia
Zbigniew S. Kaleta inspicjent; sufler
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
Kraków 22.01.2027, g. 19:00
od 50.00 pln
wg powieści Doroty Masłowskiej
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Twórcy
Mateusz Pakuła adaptacja; dramaturgia
Marcin Chlanda scenografia
Zbigniew S. Kaleta inspicjent; sufler
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Twórcy
Mateusz Pakuła adaptacja; dramaturgia
Marcin Chlanda scenografia
Zbigniew S. Kaleta inspicjent; sufler
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
Kraków 23.01.2027, g. 17:00
od 50.00 pln
wg powieści Doroty Masłowskiej
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Twórcy
Mateusz Pakuła adaptacja; dramaturgia
Marcin Chlanda scenografia
Zbigniew S. Kaleta inspicjent; sufler
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Twórcy
Mateusz Pakuła adaptacja; dramaturgia
Marcin Chlanda scenografia
Zbigniew S. Kaleta inspicjent; sufler
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
Kraków 23.01.2027, g. 20:00
od 50.00 pln
Spektakle
75 min bez przerwy
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Kraków 24.01.2027, g. 17:00
od 50.00 pln
Spektakle
75 min bez przerwy
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Kraków 27.01.2027, g. 19:00
od 60.00 pln
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Jesteśmy w 2044 roku. Algorytmy uczą się naszych emocji, cyfrowi towarzysze zastępują relacje z drugim człowiekiem, a sztuczna inteligencja symuluje troskę i bliskość. Zaprogramowane maszyny uczą się, jak kochać, a jedyne, co odróżnia ich od ludzi to pusty, nieobecny wzrok.
・
Punktem wyjścia spektaklu jest właśnie spojrzenie – pierwszy gest, od którego rodzi się bliskość. Oczy szukają drugiego człowieka nawet wtedy, gdy otacza je gęsta sieć ekranów, danych i inteligentnych systemów. W świecie projektowanym pod kątem maksymalnej wydajności właśnie czułość, niedoskonałość i realna obecność mogą okazać się najbardziej rewolucyjnymi technologiami przyszłości.
・
“Sto spojrzeń” to podróż do niedalekiej przyszłości, w której technologia nie jest już tylko narzędziem, lecz środowiskiem życia. Przyszłość, której się obawiamy, jest czyjąś codziennością, a współczesny rozwój technologiczny Chin to nie egzotyczna ciekawostka, lecz zwierciadło, w którym Europa może zobaczyć własne jutro.
・
Choy Ka Fai zaprasza do wspólnego doświadczania przyszłości. Nie po to, żeby straszyć AI, lecz żeby sprawdzić, co w człowieku pozostaje nieprzetłumaczalne na kod.
・
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Szymon Czacki
Przemysław Przestrzelski
Paulina Kondrak
Łukasz Szczepanowski
Małgorzata Walenda
Twórcy:
Choy Ka Fai Reżyseria, multimedia design
Aleksandra Jakubczak Scenariusz, dramaturgia, tłumaczenie prób
Jana Łączyńska Scenografia i kostiumy
Loczniki Choreografia
Ray Tseng Reżyseria światła
Tseng Yun Fang Muzyka
Lisa Kaschubat Wizualizacje 3D
Katarzyna Dębska Animacje i środowisko 3D
Katarzyna Gaweł Inspicjentka
Jesteśmy w 2044 roku. Algorytmy uczą się naszych emocji, cyfrowi towarzysze zastępują relacje z drugim człowiekiem, a sztuczna inteligencja symuluje troskę i bliskość. Zaprogramowane maszyny uczą się, jak kochać, a jedyne, co odróżnia ich od ludzi to pusty, nieobecny wzrok.
・
Punktem wyjścia spektaklu jest właśnie spojrzenie – pierwszy gest, od którego rodzi się bliskość. Oczy szukają drugiego człowieka nawet wtedy, gdy otacza je gęsta sieć ekranów, danych i inteligentnych systemów. W świecie projektowanym pod kątem maksymalnej wydajności właśnie czułość, niedoskonałość i realna obecność mogą okazać się najbardziej rewolucyjnymi technologiami przyszłości.
・
“Sto spojrzeń” to podróż do niedalekiej przyszłości, w której technologia nie jest już tylko narzędziem, lecz środowiskiem życia. Przyszłość, której się obawiamy, jest czyjąś codziennością, a współczesny rozwój technologiczny Chin to nie egzotyczna ciekawostka, lecz zwierciadło, w którym Europa może zobaczyć własne jutro.
・
Choy Ka Fai zaprasza do wspólnego doświadczania przyszłości. Nie po to, żeby straszyć AI, lecz żeby sprawdzić, co w człowieku pozostaje nieprzetłumaczalne na kod.
・
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Szymon Czacki
Przemysław Przestrzelski
Paulina Kondrak
Łukasz Szczepanowski
Małgorzata Walenda
Twórcy:
Choy Ka Fai Reżyseria, multimedia design
Aleksandra Jakubczak Scenariusz, dramaturgia, tłumaczenie prób
Jana Łączyńska Scenografia i kostiumy
Loczniki Choreografia
Ray Tseng Reżyseria światła
Tseng Yun Fang Muzyka
Lisa Kaschubat Wizualizacje 3D
Katarzyna Dębska Animacje i środowisko 3D
Katarzyna Gaweł Inspicjentka
Kraków 28.01.2027, g. 17:00
od 50.00 pln
Mikita Iłynczyk
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka
Kraków 28.01.2027, g. 18:00
od 60.00 pln
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Jesteśmy w 2044 roku. Algorytmy uczą się naszych emocji, cyfrowi towarzysze zastępują relacje z drugim człowiekiem, a sztuczna inteligencja symuluje troskę i bliskość. Zaprogramowane maszyny uczą się, jak kochać, a jedyne, co odróżnia ich od ludzi to pusty, nieobecny wzrok.
・
Punktem wyjścia spektaklu jest właśnie spojrzenie – pierwszy gest, od którego rodzi się bliskość. Oczy szukają drugiego człowieka nawet wtedy, gdy otacza je gęsta sieć ekranów, danych i inteligentnych systemów. W świecie projektowanym pod kątem maksymalnej wydajności właśnie czułość, niedoskonałość i realna obecność mogą okazać się najbardziej rewolucyjnymi technologiami przyszłości.
・
“Sto spojrzeń” to podróż do niedalekiej przyszłości, w której technologia nie jest już tylko narzędziem, lecz środowiskiem życia. Przyszłość, której się obawiamy, jest czyjąś codziennością, a współczesny rozwój technologiczny Chin to nie egzotyczna ciekawostka, lecz zwierciadło, w którym Europa może zobaczyć własne jutro.
・
Choy Ka Fai zaprasza do wspólnego doświadczania przyszłości. Nie po to, żeby straszyć AI, lecz żeby sprawdzić, co w człowieku pozostaje nieprzetłumaczalne na kod.
・
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Szymon Czacki
Przemysław Przestrzelski
Paulina Kondrak
Łukasz Szczepanowski
Małgorzata Walenda
Twórcy:
Choy Ka Fai Reżyseria, multimedia design
Aleksandra Jakubczak Scenariusz, dramaturgia, tłumaczenie prób
Jana Łączyńska Scenografia i kostiumy
Loczniki Choreografia
Ray Tseng Reżyseria światła
Tseng Yun Fang Muzyka
Lisa Kaschubat Wizualizacje 3D
Katarzyna Dębska Animacje i środowisko 3D
Katarzyna Gaweł Inspicjentka
Jesteśmy w 2044 roku. Algorytmy uczą się naszych emocji, cyfrowi towarzysze zastępują relacje z drugim człowiekiem, a sztuczna inteligencja symuluje troskę i bliskość. Zaprogramowane maszyny uczą się, jak kochać, a jedyne, co odróżnia ich od ludzi to pusty, nieobecny wzrok.
・
Punktem wyjścia spektaklu jest właśnie spojrzenie – pierwszy gest, od którego rodzi się bliskość. Oczy szukają drugiego człowieka nawet wtedy, gdy otacza je gęsta sieć ekranów, danych i inteligentnych systemów. W świecie projektowanym pod kątem maksymalnej wydajności właśnie czułość, niedoskonałość i realna obecność mogą okazać się najbardziej rewolucyjnymi technologiami przyszłości.
・
“Sto spojrzeń” to podróż do niedalekiej przyszłości, w której technologia nie jest już tylko narzędziem, lecz środowiskiem życia. Przyszłość, której się obawiamy, jest czyjąś codziennością, a współczesny rozwój technologiczny Chin to nie egzotyczna ciekawostka, lecz zwierciadło, w którym Europa może zobaczyć własne jutro.
・
Choy Ka Fai zaprasza do wspólnego doświadczania przyszłości. Nie po to, żeby straszyć AI, lecz żeby sprawdzić, co w człowieku pozostaje nieprzetłumaczalne na kod.
・
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Szymon Czacki
Przemysław Przestrzelski
Paulina Kondrak
Łukasz Szczepanowski
Małgorzata Walenda
Twórcy:
Choy Ka Fai Reżyseria, multimedia design
Aleksandra Jakubczak Scenariusz, dramaturgia, tłumaczenie prób
Jana Łączyńska Scenografia i kostiumy
Loczniki Choreografia
Ray Tseng Reżyseria światła
Tseng Yun Fang Muzyka
Lisa Kaschubat Wizualizacje 3D
Katarzyna Dębska Animacje i środowisko 3D
Katarzyna Gaweł Inspicjentka
Kraków 29.01.2027, g. 17:00
od 50.00 pln
Mikita Iłynczyk
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka
Kraków 30.01.2027, g. 16:00
od 50.00 pln
Mikita Iłynczyk
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka
Kraków 30.01.2027, g. 16:00
od 60.00 pln
na podstawie powieści Julie Myerson w adaptacji Martyny Wawrzyniak
Reż. Gosia Wdowik
Scena Kameralna; ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 120 min.
NONFICTION to spektakl o macierzyństwie, które nie mieści się w społecznych wyobrażeniach. O miłości silniejszej od rozczarowania, ale bezradnej wobec wyborów drugiego człowieka. I o potrzebie opowiadania historii, nawet wtedy, gdy najtrudniej znaleźć dla nich właściwe słowa.
Bohaterka spektaklu próbuje ocalić córkę zmagającą się z uzależnieniem. Żyje pomiędzy lękiem a nadzieją, nieustannie szukając sposobu, by do niej dotrzeć. Ta droga prowadzi ją także do własnej relacji z matką i pytań o to, co w doświadczeniu macierzyństwa dziedziczymy, a co pozostaje w zasięgu naszych decyzji.
W centrum przedstawienia znajduje się macierzyństwo pozbawione idealizacji – doświadczenie miłości, która nie daje poczucia sprawczości, i odpowiedzialności, która nie chroni przed porażką. Jednocześnie spektakl pyta o wolność twórczą: czy można pisać o tych, których się kocha? Czy literatura ma prawo sięgać po najbardziej intymne doświadczenia, jeśli ceną jest odsłonięcie cudzego życia?
Postać córki zostanie powierzona ręcznie wykonanym wełnianym lalkom-rzeźbom autorstwa Anety Grzeszykowskiej, inspirowanym cyklem Franciszka. Ich obecność otworzy przestrzeń między pamięcią i wyobraźnią, dokumentem a fikcją.
Julie Myerson jest autorką dziesięciu powieści, w tym bestsellera „Something Might Happen” oraz trzech książek nonfiction, m.in. „Home: The Story of Everyone Who Ever Lived In Our House” – zrealizowanej w formie słuchowiska przez BBC Radio 4 – oraz „The Lost Child: a true story)”. Jako krytyczka i felietonistka publikowała w wielu gazetach, m.in. takich jak „Guardian”, „FT”, „Harpers Bazaar” i „New York Times”, a także regularnie występowała w programie BBC TV „Newsnight Review”. Mieszka w Londynie.
obsada:
Bogumiła Bajor/Alicja Jurkowska, Zbigniew W. Kaleta, Dorota Pomykała, Kamil Pudlik, Małgorzata Zawadzka i Zosia Będkowska
twórczynie i twórcy:
Gosia Wdowik – reżyseria
Martyna Wawrzyniak – adaptacja
Marta Orczykowska – tłumaczenie
Aleksandr Prowaliński, Gosia Wdowik – scenografia
Aneta Grzeszykowska – rzeźby
Maja Wolak – kostiumy
Aleksandr Prowaliński – reżyseria światła
Agata Zemla – muzyka i sound design
Hanna Nowak – inspicjentka
Tomasz Dzierwa - sufler
Reż. Gosia Wdowik
Scena Kameralna; ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 120 min.
NONFICTION to spektakl o macierzyństwie, które nie mieści się w społecznych wyobrażeniach. O miłości silniejszej od rozczarowania, ale bezradnej wobec wyborów drugiego człowieka. I o potrzebie opowiadania historii, nawet wtedy, gdy najtrudniej znaleźć dla nich właściwe słowa.
Bohaterka spektaklu próbuje ocalić córkę zmagającą się z uzależnieniem. Żyje pomiędzy lękiem a nadzieją, nieustannie szukając sposobu, by do niej dotrzeć. Ta droga prowadzi ją także do własnej relacji z matką i pytań o to, co w doświadczeniu macierzyństwa dziedziczymy, a co pozostaje w zasięgu naszych decyzji.
W centrum przedstawienia znajduje się macierzyństwo pozbawione idealizacji – doświadczenie miłości, która nie daje poczucia sprawczości, i odpowiedzialności, która nie chroni przed porażką. Jednocześnie spektakl pyta o wolność twórczą: czy można pisać o tych, których się kocha? Czy literatura ma prawo sięgać po najbardziej intymne doświadczenia, jeśli ceną jest odsłonięcie cudzego życia?
Postać córki zostanie powierzona ręcznie wykonanym wełnianym lalkom-rzeźbom autorstwa Anety Grzeszykowskiej, inspirowanym cyklem Franciszka. Ich obecność otworzy przestrzeń między pamięcią i wyobraźnią, dokumentem a fikcją.
Julie Myerson jest autorką dziesięciu powieści, w tym bestsellera „Something Might Happen” oraz trzech książek nonfiction, m.in. „Home: The Story of Everyone Who Ever Lived In Our House” – zrealizowanej w formie słuchowiska przez BBC Radio 4 – oraz „The Lost Child: a true story)”. Jako krytyczka i felietonistka publikowała w wielu gazetach, m.in. takich jak „Guardian”, „FT”, „Harpers Bazaar” i „New York Times”, a także regularnie występowała w programie BBC TV „Newsnight Review”. Mieszka w Londynie.
obsada:
Bogumiła Bajor/Alicja Jurkowska, Zbigniew W. Kaleta, Dorota Pomykała, Kamil Pudlik, Małgorzata Zawadzka i Zosia Będkowska
twórczynie i twórcy:
Gosia Wdowik – reżyseria
Martyna Wawrzyniak – adaptacja
Marta Orczykowska – tłumaczenie
Aleksandr Prowaliński, Gosia Wdowik – scenografia
Aneta Grzeszykowska – rzeźby
Maja Wolak – kostiumy
Aleksandr Prowaliński – reżyseria światła
Agata Zemla – muzyka i sound design
Hanna Nowak – inspicjentka
Tomasz Dzierwa - sufler
Kraków 31.01.2027, g. 16:00
od 50.00 pln
Mikita Iłynczyk
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minutut
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka
Kraków 31.01.2027, g. 16:00
od 60.00 pln
na podstawie powieści Julie Myerson w adaptacji Martyny Wawrzyniak
Reż. Gosia Wdowik
Scena Kameralna; ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 120 min.
NONFICTION to spektakl o macierzyństwie, które nie mieści się w społecznych wyobrażeniach. O miłości silniejszej od rozczarowania, ale bezradnej wobec wyborów drugiego człowieka. I o potrzebie opowiadania historii, nawet wtedy, gdy najtrudniej znaleźć dla nich właściwe słowa.
Bohaterka spektaklu próbuje ocalić córkę zmagającą się z uzależnieniem. Żyje pomiędzy lękiem a nadzieją, nieustannie szukając sposobu, by do niej dotrzeć. Ta droga prowadzi ją także do własnej relacji z matką i pytań o to, co w doświadczeniu macierzyństwa dziedziczymy, a co pozostaje w zasięgu naszych decyzji.
W centrum przedstawienia znajduje się macierzyństwo pozbawione idealizacji – doświadczenie miłości, która nie daje poczucia sprawczości, i odpowiedzialności, która nie chroni przed porażką. Jednocześnie spektakl pyta o wolność twórczą: czy można pisać o tych, których się kocha? Czy literatura ma prawo sięgać po najbardziej intymne doświadczenia, jeśli ceną jest odsłonięcie cudzego życia?
Postać córki zostanie powierzona ręcznie wykonanym wełnianym lalkom-rzeźbom autorstwa Anety Grzeszykowskiej, inspirowanym cyklem Franciszka. Ich obecność otworzy przestrzeń między pamięcią i wyobraźnią, dokumentem a fikcją.
Julie Myerson jest autorką dziesięciu powieści, w tym bestsellera „Something Might Happen” oraz trzech książek nonfiction, m.in. „Home: The Story of Everyone Who Ever Lived In Our House” – zrealizowanej w formie słuchowiska przez BBC Radio 4 – oraz „The Lost Child: a true story)”. Jako krytyczka i felietonistka publikowała w wielu gazetach, m.in. takich jak „Guardian”, „FT”, „Harpers Bazaar” i „New York Times”, a także regularnie występowała w programie BBC TV „Newsnight Review”. Mieszka w Londynie.
obsada:
Bogumiła Bajor/Alicja Jurkowska, Zbigniew W. Kaleta, Dorota Pomykała, Kamil Pudlik, Małgorzata Zawadzka i Zosia Będkowska
twórczynie i twórcy:
Gosia Wdowik – reżyseria
Martyna Wawrzyniak – adaptacja
Marta Orczykowska – tłumaczenie
Aleksandr Prowaliński, Gosia Wdowik – scenografia
Aneta Grzeszykowska – rzeźby
Maja Wolak – kostiumy
Aleksandr Prowaliński – reżyseria światła
Agata Zemla – muzyka i sound design
Hanna Nowak – inspicjentka
Tomasz Dzierwa - sufler
Reż. Gosia Wdowik
Scena Kameralna; ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 120 min.
NONFICTION to spektakl o macierzyństwie, które nie mieści się w społecznych wyobrażeniach. O miłości silniejszej od rozczarowania, ale bezradnej wobec wyborów drugiego człowieka. I o potrzebie opowiadania historii, nawet wtedy, gdy najtrudniej znaleźć dla nich właściwe słowa.
Bohaterka spektaklu próbuje ocalić córkę zmagającą się z uzależnieniem. Żyje pomiędzy lękiem a nadzieją, nieustannie szukając sposobu, by do niej dotrzeć. Ta droga prowadzi ją także do własnej relacji z matką i pytań o to, co w doświadczeniu macierzyństwa dziedziczymy, a co pozostaje w zasięgu naszych decyzji.
W centrum przedstawienia znajduje się macierzyństwo pozbawione idealizacji – doświadczenie miłości, która nie daje poczucia sprawczości, i odpowiedzialności, która nie chroni przed porażką. Jednocześnie spektakl pyta o wolność twórczą: czy można pisać o tych, których się kocha? Czy literatura ma prawo sięgać po najbardziej intymne doświadczenia, jeśli ceną jest odsłonięcie cudzego życia?
Postać córki zostanie powierzona ręcznie wykonanym wełnianym lalkom-rzeźbom autorstwa Anety Grzeszykowskiej, inspirowanym cyklem Franciszka. Ich obecność otworzy przestrzeń między pamięcią i wyobraźnią, dokumentem a fikcją.
Julie Myerson jest autorką dziesięciu powieści, w tym bestsellera „Something Might Happen” oraz trzech książek nonfiction, m.in. „Home: The Story of Everyone Who Ever Lived In Our House” – zrealizowanej w formie słuchowiska przez BBC Radio 4 – oraz „The Lost Child: a true story)”. Jako krytyczka i felietonistka publikowała w wielu gazetach, m.in. takich jak „Guardian”, „FT”, „Harpers Bazaar” i „New York Times”, a także regularnie występowała w programie BBC TV „Newsnight Review”. Mieszka w Londynie.
obsada:
Bogumiła Bajor/Alicja Jurkowska, Zbigniew W. Kaleta, Dorota Pomykała, Kamil Pudlik, Małgorzata Zawadzka i Zosia Będkowska
twórczynie i twórcy:
Gosia Wdowik – reżyseria
Martyna Wawrzyniak – adaptacja
Marta Orczykowska – tłumaczenie
Aleksandr Prowaliński, Gosia Wdowik – scenografia
Aneta Grzeszykowska – rzeźby
Maja Wolak – kostiumy
Aleksandr Prowaliński – reżyseria światła
Agata Zemla – muzyka i sound design
Hanna Nowak – inspicjentka
Tomasz Dzierwa - sufler