Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
ARIANIE
reż. Beniamin Bukowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina 35 minut
Opowiedziane z dystansem i dowcipnie dzieje polskich arian na tle europejskiej reformacji stają się opowieścią o kraju tolerancji i swobody, świeżych umysłów, z otwartymi ramionami witającym przybyszów, do którego z całej Europy ściągają wszelkiej maści odszczepieńcy i wolnomyśliciele. I o tym, jak ta na poły wyśniona, otwarta Rzeczpospolita ostatecznie przegrała w starciu z wstecznym rzymskokatolickim obskurantyzmem. I ta przestroga przed sojuszem ołtarza z tronem – mocno wybrzmiewająca w finale spektaklu Bukowskiego – jest nader aktualna. Michał Centkowski, „Newsweek”
Obsada:
Paulina Kondrak
Beata Paluch
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski **
Krystian Durman
Grzegorz Mielczarek
Łukasz Szczepanowski
** rola dublowana
Twórcy:
Beniamin M. Bukowski - Tekst i reżyseria
Joanna Kuźmienko - Asystentka reżysera, wideo
Basia Bińkowska - Scenografia / kostiumy
Tobiasz Sebastian Berg - Choreografia
Sebastian Świąder - Kompozycja
Julia Łucja Mazur - Asystentka scenografki
BANKRUCTWO MAŁEGO DŻEKA
według Janusza Korczaka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka
reż. Maciej Podstawny
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1/Strefa BE ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
Proszę pamiętać, że Dżek rozpoczyna, mając dolara…
Tylko, ile to właściwie jest – jeden dolar?
Czy dzieci potrzebują pieniędzy, tak jak dorośli?
Czy pieniądze dają szczęście?
Dlaczego rodzice nie chcą o nich rozmawiać?
I kim właściwie jest Dżek i co to znaczy, że zbankrutował?
Dżek Fulton mieszka w Ameryce, chodzi do szkoły, ma dobrych rodziców, przyjaciół, małą siostrę, a także… naprawdę poważny szkolny biznes.
Napisana przeszło sto lat temu książka Janusza Korczaka to opowieść o chłopcu z podstawówki, który marzy, żeby zostać kupcem. Dżek ma szansę realizować swoje marzenie i uczyć się skomplikowanego świata pieniądza dzięki solidarności i odpowiedzialności szkolnych kolegów i koleżanek, którzy łączą własne oszczędności, żeby wspólnie osiągnąć jak największe korzyści. Narodowy Stary Teatr, wraz z twórcami spektaklu – reżyserem Maciejem Podstawnym i dramaturżką Dorotą Kowalkowską, sięga po przywróconą niedawno na listę lektur książkę, proponując widzkom i widzom lekcję o komunikacji, zaradności, a także o tym, jak zarządzać pieniędzmi, które mamy, żeby szczęśliwie żyć.
“Bankructwo małego Dżeka” to nie tyle podręcznik ekonomii, co opowieść o ludzkiej stronie pieniądza i obywatelskiej wrażliwości. W pełen ciepła i humoru sposób zaprasza dzieci i dorosłych do szczerej rozmowy o tym, jak wspólnie żyć w świecie, który stawia zbyt skomplikowane – nawet dla dorosłych – wyzwania. Spektakl adresowany jest do uczniów szkół podstawowych, ale także do widzów dorosłych.
Rekomendowany dla publiczności od V klasy szkoły podstawowej.
Obsada:
Bogumiła Bajor
Zbigniew W. Kaleta
Łukasz Stawarczyk
Krzysztof Stawowy
Twórcy:
Maciej Podstawny Reżyseria
Dorota Kowalkowska, Maciej Podstawny Tekst
Dorota Kowalkowska Dramaturgia
Marta Śniosek - Masacz Scenografia i kostiumy
Amadeusz Nosal Video
Justyna Skoczek Muzyka
Anna Obszańska Konsultacje choreograficzne
Hanna Nowak Inspicjentka
BAŚŃ O WĘŻOWYM SERCU
według powieści Radka Raka
Reż. Beniamin M. Bukowski
Nowa Scena
ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godz. 40 min.
Niektórzy żydowscy uczeni powiadają, że każdej nocy świat rozmontowywany jest na części i na nowo składany przez tajemniczego demiurga. A ponieważ, jak każdy, bywa on omylny, nowy świat podobny jest do poprzedniego, ale zawsze trochę inny, niektóre rzeczy zaś przesuwają się w dziwny sposób. Zdarza się też, że ta lub owa część świata zapodziewa się gdzieś i znika. Dlatego nie ma w świecie żadnego ładu, porządku ni celowości, bo wszelki ład, porządek i celowość są tylko ułudą. Obwoźna trupa wiejskich aktorów próbuje złożyć ten świat w całość, snując opowieść o Jakóbie Szeli. Jakób, cham, który utracił własne serce i własną tożsamość, pragnie zostać panem. Ponieważ jednak w świecie musi zostać zachowana równowaga, pan i cham zamieniają się miejscami – lub przynajmniej każdy z nich przechwytuje cząstkę tożsamości drugiego. Baśń zaś rządzi się własnymi prawami – mieszając prawdę, domysł, kłamstwo i w końcu fikcję, która być może okaże się wyższym porządkiem prawdy.
Spektakl oparty jest na „Baśni o wężowym sercu. Wtórym słowie o Jakóbie Szeli” Radka Raka, powieści nagrodzonej w 2020 roku nagrodą literacką Nike. Punktem wyjścia dla twórców jest pytanie o tożsamość: tę osobistą – w której chęć dokonania zmiany w świecie zawsze jest okupiona przemianą samego siebie; tę społeczną, w której nasza chłopska i szlachecka przeszłość miesza się ze sobą i tę polityczną – w której skomplikowane koleje rabacji pokazują tragiczne splątanie stanowych resentymentów, historii krzywd i pragnienia zemsty, przez które nadzieja na ponadklasowe, polskie powstanie niepodległościowe kończy się krwawą rzezią szlachty.
Obsada
Magda Grąziowska
Paulina Kondrak
Zbigniew W. Kaleta
Grzegorz Mielczarek
Beata Paluch
Łukasz Stawarczyk
Łukasz Szczepanowski
Twórcy
Beniamin M. Bukowski Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Amadeusz Nosal Scenariusz i Dramaturgia
Aleksandra Żurawska Scenografia
Julia Ulman Kostiumy
Anna Stela Muzyka
Julia Mazur Asystentka kostiumografa
Monika Stolarska Reżyseria światła
Katarzyna Witek Choreografia
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera
Amadeusz Nosal Multimedia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Julia Dyga Asystentka kompozytorki
Reż. Beniamin M. Bukowski
Nowa Scena
ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godz. 40 min.
Niektórzy żydowscy uczeni powiadają, że każdej nocy świat rozmontowywany jest na części i na nowo składany przez tajemniczego demiurga. A ponieważ, jak każdy, bywa on omylny, nowy świat podobny jest do poprzedniego, ale zawsze trochę inny, niektóre rzeczy zaś przesuwają się w dziwny sposób. Zdarza się też, że ta lub owa część świata zapodziewa się gdzieś i znika. Dlatego nie ma w świecie żadnego ładu, porządku ni celowości, bo wszelki ład, porządek i celowość są tylko ułudą. Obwoźna trupa wiejskich aktorów próbuje złożyć ten świat w całość, snując opowieść o Jakóbie Szeli. Jakób, cham, który utracił własne serce i własną tożsamość, pragnie zostać panem. Ponieważ jednak w świecie musi zostać zachowana równowaga, pan i cham zamieniają się miejscami – lub przynajmniej każdy z nich przechwytuje cząstkę tożsamości drugiego. Baśń zaś rządzi się własnymi prawami – mieszając prawdę, domysł, kłamstwo i w końcu fikcję, która być może okaże się wyższym porządkiem prawdy.
Spektakl oparty jest na „Baśni o wężowym sercu. Wtórym słowie o Jakóbie Szeli” Radka Raka, powieści nagrodzonej w 2020 roku nagrodą literacką Nike. Punktem wyjścia dla twórców jest pytanie o tożsamość: tę osobistą – w której chęć dokonania zmiany w świecie zawsze jest okupiona przemianą samego siebie; tę społeczną, w której nasza chłopska i szlachecka przeszłość miesza się ze sobą i tę polityczną – w której skomplikowane koleje rabacji pokazują tragiczne splątanie stanowych resentymentów, historii krzywd i pragnienia zemsty, przez które nadzieja na ponadklasowe, polskie powstanie niepodległościowe kończy się krwawą rzezią szlachty.
Obsada
Magda Grąziowska
Paulina Kondrak
Zbigniew W. Kaleta
Grzegorz Mielczarek
Beata Paluch
Łukasz Stawarczyk
Łukasz Szczepanowski
Twórcy
Beniamin M. Bukowski Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Amadeusz Nosal Scenariusz i Dramaturgia
Aleksandra Żurawska Scenografia
Julia Ulman Kostiumy
Anna Stela Muzyka
Julia Mazur Asystentka kostiumografa
Monika Stolarska Reżyseria światła
Katarzyna Witek Choreografia
Maja Wisła-Szopińska Asystentka reżysera
Amadeusz Nosal Multimedia
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Julia Dyga Asystentka kompozytorki
DZIEJE GRZECHU
wg Stefana Żeromskiego
reż. Wojtek Rodak
Scena Kameralana, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny 45 minut, 1 przerwa
Pracując z samą konwencją melodramatu i ją dekonstruując, przyglądają się losom głównej bohaterki Ewy, traktując ją w sposób niejednostkowy i metaforyczny, a także konfrontując na scenie z męskimi bohaterami tej powieści. Realizatorki i realizatorzy podejmują próbę queerowo-feministycznego odczytania historii Ewy, starając się wykroczyć poza męskie spojrzenie zapisane w powieści Żeromskiego, a następnie utrwalone w filmowej adaptacji Waleriana Borowczyka. W centrum ich zainteresowania znajduje się uwikłanie bohaterki w zależności patriarchatu oraz to, jak na przestrzeni lat zmieniła się narracja wokół kobiet.
Pragną spojrzeć na kobiece ciało i seksualność w sposób podmiotowy, szukając sposobu na wyzwolenie ich z konwencji. Czy Ewa wygnana z raju za pierwszy grzech już zawsze musi być skazana na piekło?
Obsada
Szymon Czacki
Małgorzata Gałkowska
Magda Grąziowska
Stanisław Linowski
Filip Perkowski
Przemysław Przestrzelski
Karolina Staniec
Twórcy
Wojtek Rodak Reżyseria
Iga Gańczarczyk Scenariusz i dramaturgia
Katarzyna Pawelec Scenografia i reżyseria świateł
Marta Szypulska Kostiumy
Teoniki Rożynek Muzyka
Alicja Nauman Choreografia
Martyna Miller video
Jacek Niemiec Asystent reżysera
Sara Julia Pons Asystentka kostiumografki
Katarzyna Gaweł Inspicjent/sufler
Dorota Grzywacz-Kmieć Koordynatorka produkcji
reż. Wojtek Rodak
Scena Kameralana, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny 45 minut, 1 przerwa
Pracując z samą konwencją melodramatu i ją dekonstruując, przyglądają się losom głównej bohaterki Ewy, traktując ją w sposób niejednostkowy i metaforyczny, a także konfrontując na scenie z męskimi bohaterami tej powieści. Realizatorki i realizatorzy podejmują próbę queerowo-feministycznego odczytania historii Ewy, starając się wykroczyć poza męskie spojrzenie zapisane w powieści Żeromskiego, a następnie utrwalone w filmowej adaptacji Waleriana Borowczyka. W centrum ich zainteresowania znajduje się uwikłanie bohaterki w zależności patriarchatu oraz to, jak na przestrzeni lat zmieniła się narracja wokół kobiet.
Pragną spojrzeć na kobiece ciało i seksualność w sposób podmiotowy, szukając sposobu na wyzwolenie ich z konwencji. Czy Ewa wygnana z raju za pierwszy grzech już zawsze musi być skazana na piekło?
Obsada
Szymon Czacki
Małgorzata Gałkowska
Magda Grąziowska
Stanisław Linowski
Filip Perkowski
Przemysław Przestrzelski
Karolina Staniec
Twórcy
Wojtek Rodak Reżyseria
Iga Gańczarczyk Scenariusz i dramaturgia
Katarzyna Pawelec Scenografia i reżyseria świateł
Marta Szypulska Kostiumy
Teoniki Rożynek Muzyka
Alicja Nauman Choreografia
Martyna Miller video
Jacek Niemiec Asystent reżysera
Sara Julia Pons Asystentka kostiumografki
Katarzyna Gaweł Inspicjent/sufler
Dorota Grzywacz-Kmieć Koordynatorka produkcji
E:/migranci
Mikita Iłynczyk
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka
Reż. Mikita Iłynczyk
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
Co się dzieje, kiedy Polska przestaje być krajem emigracji — a staje się krajem powrotu?
„E:/migranci” są przewrotnym sequelem kultowego dramatu Sławomira Mrożka. Tym razem nie obserwujemy Polaków uciekających do Ameryki, lecz wnuków tamtych emigrantów, którzy trafiają do mobilnej kapsuły asymilacyjnej. Jeden przyjechał z Chicago. Drugi – z Grodna. Obaj są Polakami. Obaj próbują udowodnić, że mają prawo tu zostać.
Nowa Polska nie przypomina już kraju z dramatów Mrożka. To nie biedny Wschód marzący o Zachodzie. To centrum świata, do którego wracają potomkowie dawnych emigrantów, uchodźców, wygnańców i tych, którzy kiedyś musieli wyjechać za chlebem.
Kapsuła, do której trafiają, staje się jednocześnie: mikromieszkaniem, granicą, ośrodkiem asymilacyjnym, miejscem pracy, kościołem, studiem livestreamowym i ostatnią formą wspólnoty. W świecie permanentnej relokacji i cyfrowego nadzoru bohaterowie uczą się nowej polskości: jak mówić, jak spać, jak pracować, jak kochać, jak zdać egzamin z bycia „u siebie”.
„E:/migranci” to opowieść o Europie po przesileniu. O samotności. O ekonomii strachu.
O nowej religii internetu. I o społeczeństwie, które próbując ochronić własny raj, zaczyna budować jego regulamin.
Czy da się zbudować wspólny raj w świecie opartym na cudzym strachu, zmęczeniu i ucieczce?
Obsada:
Anna Paruszyńska - Czacka
Michał Majnicz
Adam Nawojczyk
Jacek Romanowski - Głos z offu
Twórcy:
Mikita Iłynczyk - Reżyseria i tekst
Justyna Elminowska - Scenografia i kostiumy
Siarhei Rylko - Reżyseria świateł
Krzysztof Kaliski - Muzyka
Agata Dąbek - Konsultacje dramaturgiczne
Ewa Wrześniak - Inspicjentka
HALKA
na motywach Halki Włodzimierza Wolskiego i Stanisława Moniuszki
Reż. Anna Smolar
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 50 minut 1 przerwa
Wariatka, zgubiona, rozpustna, obłąkana, ofiara – to kobieta, która przez chwilę uwierzyła w swoją sprawczość, a której to sprawczość została odebrana. Może mieć swoich obrońców, którzy w heroicznym przypływie stawania po stronie słabszych będą za nią mówić – tyle, że głosy jej rzeczników, chociaż w dobrej intencji, tylko utwierdzają ją w statusie symbolicznym. Jej rola jest dekoracją: to mała syrenka i niemy symbol. Gdyby zaczęto jej słuchać, jej „j’accuse” okazałoby się skrajnie niewygodne: dla tych, którzy ją skrzywdzili, jak i dla tych, którzy stają w obronie jej czci. Protest ofiary jest zawsze ciosem w społeczny porządek i naturalne pojmowanie następstw, ról oraz powinności.
Tekst dziewiętnastowiecznego poety Włodzimierza Wolskiego wpisał się idealnie w swój czas jako artystyczny komentarz do powodów i następstw rabacji galicyjskiej. Libretto „Halki”, może jeszcze nie aż tak konfrontacyjnie, jak uczynił to Wyspiański w „Weselu”, ale już w sposób świadomy eksploatuje napięcia pomiędzy „obrońcami polskości” w osobie warstw ziemiańskich i „chłopskich zdrajców”, którzy dla ostatecznego zniesienia szlacheckiego wyzysku opowiedzieli się po stronie cesarstwa austriackiego. Pomiędzy szlachtą – która swoje ma za uszami a chłopstwem – z powoli rodzącą się świadomością własnego, podrzędnego położenia, stoi Halka – u Moniuszki i Wolskiego piękna, niema, roniąca bękarta i ginąca śmiercią samobójczą, w splątaniu i rozpaczy. Figura Halki jest dla interpretatora wygodna. Jej niemy status pozwala na nadawanie dowolności znaczeń i metafor. Konflikt warstw społecznych, Halka jako „rozebrana i rozkradziona” ojczyzna pod zaborami – „zbrukana” przez szlachtę rozbiorową, oskarżana przez chłopów, że nie dała im nic, nie przyjęła, przez wieki odczłowieczała pańszczyzną. Gdyby Halka przemówiła – natychmiast zmieniłaby dynamikę dramatycznej sytuacji. Gdyby pozwoliła sobie chociaż na odrobinę odmawianej kobietom słusznej wściekłości?
Autorki spektaklu – reżyserka Anna Smolar i dramaturżka Natalia Fiedorczuk – mierzą się nie tylko z przeformułowaniem treści, nadaniem własnego głosu Halinie, ale też opracowaniem nowej formy klasycznego dzieła, tak, aby teatr zawłaszczył sobie wyzwanie opowiadania Halki na nowo.
Muzycznie i choreograficznie spektakl jest majstersztykiem, bo nie ma „Halki” Anny Smolar bez choreografii Pawła Sakowicza, równie ważnej jak tekst. (…) W finale do tańca z krzesłami włączają się wszyscy, kobiety i mężczyźni, każdy w indywidualnym stylu z własną historią, ale we wspólnocie. I jest to opowieść, której potrzebujemy zamiast polonezów i mazurów. Może nieco naiwnego, siostrzanego spotkania Zofii z Haliną trzymających się za rękę na scenie, może Jontka myślącego, że niewiele brakowało, a urodziłby się babą i mógłby przeżyć tę historię za Halinę, a może Janusza, który zastanawia się, kiedy stracił w życiu lekkość?
Marta Zdanowska, dwutygodnik.com
Nagrody i wyjazdy:
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
2022 – 42. Warszawskie Spotkania Teatralne
2023 – 63 Kaliskie Spotkania Teatralne
(Nagrody:
Aleksandra Nowosadko – Trzecia nagroda za rolę Halki
Łukasz Stawarczyk – Trzecia nagroda za rolę Jontka
Karolina Kraczkowska (gościnnie) specjalna nagroda aktorska dla artysty na początku Drogi Aktorskiej za rolę Tancerki
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska Halka
Magda Grąziowska Zosia
Karolina Kraczkowska (gościnnie) Tancerka
Alicja Jurkowska Dudziarz
Roman Gancarczyk Stolnik
Radosław Krzyżowski Janusz
Michał Majnicz Dziemba
Łukasz Stawarczyk Jontek
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria
Ewa Galica, Kalina Jagoda Dębska Asystentki reżyserki
Natalia Fiedorczuk, Anna Smolar, Scenariusz we współpracy z zespołem aktorskim
Anna Met Scenografia/kostiumy
Stefania Jabłońska Asystentka scenografki
Paweł Sakowicz Choreografia
Enchanted Hunters (Magdalena Gajdzica, Małgorzata Penkalla)Muzyka
Liubov Gorobiuk Reżyseria światła/ wideo
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
Reż. Anna Smolar
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 50 minut 1 przerwa
Wariatka, zgubiona, rozpustna, obłąkana, ofiara – to kobieta, która przez chwilę uwierzyła w swoją sprawczość, a której to sprawczość została odebrana. Może mieć swoich obrońców, którzy w heroicznym przypływie stawania po stronie słabszych będą za nią mówić – tyle, że głosy jej rzeczników, chociaż w dobrej intencji, tylko utwierdzają ją w statusie symbolicznym. Jej rola jest dekoracją: to mała syrenka i niemy symbol. Gdyby zaczęto jej słuchać, jej „j’accuse” okazałoby się skrajnie niewygodne: dla tych, którzy ją skrzywdzili, jak i dla tych, którzy stają w obronie jej czci. Protest ofiary jest zawsze ciosem w społeczny porządek i naturalne pojmowanie następstw, ról oraz powinności.
Tekst dziewiętnastowiecznego poety Włodzimierza Wolskiego wpisał się idealnie w swój czas jako artystyczny komentarz do powodów i następstw rabacji galicyjskiej. Libretto „Halki”, może jeszcze nie aż tak konfrontacyjnie, jak uczynił to Wyspiański w „Weselu”, ale już w sposób świadomy eksploatuje napięcia pomiędzy „obrońcami polskości” w osobie warstw ziemiańskich i „chłopskich zdrajców”, którzy dla ostatecznego zniesienia szlacheckiego wyzysku opowiedzieli się po stronie cesarstwa austriackiego. Pomiędzy szlachtą – która swoje ma za uszami a chłopstwem – z powoli rodzącą się świadomością własnego, podrzędnego położenia, stoi Halka – u Moniuszki i Wolskiego piękna, niema, roniąca bękarta i ginąca śmiercią samobójczą, w splątaniu i rozpaczy. Figura Halki jest dla interpretatora wygodna. Jej niemy status pozwala na nadawanie dowolności znaczeń i metafor. Konflikt warstw społecznych, Halka jako „rozebrana i rozkradziona” ojczyzna pod zaborami – „zbrukana” przez szlachtę rozbiorową, oskarżana przez chłopów, że nie dała im nic, nie przyjęła, przez wieki odczłowieczała pańszczyzną. Gdyby Halka przemówiła – natychmiast zmieniłaby dynamikę dramatycznej sytuacji. Gdyby pozwoliła sobie chociaż na odrobinę odmawianej kobietom słusznej wściekłości?
Autorki spektaklu – reżyserka Anna Smolar i dramaturżka Natalia Fiedorczuk – mierzą się nie tylko z przeformułowaniem treści, nadaniem własnego głosu Halinie, ale też opracowaniem nowej formy klasycznego dzieła, tak, aby teatr zawłaszczył sobie wyzwanie opowiadania Halki na nowo.
Muzycznie i choreograficznie spektakl jest majstersztykiem, bo nie ma „Halki” Anny Smolar bez choreografii Pawła Sakowicza, równie ważnej jak tekst. (…) W finale do tańca z krzesłami włączają się wszyscy, kobiety i mężczyźni, każdy w indywidualnym stylu z własną historią, ale we wspólnocie. I jest to opowieść, której potrzebujemy zamiast polonezów i mazurów. Może nieco naiwnego, siostrzanego spotkania Zofii z Haliną trzymających się za rękę na scenie, może Jontka myślącego, że niewiele brakowało, a urodziłby się babą i mógłby przeżyć tę historię za Halinę, a może Janusza, który zastanawia się, kiedy stracił w życiu lekkość?
Marta Zdanowska, dwutygodnik.com
Nagrody i wyjazdy:
2021 – XIV Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia, Kraków
2022 – 42. Warszawskie Spotkania Teatralne
2023 – 63 Kaliskie Spotkania Teatralne
(Nagrody:
Aleksandra Nowosadko – Trzecia nagroda za rolę Halki
Łukasz Stawarczyk – Trzecia nagroda za rolę Jontka
Karolina Kraczkowska (gościnnie) specjalna nagroda aktorska dla artysty na początku Drogi Aktorskiej za rolę Tancerki
Obsada
Aleksandra Nowosadko-Wrońska Halka
Magda Grąziowska Zosia
Karolina Kraczkowska (gościnnie) Tancerka
Alicja Jurkowska Dudziarz
Roman Gancarczyk Stolnik
Radosław Krzyżowski Janusz
Michał Majnicz Dziemba
Łukasz Stawarczyk Jontek
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria
Ewa Galica, Kalina Jagoda Dębska Asystentki reżyserki
Natalia Fiedorczuk, Anna Smolar, Scenariusz we współpracy z zespołem aktorskim
Anna Met Scenografia/kostiumy
Stefania Jabłońska Asystentka scenografki
Paweł Sakowicz Choreografia
Enchanted Hunters (Magdalena Gajdzica, Małgorzata Penkalla)Muzyka
Liubov Gorobiuk Reżyseria światła/ wideo
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent/sufler
JOGA
wg Emmanuela Carrère'a
Reż. Anna Smolar
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 15 minut
Joga w Starym Teatrze to przedstawienie na podstawie autobiograficznej powieści Emmanuela Carrère’a, początkowo zamierzonej jako pogodny podręcznik medytacji, który pod wpływem wydarzeń politycznych, jakie wstrząsnęły Francją w 2015 roku i problemów osobistych, jakie wstrząsnęły życiem wewnętrznym autora – przekształca się w intymną opowieść o doświadczeniu ostrego kryzysu zdrowia psychicznego.
Literatura jest dla Carrère’a miejscem, w którym się nie kłamie ani na swój temat, ani na temat innych. Autor decyduje się na pakt non-fiction wierząc w jego siłę poznawczą. Stawia pytanie o to, jak dalece można się w sztuce posunąć. Opowiadając o sobie, Carrère od lat kreśli także kontrowersyjnie intymne portrety przyjaciół, partnerek, znajomych, przypadkowo poznanych osób, nieraz nadużywając swojej władzy pisarskiej. Sprawdza też, jaką cenę jest gotów sam zapłacić za radykalną szczerość, ale zarazem przekornie odsyła nas do naszego – czytelników i widzów – pragnienia prawdy: zakorzeniając swoje dzieło w geście autobiograficznym, jednocześnie bawi się fikcją, zachęca nas do rozstrzygania na własną rękę, co wydarzyło się naprawdę, a co zostało zniekształcone w procesie literackiej transformacji, i jak to wpływa na przeżywanie samej opowieści. Celem tego ambiwalentnego paktu jest zadanie fundamentalnych pytań o to, czy jesteśmy w stanie stworzyć przestrzeń dla bólu, wytrzymać w nim i żyć dalej? Jak mierzymy się ze stratą? Jaką rolę odgrywamy w życiu innych? Czy jesteśmy w stanie wbrew ironii i cynizmowi, wbrew apokaliptycznej aurze, wbrew osamotnieniu człowieka XXI wieku, pochylić się wspólnie nad naszymi duchowymi potrzebami?
Uwaga: Spektakl dla osób od 16 roku życia. W spektaklu jest poruszana tematyka kryzysu zdrowia psychicznego oraz śmierci. Występuje efekt światła stroboskopowego.
obsada
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Dorota Pomykała
Łukasz Stawarczyk
Alicja Jurkowska, Paulina Kondrak *
Małgorzata Zawadzka
* Rola dublowana
pełna informacja dostępna na stronie teatru www.stary.pl
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria i scenariusz
Tomasz Śpiewak Współpraca dramaturgiczna
Roman Gancarczyk, Mikołaj Kubacki, Radosław Krzyżowski, Michał Majnicz, Dorota Pomykała, Anna Smolar, Łukasz Stawarczyk, Tomasz Śpiewak, Alicja Wojnowska, Małgorzata Zawadzka Współautorzy dialogów i monologów w scenariuszu
Anna Met Scenografia i kostiumy
Paweł Sakowicz Choreografia
Jan Duszyński Muzyka
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Sara Goworowska, Weronika Zajkowska Asystentki reżyserki
Klaudia Hegab Asystentka scenografki
Rafał Paradowski Video
Liubov Gorobiuk Montaż
Hanna Nowak Inspicjent/sufle
Reż. Anna Smolar
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 2 godziny 15 minut
Joga w Starym Teatrze to przedstawienie na podstawie autobiograficznej powieści Emmanuela Carrère’a, początkowo zamierzonej jako pogodny podręcznik medytacji, który pod wpływem wydarzeń politycznych, jakie wstrząsnęły Francją w 2015 roku i problemów osobistych, jakie wstrząsnęły życiem wewnętrznym autora – przekształca się w intymną opowieść o doświadczeniu ostrego kryzysu zdrowia psychicznego.
Literatura jest dla Carrère’a miejscem, w którym się nie kłamie ani na swój temat, ani na temat innych. Autor decyduje się na pakt non-fiction wierząc w jego siłę poznawczą. Stawia pytanie o to, jak dalece można się w sztuce posunąć. Opowiadając o sobie, Carrère od lat kreśli także kontrowersyjnie intymne portrety przyjaciół, partnerek, znajomych, przypadkowo poznanych osób, nieraz nadużywając swojej władzy pisarskiej. Sprawdza też, jaką cenę jest gotów sam zapłacić za radykalną szczerość, ale zarazem przekornie odsyła nas do naszego – czytelników i widzów – pragnienia prawdy: zakorzeniając swoje dzieło w geście autobiograficznym, jednocześnie bawi się fikcją, zachęca nas do rozstrzygania na własną rękę, co wydarzyło się naprawdę, a co zostało zniekształcone w procesie literackiej transformacji, i jak to wpływa na przeżywanie samej opowieści. Celem tego ambiwalentnego paktu jest zadanie fundamentalnych pytań o to, czy jesteśmy w stanie stworzyć przestrzeń dla bólu, wytrzymać w nim i żyć dalej? Jak mierzymy się ze stratą? Jaką rolę odgrywamy w życiu innych? Czy jesteśmy w stanie wbrew ironii i cynizmowi, wbrew apokaliptycznej aurze, wbrew osamotnieniu człowieka XXI wieku, pochylić się wspólnie nad naszymi duchowymi potrzebami?
Uwaga: Spektakl dla osób od 16 roku życia. W spektaklu jest poruszana tematyka kryzysu zdrowia psychicznego oraz śmierci. Występuje efekt światła stroboskopowego.
obsada
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Dorota Pomykała
Łukasz Stawarczyk
Alicja Jurkowska, Paulina Kondrak *
Małgorzata Zawadzka
* Rola dublowana
pełna informacja dostępna na stronie teatru www.stary.pl
Twórcy
Anna Smolar Reżyseria i scenariusz
Tomasz Śpiewak Współpraca dramaturgiczna
Roman Gancarczyk, Mikołaj Kubacki, Radosław Krzyżowski, Michał Majnicz, Dorota Pomykała, Anna Smolar, Łukasz Stawarczyk, Tomasz Śpiewak, Alicja Wojnowska, Małgorzata Zawadzka Współautorzy dialogów i monologów w scenariuszu
Anna Met Scenografia i kostiumy
Paweł Sakowicz Choreografia
Jan Duszyński Muzyka
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Sara Goworowska, Weronika Zajkowska Asystentki reżyserki
Klaudia Hegab Asystentka scenografki
Rafał Paradowski Video
Liubov Gorobiuk Montaż
Hanna Nowak Inspicjent/sufle
KIDS RAVE
Kids Rave. Kostiumowa impreza taneczna dla dzieci i dorosłych
W teatrze możesz być kimkolwiek chcesz!
Tym razem na Kids Rave tańczymy w kostiumach.
28 lutego Sala Modrzejewskiej zamieni się w parkiet dla dzieci i dorosłych – rodzin, przyjaciół oraz osób, które lubią bawić się solo.
Kids Rave to prawdziwy rave z muzyką elektroniczną, w wersji przyjaznej sensorycznie dla dzieci.
Zagra dla Was duet SARAPATA.
Możesz zatańczyć jako ulubiona postać z kreskówki, zwierzę, superbohater_ka albo ktoś zupełnie wymyślony przez Ciebie.
Podczas Kids Rave czeka na Ciebie:
swobodna przestrzeń do tańca dla dzieci i dorosłych,
muzyka dopasowana do dziecięcych uszu,
możliwość wejścia i wyjścia w dowolnym momencie,
strefa wyciszenia dla tych, którzy potrzebują chwili przerwy,
instalacja sensoryczna, która w centrum Krakowa pozwoli Ci poczuć się jak nad morzem
Kiedy i gdzie:
28 lutego 2026 r., godz. 11:00–13:00, Sala Modrzejewskiej
30 zł / osoba (dzieci od 3 lat i dorośli)
Bilety dostępne online na stronie internetowej teatru oraz w kasie MICET (Muzeum Interaktywne/Centrum Edukacji Teatralnej).
Dzieci poniżej 3. roku życia zapraszamy do wspólnego udziału wraz z opiekunami.
Bilet dostępny – 1 zł (ograniczona pula)
Bilety dostępne wyłącznie w kasie MICET, od wtorku do soboty w godz. 11:00–19:00.
Bilet dla osób, dla których standardowa cena jest w danym momencie barierą.
Nie pytamy o powody. Jeśli wiesz, że teraz tego potrzebujesz, ten bilet jest dla Ciebie.
Bonus teatralny
Z biletem na Kids Rave możesz kupić bilet do MICET-u za 1 zł i odkryć teatr od środka.
Zostań reżyserem światła, skomponuj muzykę, stwórz scenografię i przeżyj kolejną teatralną przygodę.
W teatrze możesz być kimkolwiek chcesz!
Tym razem na Kids Rave tańczymy w kostiumach.
28 lutego Sala Modrzejewskiej zamieni się w parkiet dla dzieci i dorosłych – rodzin, przyjaciół oraz osób, które lubią bawić się solo.
Kids Rave to prawdziwy rave z muzyką elektroniczną, w wersji przyjaznej sensorycznie dla dzieci.
Zagra dla Was duet SARAPATA.
Możesz zatańczyć jako ulubiona postać z kreskówki, zwierzę, superbohater_ka albo ktoś zupełnie wymyślony przez Ciebie.
Podczas Kids Rave czeka na Ciebie:
swobodna przestrzeń do tańca dla dzieci i dorosłych,
muzyka dopasowana do dziecięcych uszu,
możliwość wejścia i wyjścia w dowolnym momencie,
strefa wyciszenia dla tych, którzy potrzebują chwili przerwy,
instalacja sensoryczna, która w centrum Krakowa pozwoli Ci poczuć się jak nad morzem
Kiedy i gdzie:
28 lutego 2026 r., godz. 11:00–13:00, Sala Modrzejewskiej
30 zł / osoba (dzieci od 3 lat i dorośli)
Bilety dostępne online na stronie internetowej teatru oraz w kasie MICET (Muzeum Interaktywne/Centrum Edukacji Teatralnej).
Dzieci poniżej 3. roku życia zapraszamy do wspólnego udziału wraz z opiekunami.
Bilet dostępny – 1 zł (ograniczona pula)
Bilety dostępne wyłącznie w kasie MICET, od wtorku do soboty w godz. 11:00–19:00.
Bilet dla osób, dla których standardowa cena jest w danym momencie barierą.
Nie pytamy o powody. Jeśli wiesz, że teraz tego potrzebujesz, ten bilet jest dla Ciebie.
Bonus teatralny
Z biletem na Kids Rave możesz kupić bilet do MICET-u za 1 zł i odkryć teatr od środka.
Zostań reżyserem światła, skomponuj muzykę, stwórz scenografię i przeżyj kolejną teatralną przygodę.
KOCHANA WISEŁKO, NAJDROŻSZY ZBYSZKU
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
Reż. Mikołaj Grabowski
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 15 min
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy:
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
KRAKOWSKI SALON POEZJI
4 października będzie skoncentrowany wokół poezji Wojciecha Bonowicza, wydanej ostatnio w tomie „Bardzo” (Wydawnictwo A5). Wiersze zinterpretują Ewa Kaim i Łukasz Stawarczyk w muzycznym towarzystwie Motion Trio.
11 października Bronisław Maj przygotuje wybór poezji Jarosława Iwaszkiewicza poświęcony pamięci Andrzeja Wajdy, wspominając w ten sposób tego Wielkiego Artystę w 10 rocznicę jego śmierci. Tego dnia wiersze przeczytają Teresa Budzisz-Krzyżanowska i Jacek Romanowski.
18 października Z przykrością informujemy, że Ralph Kaminski – ze względów zdrowotnych – nie będzie mógł uczestniczyć w „Krakowskim Salonie Poezji”. W październiku artysta nie będzie aktywny zawodowo i skupi się wyłącznie na powrocie do zdrowia.
Bardzo przepraszamy za zaistniałą sytuację i wszelkie niedogodności, jakie wiążą się z odwołaniem udziału Ralpha w wydarzeniu oraz prosimy o wyrozumiałość.
Salon Poezji odbędzie się jednak zgodnie z planem, a jego wyjątkową gościnią będzie Irena Santor. Na Dużej Scenie usłyszymy nie tylko piosenki z repertuaru artystki w wykonaniu zespołu Polyphonics, ale także jej ulubione wiersze w interpretacji Anny Dymnej, Anny Radwan, Krzysztofa Orzechowskiego i Mateusza Janickiego.
25 października Halina Jarczyk zaproponuje wybór poezji Jacka Cygana. Wiersze zinterpretują Anna Dymna i Radosław Krzyżowski.
Rezerwacja biletów: +48 12 422 40 40; rezerwacja@stary.pl
Kasa ul. Jagiellońska 1.
11 października Bronisław Maj przygotuje wybór poezji Jarosława Iwaszkiewicza poświęcony pamięci Andrzeja Wajdy, wspominając w ten sposób tego Wielkiego Artystę w 10 rocznicę jego śmierci. Tego dnia wiersze przeczytają Teresa Budzisz-Krzyżanowska i Jacek Romanowski.
18 października Z przykrością informujemy, że Ralph Kaminski – ze względów zdrowotnych – nie będzie mógł uczestniczyć w „Krakowskim Salonie Poezji”. W październiku artysta nie będzie aktywny zawodowo i skupi się wyłącznie na powrocie do zdrowia.
Bardzo przepraszamy za zaistniałą sytuację i wszelkie niedogodności, jakie wiążą się z odwołaniem udziału Ralpha w wydarzeniu oraz prosimy o wyrozumiałość.
Salon Poezji odbędzie się jednak zgodnie z planem, a jego wyjątkową gościnią będzie Irena Santor. Na Dużej Scenie usłyszymy nie tylko piosenki z repertuaru artystki w wykonaniu zespołu Polyphonics, ale także jej ulubione wiersze w interpretacji Anny Dymnej, Anny Radwan, Krzysztofa Orzechowskiego i Mateusza Janickiego.
25 października Halina Jarczyk zaproponuje wybór poezji Jacka Cygana. Wiersze zinterpretują Anna Dymna i Radosław Krzyżowski.
Rezerwacja biletów: +48 12 422 40 40; rezerwacja@stary.pl
Kasa ul. Jagiellońska 1.
KWADRAT
75 min bez przerwy
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Spektakl muzyczny
reż Ewa Kaim
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Kwadrat jest spektaklem muzycznym, w którym aktorom towarzyszy kwartet smyczkowy na żywo – komentując i akompaniując dialogowi głównych bohaterów.
Dwóch chłopaków, przyjaciół skazanych na siebie nawzajem w nieokreślonej, zamkniętej przestrzeni. Dyskomfort jej dzielenia, potęgowany presją napierającego zewsząd zagrożenia nie pozostaje bez wpływu na psychiczną kondycję bohaterów. Porozumiewają się głównie za pomocą gestów i spojrzeń, a słowa, które zatraciły pierwotną funkcję, powracają tylko w piosenkach, przewijają się niczym klisze z minionego życia.
Spektakl Kwadrat to groteskowa opowieść o przyjacielskiej relacji, której tłem staje się niezrozumiała wojna. Opowieść o samotności dwójki młodych ludzi wobec siebie i świata, o niemożności dialogu w czasie, kiedy wyczerpują się podstawowe znaki komunikacyjne, bo z każdą chwilą gaśnie nadzieja na ratunek. Nie ma szansy powrotu do rzeczywistości sprzed katastrofy – możliwości cofnięcia do czasu sprzed zamknięcia w mentalnej klatce KWADRATU. Bohaterowie jednak uparcie wierzą w możliwość zmiany rzeczywistości, która ich tak mocno więzi i dotyka, próbują podtrzymać pozory, rytuały codzienności. Mozolnie budują je dzień za dniem odwołując się do wspólnej przeszłości, do znanych schematów zachowań, do mocy łączącej ich relacji.
Muzyka staje się jedynym sposobem na wyrażanie emocji i uczuć, chroni umysł przed ostatecznym rozpadem, spaja fragmenty połamanego obrazu świata. Pozwala zapomnieć, że bezpieczne schronienie mimowolnie stało się celą, a człowiek, który do tej pory był tak bliski, stopniowo staje się coraz bardziej dręczący, niezrozumiały a nawet obcy.
Czy muzyka może ocalić nas przed nami samymi?
Jaki jest przepis na konfrontacje wojny i młodych ludzi?
Jak wygląda recepta na znalezienie sobie miejsca w świecie, który wypiera nas na każdym kroku? Jak mierzyć się z potęgującym się lękiem i brakiem nadziei?
Co dzieje się z ludźmi w miejscu, z którego nie ma wyjścia?
Ta poklatkowa historia próbuje na nowo zinterpretować słowa, takie jak przyjaźń i prawdziwa odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa, które pomału jałowieją w ustach obywateli bezpiecznych, wolnych i demokratycznych krajów. Może warto je sobie przypomnieć?
NARRACJĄ SPEKTAKLU SĄ PIOSENKI Z REPERTUARU Kultu, Lao Che, Króla, Nosowskiej, Maanamu I INNYCH WSPÓŁCZESNYCH POLSKICH TWÓRCÓW.
Scenariusz KWADRATU powstał pod koniec 2019 roku. Nie wiedzieliśmy wtedy, co nastąpi, jak przeobrazi się nasza rzeczywistość, w jak dramatycznym momencie zwrotnym historii znajdzie się nasz świat. Jak straszliwie mocno podważone zostaną podwaliny pokoju i stabilizacji państw. Od tamtej pory nie zmieniliśmy w spektaklu nic.
Premiera spektaklu miała miejsce podczas 41. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2021). Spektakl zdobył Tukana Publiczności OFF podczas tego festiwalu.
Jest ich dwóch; jeden stanowczy, ostry, pewny siebie; drugi delikatniejszy, niezdarny, trochę nieśmiały. Obaj są sobą, tobą i mną. Są każdym i nikim. Skazani na siebie nawzajem uczą się ze sobą rozmawiać, komunikować; żyć. Wyczuwalna jest silna więź pomiędzy aktorami, co przekłada się na jakość spektaklu; bawią się formą, gestem i dźwiękiem, są zabawni i wzruszający. Oprócz tego są oczywiście świetni aktorsko i wokalnie zachwycający, energiczni i charyzmatyczni. […] Zaletą tego spektaklu jest muzyka grana na żywo, która sprawia, że staje się on autentyczny pod każdym względem, gdyż każdy jego element powstaje na oczach widzów.
Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków
OBSADA
Stanisław Linowski
Łukasz Szczepanowski
Muzycy:
Łukasz Bzowski (piano)
Grzegorz Bąk (gitara basowa)
Michał Peiker (perkusja)
Kwartet smyczkowy
Magdalena Ksiądzyna, Jan Mleczko - I skrzypce
Krystyna Wasik, Agata Francuz - II skrzypce
Małgorzata Szczepanowska - altówka
Zuzanna Siepietowska, Maciej Baran - wiolonczela
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
MAŁA APOKALIPSA 20XX
według Tadeusza Konwickiego
Reż. Waldemar Raźniak
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
180 min. 1 przerwa
Pisarz prześladowany, inwigilowany wręcz przez apodyktyczny system, broni się przed nim wewnętrzną emigracją. System jednak odciska na nim swoje piętno i nie pozwala uwolnić się od machiny wzajemnej manipulacji.
Pewnego dnia pojawiają się u niego koledzy i proszą go o dokonanie publicznego samospalenia. Choć początkowo chciałby odmówić, pomysł z wolna zaczyna go pochłaniać: ostatni dzień życia ma szansę stać się ostatnim dziełem, a publiczne samobójstwo jedynym możliwym gestem sprzeciwu wobec systemu.
Mała Apokalipsa Tadeusza Konwickiego powstawała w okresie chylącego się ku upadkowi komunizmu. Była karykaturą, wyrazem oporu, moralną rozprawą z sumieniami ówczesnych pokoleń, amunicją do walki z systemem; z czasem stała się też barwnym dokumentem minionej epoki. Czy jednak widmo totalitaryzmu minęło bezpowrotnie?
W dzisiejszym świecie, w którym z jednej strony odżyła groźba rosyjskiego imperializmu, z drugiej zaś polityczny nadzór stał się domeną technokracji wkraczającej w każdą dziedzinę życia – Mała Apokalipsa fascynuje jako możliwa do urzeczywistnienia dystopia.
Apokalipsa, sięgając do jej źródłosłowu, to moment „odsłonięcia” – chwila, w której prawda ukazuje się z ostrością, z jaką nigdy nie mogła do nas dotrzeć. Wraz z głównym bohaterem spektaklu wyruszamy w deliryczno-cyberpunkowy sen o przyszłości, do której nie chcemy dopuścić, która jednak powraca do nas w koszmarach jako potencjalnie rzeczywista. Po drodze towarzyszy mu galeria zagadkowych, fantasmagorycznych postaci wystawiających na próbę jego odwagę, przekonania i wybory moralne.
Spektakl Waldemara Raźniaka jest wiwisekcją człowieka postawionego wobec niemożliwego. To duszne od czającego się za rogiem zła trzy godziny pełne skupienia, mroku przeszywanego światłami neonów i niepokojąco inteligentnej technologii. (…) Nie ma tu słabych ról, każda z postaci jest na swój sposób wciągająca i urzekająca. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście everyman Grzegorz Mielczarek. Jego Literat prezentuje cały wachlarz emocjonalnych stanów, od rozpaczy po euforię. Równolegle obok czysto fabularnych wydarzeń rozgrywa swoją własną, wewnętrzną walkę (jako człowiek, buntownik, artysta). Powiedzieć, że gra baranka prowadzonego na rzeź, to nic nie powiedzieć. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakaś rola zrobiłaby na mnie tak duże wrażenie. (…) „Mała Apokalipsa 20XX” to spektakl ważny, inspirujący się teraźniejszością, przy jednoczesnym zanurzeniu w uniwersalności.
Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkich
Obsada:
Bogdan Brzyski
Iwona Budner
Grzegorz Grabowski
Paweł Kruszelnicki
Katarzyna Krzanowska
Zbigniew Kosowski
Krzysztof Stawowy
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Walenda
Krzysztof Zawadzki
Kamil Pudlik
Wiktor Loga-Skarczewski
Twórcy
Waldemar Raźniak Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Waldemar Raźniak Scenariusz
Tobiasz Sebastian Berg Choreografia
Beniamin M. Bukowski Dramaturgia
Barbara Guzik Scenografia i Kostiumy
Karol Nepelski Muzyka
Ada Bystrzycka Reżyseria światła
Tadeusz Pyrczak (AST) Video
Ewa Kałat Operatorka kamery
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent / Asystent reżysera
Katarzyna Koza Koordynatorka produkcji
Uwaga:
Bodźce sensoryczne w spektaklu: głośne dźwięki, efekt migających świateł, migotanie obrazu na ekranach, dym, dym papierosowy.
W spektaklu występują wulgaryzmy.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”.
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Reż. Waldemar Raźniak
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
180 min. 1 przerwa
Pisarz prześladowany, inwigilowany wręcz przez apodyktyczny system, broni się przed nim wewnętrzną emigracją. System jednak odciska na nim swoje piętno i nie pozwala uwolnić się od machiny wzajemnej manipulacji.
Pewnego dnia pojawiają się u niego koledzy i proszą go o dokonanie publicznego samospalenia. Choć początkowo chciałby odmówić, pomysł z wolna zaczyna go pochłaniać: ostatni dzień życia ma szansę stać się ostatnim dziełem, a publiczne samobójstwo jedynym możliwym gestem sprzeciwu wobec systemu.
Mała Apokalipsa Tadeusza Konwickiego powstawała w okresie chylącego się ku upadkowi komunizmu. Była karykaturą, wyrazem oporu, moralną rozprawą z sumieniami ówczesnych pokoleń, amunicją do walki z systemem; z czasem stała się też barwnym dokumentem minionej epoki. Czy jednak widmo totalitaryzmu minęło bezpowrotnie?
W dzisiejszym świecie, w którym z jednej strony odżyła groźba rosyjskiego imperializmu, z drugiej zaś polityczny nadzór stał się domeną technokracji wkraczającej w każdą dziedzinę życia – Mała Apokalipsa fascynuje jako możliwa do urzeczywistnienia dystopia.
Apokalipsa, sięgając do jej źródłosłowu, to moment „odsłonięcia” – chwila, w której prawda ukazuje się z ostrością, z jaką nigdy nie mogła do nas dotrzeć. Wraz z głównym bohaterem spektaklu wyruszamy w deliryczno-cyberpunkowy sen o przyszłości, do której nie chcemy dopuścić, która jednak powraca do nas w koszmarach jako potencjalnie rzeczywista. Po drodze towarzyszy mu galeria zagadkowych, fantasmagorycznych postaci wystawiających na próbę jego odwagę, przekonania i wybory moralne.
Spektakl Waldemara Raźniaka jest wiwisekcją człowieka postawionego wobec niemożliwego. To duszne od czającego się za rogiem zła trzy godziny pełne skupienia, mroku przeszywanego światłami neonów i niepokojąco inteligentnej technologii. (…) Nie ma tu słabych ról, każda z postaci jest na swój sposób wciągająca i urzekająca. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście everyman Grzegorz Mielczarek. Jego Literat prezentuje cały wachlarz emocjonalnych stanów, od rozpaczy po euforię. Równolegle obok czysto fabularnych wydarzeń rozgrywa swoją własną, wewnętrzną walkę (jako człowiek, buntownik, artysta). Powiedzieć, że gra baranka prowadzonego na rzeź, to nic nie powiedzieć. Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakaś rola zrobiłaby na mnie tak duże wrażenie. (…) „Mała Apokalipsa 20XX” to spektakl ważny, inspirujący się teraźniejszością, przy jednoczesnym zanurzeniu w uniwersalności.
Piotr Gaszczyński, Teatr dla Wszystkich
Obsada:
Bogdan Brzyski
Iwona Budner
Grzegorz Grabowski
Paweł Kruszelnicki
Katarzyna Krzanowska
Zbigniew Kosowski
Krzysztof Stawowy
Grzegorz Mielczarek
Aleksandra Nowosadko
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Walenda
Krzysztof Zawadzki
Kamil Pudlik
Wiktor Loga-Skarczewski
Twórcy
Waldemar Raźniak Reżyseria
Beniamin M. Bukowski, Waldemar Raźniak Scenariusz
Tobiasz Sebastian Berg Choreografia
Beniamin M. Bukowski Dramaturgia
Barbara Guzik Scenografia i Kostiumy
Karol Nepelski Muzyka
Ada Bystrzycka Reżyseria światła
Tadeusz Pyrczak (AST) Video
Ewa Kałat Operatorka kamery
Zbigniew S. Kaleta Inspicjent / Asystent reżysera
Katarzyna Koza Koordynatorka produkcji
Uwaga:
Bodźce sensoryczne w spektaklu: głośne dźwięki, efekt migających świateł, migotanie obrazu na ekranach, dym, dym papierosowy.
W spektaklu występują wulgaryzmy.
Spektakl bierze udział w X Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”.
Dostępność dla osób z niepełnosprawnościami:
Budynek Sceny Kameralnej niestety nie jest dostępny dla osób poruszających się na wózku. Do wnętrza teatru prowadzą schody.
Na widowni nie ma miejsc dostosowanych do potrzeb osób poruszających się na wózku.
W budynku nie ma toalety dla osób poruszających się na wózku. Do toalet prowadzą schody. Jedna z toalet posiada udogodnienia takie jak poręcze. Będą one wsparciem dla seniorów z ograniczoną mobilnością i osób poruszających się przy pomocy kuli lub laski.
Na całej widowni jest rozłożona pętla indukcyjna. Dzięki niej widzowie i widzki z aparatami słuchowymi mogą wyraźniej i bardziej komfortowo odbierać dźwięki ze sceny.
Więcej informacji w zakładce: Teatr bez barier
Przepraszamy za liczne bariery. Dążymy do większej dostępności przestrzeni.
Zapraszamy do kontaktu: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504 859 246
Mam coś w głębi nie do przedstawienia. HAMLET
Paweł Demirski
reż. Remigiusz Brzyk
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny 30 minut, 1 przerwa.
Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.
To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.
Obsada:
Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy
Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Justyna Skoczek współpraca muzyczna
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Spektakl „Mam coś w głębi nie do przedstawienia. HAMLET ”
Ostrzeżenia o bodźcach sensorycznych i treściach wrażliwych
Ten tekst zawiera informacje na temat treści przedstawienia, które mogą wywołać dyskomfort
lub silne reakcje emocjonalne u niektórych widzów. Dzięki tym ostrzeżeniom możesz podjąć
świadomą decyzję o uczestnictwie w spektaklu, mając pełną świadomość jego zawartości.
Informacje podstawowe o spektaklu:
• spektakl trwa około 3 godziny 30 minut z jedną przerwą;
• podczas przebywania na sali teatralnej wszystkie telefony muszą być
wyłączone lub uruchomione w trybie samolotowym;
• nie wolno fotografować i nagrywać spektaklu.
Bodźce sensoryczne:
• głośna muzyka;
• wysokie dźwięki;
• migające światła;
• dym sceniczny;
• dłuższa sekwencja obrazu obracającej się karuzeli.
Treści wrażliwe:
• tematyka kryzysu psychicznego;
• liczne odniesienia do tematyki samobójczej;
• scena pozorowanego wieszania się;
• choroba onkologiczna;
• trudne relacje rodzinne;
• krótka scena nagości (aktor stoi tyłem do widzów);
• liczne wulgaryzmy.
Interakcje z widzami:
• aktor wielokrotnie zwraca się bezpośrednio do widowni.
Inne:
• scena z udziałem psa.
Kontakt z nami:
Katarzyna Peplinska-Pietrzak – edukatorka i koordynatorka dostępności
e-mail: dostepnosc@stary.pl
tel./SMS: 504859246
reż. Remigiusz Brzyk
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 3 godziny 30 minut, 1 przerwa.
Opowieść o tęsknocie, braku i desperackich próbach odnalezienia bezpieczeństwa.
To prawdopodobnie najbardziej osobista sztuka w twórczości Pawła Demirskiego, który po pięciu latach przerwy wraca do teatru i razem z Remigiuszem Brzykiem tworzy spektakl, w którym lata 90. spotykają teraźniejszość, a Hamlet funkcjonuje w świecie zdominowanym przez patriarchat.
Mężczyzna po czterdziestce, wychowany przez kobiety, pragnie symbolicznej adopcji i chce sam wybrać nowego ojca. Osobiste poczucie pustki, straty po utraconym rodzicu, zostaje skonfrontowane z relacją Hamleta ze zmarłym ojcem i Klaudiuszem. W kontekście coraz większej frustracji i radykalizacji młodych mężczyzn oraz kryzysu męskiej tożsamości opowieść o ojcostwie, próba zrozumienia go i ponownego zdefiniowania wydaje się dziś niezbędna.
Obsada:
Kamil Pudlik
Paulina Kondrak
Radosław Krzyżowski
Małgorzata Gałkowska
Roman Gancarczyk
Filip Perkowski
Bogdan Brzyski
Krzysztof Globisz
Michał Badeński
Przemysław Przestrzelski
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy
Remigiusz Brzyk Reżyseria
Paweł Demirski Tekst
Marika Wojciechowska Scenografia i kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Reżyseria światła
Jacek Grudzień Muzyka
Justyna Skoczek współpraca muzyczna
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Anna Obszańska Choreografia
Zbigniew S. Kaleta Asystent reżysera oraz inspicjent
Spektakl „Mam coś w głębi nie do przedstawienia. HAMLET ”
Ostrzeżenia o bodźcach sensorycznych i treściach wrażliwych
Ten tekst zawiera informacje na temat treści przedstawienia, które mogą wywołać dyskomfort
lub silne reakcje emocjonalne u niektórych widzów. Dzięki tym ostrzeżeniom możesz podjąć
świadomą decyzję o uczestnictwie w spektaklu, mając pełną świadomość jego zawartości.
Informacje podstawowe o spektaklu:
• spektakl trwa około 3 godziny 30 minut z jedną przerwą;
• podczas przebywania na sali teatralnej wszystkie telefony muszą być
wyłączone lub uruchomione w trybie samolotowym;
• nie wolno fotografować i nagrywać spektaklu.
Bodźce sensoryczne:
• głośna muzyka;
• wysokie dźwięki;
• migające światła;
• dym sceniczny;
• dłuższa sekwencja obrazu obracającej się karuzeli.
Treści wrażliwe:
• tematyka kryzysu psychicznego;
• liczne odniesienia do tematyki samobójczej;
• scena pozorowanego wieszania się;
• choroba onkologiczna;
• trudne relacje rodzinne;
• krótka scena nagości (aktor stoi tyłem do widzów);
• liczne wulgaryzmy.
Interakcje z widzami:
• aktor wielokrotnie zwraca się bezpośrednio do widowni.
Inne:
• scena z udziałem psa.
Kontakt z nami:
Katarzyna Peplinska-Pietrzak – edukatorka i koordynatorka dostępności
e-mail: dostepnosc@stary.pl
tel./SMS: 504859246
MARTWE NATURY
reż. Elsa Revcolevschi
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godz. 55 minut, bez przerwy
Jedna przestrzeń i różne związane z nią pamięci. Hotelowy pokój z miejsca policyjnego śledztwa przemienia się w plan filmowy, staje się świadkiem relacji miłosnej, przestrzenią w getcie w 1942 roku i muzeum powołanym przez władze państwowe.
Jaki rodzaj pamięci wytwarzają przedmioty, jak stają się śladem, relikwią lub „martwą naturą”. Co my jako jednostki robimy z pamięcią, jak ją zawłaszczamy i wytwarzamy na nowo? W spektaklu Elsy Revcolevschi pamięć indywidualna i zbiorowa przemieszcza się między tym, co prywatne i tym co publiczne, tym, co skrywane i tym co odgórnie narzucane, tym co nie wypada i tym co politycznie poprawne. Inspiracją do spektaklu są m.in. pisma Racheli Auerbach oraz Imre Kertésza.
Elsa Revcolevschi jest francuską reżyserką o polsko-żydowskich korzeniach. Ukończyła w tym roku wydział reżyserii w państwowej szkole teatralnej przy francuskim Narodowym Teatrze w Strasbourgu (TNS). To jedyna szkoła posiadająca taki wydział we Francji. Jest również absolwentką literaturoznawstwa na Université Paris X Nanterre. Artystka była asystentką m.in. Lorraine de Sagazan, współpracowała także z Julien Gosslin. Jest pierwszą zagraniczną rezydentką w Narodowym Starym Teatrze.
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Elsa Revcolevschi otrzymała wsparcie finansowe w ramach francuskiego programu Le Jeune Théâtre National.
Obsada
Bogumiła Bajor
Lidia Duda
Natalia Kaja Chmielewska
Karolina Staniec/Paulina Puślednik
Twórcy
Elsa Revcolevschi Scenariusz i reżyseria
Louison Ryser Dramaturgia
Salomé Vandendriessche Scenografia i kostiumy
Aleksandra Rudnicka, Monika Lichowska-Płonka, Jakub Guzik Tłumaczenie prób
Łukasz Musiał Przekład scenariusza
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Julek Płoski Muzyka
Urszula Pietrzak Konsultacje choreograficzne
Łukasz Zaleski Asystent reżyserki
Grzegorz Hojdys Asystent scenografa
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
na motywach korespondencji W. Szymborskiej i Z. Herberta
Reż. Mikołaj Grabowski
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
To bardzo dziwna znajomość. Szymborska – Herbert.
Kiedy zostawimy na boku dywagacje o ich wzajemnej sympatii albo czymś więcej (listy sugerują raczej romans literacko-epistolarny niż jakikolwiek inny) i beznamiętnie spojrzymy na tych dwoje ludzi o zupełnie przeciwnych charakterach, przychodzi na myśl stara (lata 60. ubiegłego wieku) anegdota o kurze i bażancie.
Ona – krakowska panienka z dobrego domu, nieomal „mieszczka”, lubiąca życie osiadłe, bezpieczne, przewidywalne. Jeżeli gdzieś wyjeżdżała, to z Kornelem Filipowiczem na ryby, i to najdalej nad Wartę. On – ciągnący w nieznane: Włochy, Francja, Grecja, Holandia, Belgia, Austria, Niemcy, Anglia, Szwajcaria, Ameryka… et cetera, et cetera. Ona – żyjąca z pensyjki redaktorki literackiego tygodnika, od czasu do czasu wydająca tomik poezji. On – stypendia zagraniczne, wykłady w Europie i USA, stale tłumaczony i wydawany w Polsce i za granicą. Ona – zaledwie francuski, a „po londyńsku nie mówiąca ani słówka”, on – niemiecki, angielski, francuski, trochę włoski, może i coś po grecku. Ona – małe mieszkanko w śródmieściu Krakowa, grono zaufanych przyjaciół, introwertyczka. On – hotele, rezydencje przyjaciół w całym świecie, własne mieszkania za granicą, ekstrawertyk, „dusza towarzystwa”, zabawowicz, niemal hulaka; nic to było dla niego przebalować noc w tawernie greckiej stawiając wszystkim.
Tak by można długo zestawiać…
Obsada
Katarzyna Krzanowska
Jacek Romanowski
Twórcy
Mikołaj Grabowski reżyseria, dramaturgia i opracowanie muzyczne
Tadeusz Nyczek Scenariusz
Michał Grabowski Reżyseria światła
Hanna Nowak Inspicjentka
Dostępność
• Na widowni znajdują się 2 miejsca dla osób poruszających się na wózku. Prosimy o zakup miejsc oznaczonych piktogramem przedstawiającym osobę na wózku lub kontakt z kasą teatru lub Biurem Obsługi Widzów.
• Scena znajduje się na parterze.
• Wejście na widownię prowadzi przez zaplecze sceny i wymaga asysty pracownika obsługi widzów.
• Na parterze znajduje się toaleta dostępna dla osób z niepełnosprawnością.
Kontakt do koordynatorki dostępności, Katarzyny Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
NIEMĘSKI
reż. Daria Kubisiak
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Niemęski, czyli jaki? Żeński, babski, słaby, płaczliwy, miękki, tchórzliwy, bezwolny, zniewieściały, przegięty? A może jeszcze inaczej? Może po prostu wyzwolony z póz i lęków, wolny od przymusu rywalizacji i napinania muskułów, uwolniony od narzuconych przez kulturę zachowań, które podobać się mogą na ekranie, ale w życiu…? Niemęski, czyli taki, który sam stanowi o sobie. Niemęski, czyli ten, co nie korzysta z nadanych mu nie wiadomo przez kogo przywilejów. Niemęski, czyli taki, który mówi, co czuje, nie musi zawsze wygrać, bo jego życie to nie konkurs, mecz ani wyścig. Trudno to zrozumieć bohaterom spektaklu – czterem mężczyznom na zakręcie i pod presją, ale trzeba przyznać, że bardzo się starają, a realizatorki próbują ich przekonać, że „niemęski” to nie obelga, lecz komplement.
Wykręcone historie bohaterów konfrontują się z kulturowym rozpadem systemu, a „niemęski” to utopijna spekulacja na temat jego stanu. W scenach w humorystycznej i onirycznej konwencji mężczyźni otrzymują miękkie kompetencje, zazwyczaj przypisywane kobietom. Zagubieni bohaterowie z kompleksami próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości wciąż jeszcze na granicy jawy i snu. Nam także „niemęski” pomoże oswoić się z lękami, strachami i obawami wywołanymi upadającym patriarchatem.
Od (…) ujęć,, męskości’’, tej wzorcowej, widzowie są prowadzeni w kierunku wszystkich,, niemęskich’’, odbiegających od tego wyobrażenia zachowań. Zawężenie wizji męskości oraz operowanie przeglądem lęków i koszmarów jest celnym zabiegiem (…). Moim zdaniem całkowite zignorowanie możliwych sytuacji, w których to mężczyzna czułby się pewnie i komfortowo, pełen siły, nawet gdy przegrywa, w tym spektaklu jest wyjątkowo udane. Zgodnie z tytułem, skupiając się na wątkach słabości, bezradności wrażliwej istoty ludzkiej, przybranej w ciało mężczyzny, możemy łatwo zauważyć szereg rozmaitych rys na tym wizerunku mężczyzny, jaki zwykle obserwujemy w naszym otoczeniu. Autorka scenariusza w interesujący sposób rozwinęła wizję emocjonalności mężczyzn, w mojej ocenie trafną, choć naturalnie wziętą w pewien nawias ironii i komizmu (…).
Mateusz Leon Rychlak, Teatr dla Wszystkich
Jaką rolę pełnią w naszym życiu stereotypy? Czy porządkują świat, czy raczej utrudniają nam odnalezienie się w nim? Jak silny jest w nas stereotyp męskości? Te dylematy stały się punktem wyjścia do tworzenia spektaklu. „Pytanie, czym był kiedyś męski, a czym dzisiaj jest męski? Wydaje mi się, że ta definicja totalnie się przedefiniowała i tak na dobrą sprawę korzystamy ze starych, utartych schematów i stereotypów, a nie wiemy czym jest męskość” – twierdzi autorka. – To ona – kobieta – napisała tekst, choć mogłoby się wydawać, że takie problemy jej nie dotyczą…
Marlena Chudzio, Radio RMF
Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)
Twórcy
Daria Kubisiak Reżyseria i scenariusz
Joanna Krakowska, Magdalena Urbańska Dramaturgia
Iga Słupska Scenografia
Hanka Podraza Kostiumy
Oskar Malinowski Choreografia
Jarosław Płonka Muzyka
Klaudyna Schubert Reżyseria świateł
Magdalena Urbańska Asystentka reżyserki
Ewa Wrześniak Inspicjentka/suflerka
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Niemęski, czyli jaki? Żeński, babski, słaby, płaczliwy, miękki, tchórzliwy, bezwolny, zniewieściały, przegięty? A może jeszcze inaczej? Może po prostu wyzwolony z póz i lęków, wolny od przymusu rywalizacji i napinania muskułów, uwolniony od narzuconych przez kulturę zachowań, które podobać się mogą na ekranie, ale w życiu…? Niemęski, czyli taki, który sam stanowi o sobie. Niemęski, czyli ten, co nie korzysta z nadanych mu nie wiadomo przez kogo przywilejów. Niemęski, czyli taki, który mówi, co czuje, nie musi zawsze wygrać, bo jego życie to nie konkurs, mecz ani wyścig. Trudno to zrozumieć bohaterom spektaklu – czterem mężczyznom na zakręcie i pod presją, ale trzeba przyznać, że bardzo się starają, a realizatorki próbują ich przekonać, że „niemęski” to nie obelga, lecz komplement.
Wykręcone historie bohaterów konfrontują się z kulturowym rozpadem systemu, a „niemęski” to utopijna spekulacja na temat jego stanu. W scenach w humorystycznej i onirycznej konwencji mężczyźni otrzymują miękkie kompetencje, zazwyczaj przypisywane kobietom. Zagubieni bohaterowie z kompleksami próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości wciąż jeszcze na granicy jawy i snu. Nam także „niemęski” pomoże oswoić się z lękami, strachami i obawami wywołanymi upadającym patriarchatem.
Od (…) ujęć,, męskości’’, tej wzorcowej, widzowie są prowadzeni w kierunku wszystkich,, niemęskich’’, odbiegających od tego wyobrażenia zachowań. Zawężenie wizji męskości oraz operowanie przeglądem lęków i koszmarów jest celnym zabiegiem (…). Moim zdaniem całkowite zignorowanie możliwych sytuacji, w których to mężczyzna czułby się pewnie i komfortowo, pełen siły, nawet gdy przegrywa, w tym spektaklu jest wyjątkowo udane. Zgodnie z tytułem, skupiając się na wątkach słabości, bezradności wrażliwej istoty ludzkiej, przybranej w ciało mężczyzny, możemy łatwo zauważyć szereg rozmaitych rys na tym wizerunku mężczyzny, jaki zwykle obserwujemy w naszym otoczeniu. Autorka scenariusza w interesujący sposób rozwinęła wizję emocjonalności mężczyzn, w mojej ocenie trafną, choć naturalnie wziętą w pewien nawias ironii i komizmu (…).
Mateusz Leon Rychlak, Teatr dla Wszystkich
Jaką rolę pełnią w naszym życiu stereotypy? Czy porządkują świat, czy raczej utrudniają nam odnalezienie się w nim? Jak silny jest w nas stereotyp męskości? Te dylematy stały się punktem wyjścia do tworzenia spektaklu. „Pytanie, czym był kiedyś męski, a czym dzisiaj jest męski? Wydaje mi się, że ta definicja totalnie się przedefiniowała i tak na dobrą sprawę korzystamy ze starych, utartych schematów i stereotypów, a nie wiemy czym jest męskość” – twierdzi autorka. – To ona – kobieta – napisała tekst, choć mogłoby się wydawać, że takie problemy jej nie dotyczą…
Marlena Chudzio, Radio RMF
Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)
Twórcy
Daria Kubisiak Reżyseria i scenariusz
Joanna Krakowska, Magdalena Urbańska Dramaturgia
Iga Słupska Scenografia
Hanka Podraza Kostiumy
Oskar Malinowski Choreografia
Jarosław Płonka Muzyka
Klaudyna Schubert Reżyseria świateł
Magdalena Urbańska Asystentka reżyserki
Ewa Wrześniak Inspicjentka/suflerka
NIEUSTRASZONA MIŁOŚĆ EVE ADAMS
reż. Olga Ciężkowska
Nowa Scena, ul. Jagiellońska1
2 godziny, bez przerwy
Niczym w wartkim eseju, tempo opowiadania spraw życia bohaterki skontrapunktowane zostaje z rozważaniami o Sprawie — czyli o walce o emancypację. Przenikają się plany czasowe i teatralne poetyki. (…) Jednocześnie kameralny, świetnie zagrany spektakl Ciężkowskiej, Wawrzyniak i Kowańskiej ma odwagę stawiać pytania, zostawiać puste miejsca; nie rości sobie pretensji do pełnej wiedzy o życiu osoby, o której opowiada (Witold Mrozek, wyborcza.pl).
W 1912 roku, 19-letnia Chawa Złoczewer opuszcza Mławę i wyjeżdża do Nowego Jorku. Miała być krawcową, prędko jednak zostaje działaczką ruchu anarchistycznego i ważną postacią środowiska artystycznego i queerowego. Zmienia imię na Eve – Eve Kotchever, a później Eve Adams. Kolportuje radykalne czasopisma, zakłada lesbijskie lokale w Chicago i Nowym Jorku, pisze i wydaje własnym sumptem pierwszą książkę o kobiecej miłości pt. „Lesbian Love”.
Ta aktywność sprowadza na nią gromy i sprawia, że wydalają ją z USA. Ginie w Auschwitz, a pamięć o jej odważnym życiu zostaje zatarta na wiele lat. Spektakl pragnie rekonstruować tę niewiarygodną biografię, przedstawiając złożoną tożsamość bohaterki. Polską – choć gdy przyszła na świat Polski nie było na mapie, żydowską – która stała się przyczyną jej śmierci; anarchistyczną – przez którą ściągnęła na siebie podejrzliwość władz; queerową – za którą była piętnowana i skazana; a może nawet tożsamość imigrantki bez obywatelstwa – której nie chroniły żadne prawa, przez co została odesłana do Europy. Choć nie bała się szukać szczęścia, znała wiele miast i języków, nigdzie nie było dla niej miejsca.
Twórcy i twórczynie spektaklu pragną zadać pytania o to, jaki jest związek między prywatnym a politycznym? Co we wspólnocie jest niezbędne dla poczucia bezpieczeństwa? Co kiedyś jak i dziś znaczy dla nas termin „nielegalny”? I wreszcie – jak będąc tak różnorodnymi, możemy wciąż czuć się za siebie „współodpowiedzialni”?Spektakl został przyjęty do 31. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Małgorzata Gałkowska
Dorota Pomykała
Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT) * rola dublowana
Mikołaj Kubacki
Łukasz Stawarczyk
Twórcy
Olga Ciężkowska Reżyseria
Martyna Wawrzyniak, Patrycja Kowańska, we współpracy z zespołem aktorskim w oparciu o improwizacje w czasie prób Scenariusz i dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia, kostiumy, światło
Klaudia Hegab Asystentka scenografki i kostiumografki
Magda Dubrowska Muzyka
Mikołaj Sobczak Video
Ewa Wrześniak Inspicjentka
Patrycja Dołowy, Zuzanna Hertzberg Konsultacje merytoryczne
Dorota Grzywacz-Kmieć Koordynatorka przedstawienia
Nowa Scena, ul. Jagiellońska1
2 godziny, bez przerwy
Niczym w wartkim eseju, tempo opowiadania spraw życia bohaterki skontrapunktowane zostaje z rozważaniami o Sprawie — czyli o walce o emancypację. Przenikają się plany czasowe i teatralne poetyki. (…) Jednocześnie kameralny, świetnie zagrany spektakl Ciężkowskiej, Wawrzyniak i Kowańskiej ma odwagę stawiać pytania, zostawiać puste miejsca; nie rości sobie pretensji do pełnej wiedzy o życiu osoby, o której opowiada (Witold Mrozek, wyborcza.pl).
W 1912 roku, 19-letnia Chawa Złoczewer opuszcza Mławę i wyjeżdża do Nowego Jorku. Miała być krawcową, prędko jednak zostaje działaczką ruchu anarchistycznego i ważną postacią środowiska artystycznego i queerowego. Zmienia imię na Eve – Eve Kotchever, a później Eve Adams. Kolportuje radykalne czasopisma, zakłada lesbijskie lokale w Chicago i Nowym Jorku, pisze i wydaje własnym sumptem pierwszą książkę o kobiecej miłości pt. „Lesbian Love”.
Ta aktywność sprowadza na nią gromy i sprawia, że wydalają ją z USA. Ginie w Auschwitz, a pamięć o jej odważnym życiu zostaje zatarta na wiele lat. Spektakl pragnie rekonstruować tę niewiarygodną biografię, przedstawiając złożoną tożsamość bohaterki. Polską – choć gdy przyszła na świat Polski nie było na mapie, żydowską – która stała się przyczyną jej śmierci; anarchistyczną – przez którą ściągnęła na siebie podejrzliwość władz; queerową – za którą była piętnowana i skazana; a może nawet tożsamość imigrantki bez obywatelstwa – której nie chroniły żadne prawa, przez co została odesłana do Europy. Choć nie bała się szukać szczęścia, znała wiele miast i języków, nigdzie nie było dla niej miejsca.
Twórcy i twórczynie spektaklu pragną zadać pytania o to, jaki jest związek między prywatnym a politycznym? Co we wspólnocie jest niezbędne dla poczucia bezpieczeństwa? Co kiedyś jak i dziś znaczy dla nas termin „nielegalny”? I wreszcie – jak będąc tak różnorodnymi, możemy wciąż czuć się za siebie „współodpowiedzialni”?Spektakl został przyjęty do 31. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
Obsada
Małgorzata Gałkowska
Dorota Pomykała
Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT) * rola dublowana
Mikołaj Kubacki
Łukasz Stawarczyk
Twórcy
Olga Ciężkowska Reżyseria
Martyna Wawrzyniak, Patrycja Kowańska, we współpracy z zespołem aktorskim w oparciu o improwizacje w czasie prób Scenariusz i dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia, kostiumy, światło
Klaudia Hegab Asystentka scenografki i kostiumografki
Magda Dubrowska Muzyka
Mikołaj Sobczak Video
Ewa Wrześniak Inspicjentka
Patrycja Dołowy, Zuzanna Hertzberg Konsultacje merytoryczne
Dorota Grzywacz-Kmieć Koordynatorka przedstawienia
NONFICTION
na podstawie powieści Julie Myerson w adaptacji Martyny Wawrzyniak
Reż. Gosia Wdowik
Scena Kameralna; ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 120 min.
NONFICTION to spektakl o macierzyństwie, które nie mieści się w społecznych wyobrażeniach. O miłości silniejszej od rozczarowania, ale bezradnej wobec wyborów drugiego człowieka. I o potrzebie opowiadania historii, nawet wtedy, gdy najtrudniej znaleźć dla nich właściwe słowa.
Bohaterka spektaklu próbuje ocalić córkę zmagającą się z uzależnieniem. Żyje pomiędzy lękiem a nadzieją, nieustannie szukając sposobu, by do niej dotrzeć. Ta droga prowadzi ją także do własnej relacji z matką i pytań o to, co w doświadczeniu macierzyństwa dziedziczymy, a co pozostaje w zasięgu naszych decyzji.
W centrum przedstawienia znajduje się macierzyństwo pozbawione idealizacji – doświadczenie miłości, która nie daje poczucia sprawczości, i odpowiedzialności, która nie chroni przed porażką. Jednocześnie spektakl pyta o wolność twórczą: czy można pisać o tych, których się kocha? Czy literatura ma prawo sięgać po najbardziej intymne doświadczenia, jeśli ceną jest odsłonięcie cudzego życia?
Postać córki zostanie powierzona ręcznie wykonanym wełnianym lalkom-rzeźbom autorstwa Anety Grzeszykowskiej, inspirowanym cyklem Franciszka. Ich obecność otworzy przestrzeń między pamięcią i wyobraźnią, dokumentem a fikcją.
Julie Myerson jest autorką dziesięciu powieści, w tym bestsellera „Something Might Happen” oraz trzech książek nonfiction, m.in. „Home: The Story of Everyone Who Ever Lived In Our House” – zrealizowanej w formie słuchowiska przez BBC Radio 4 – oraz „The Lost Child: a true story)”. Jako krytyczka i felietonistka publikowała w wielu gazetach, m.in. takich jak „Guardian”, „FT”, „Harpers Bazaar” i „New York Times”, a także regularnie występowała w programie BBC TV „Newsnight Review”. Mieszka w Londynie.
obsada:
Bogumiła Bajor/Alicja Jurkowska, Zbigniew W. Kaleta, Dorota Pomykała, Kamil Pudlik, Małgorzata Zawadzka i Zosia Będkowska
twórczynie i twórcy:
Gosia Wdowik – reżyseria
Martyna Wawrzyniak – adaptacja
Marta Orczykowska – tłumaczenie
Aleksandr Prowaliński, Gosia Wdowik – scenografia
Aneta Grzeszykowska – rzeźby
Maja Wolak – kostiumy
Aleksandr Prowaliński – reżyseria światła
Agata Zemla – muzyka i sound design
Hanna Nowak – inspicjentka
Tomasz Dzierwa - sufler
Reż. Gosia Wdowik
Scena Kameralna; ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 120 min.
NONFICTION to spektakl o macierzyństwie, które nie mieści się w społecznych wyobrażeniach. O miłości silniejszej od rozczarowania, ale bezradnej wobec wyborów drugiego człowieka. I o potrzebie opowiadania historii, nawet wtedy, gdy najtrudniej znaleźć dla nich właściwe słowa.
Bohaterka spektaklu próbuje ocalić córkę zmagającą się z uzależnieniem. Żyje pomiędzy lękiem a nadzieją, nieustannie szukając sposobu, by do niej dotrzeć. Ta droga prowadzi ją także do własnej relacji z matką i pytań o to, co w doświadczeniu macierzyństwa dziedziczymy, a co pozostaje w zasięgu naszych decyzji.
W centrum przedstawienia znajduje się macierzyństwo pozbawione idealizacji – doświadczenie miłości, która nie daje poczucia sprawczości, i odpowiedzialności, która nie chroni przed porażką. Jednocześnie spektakl pyta o wolność twórczą: czy można pisać o tych, których się kocha? Czy literatura ma prawo sięgać po najbardziej intymne doświadczenia, jeśli ceną jest odsłonięcie cudzego życia?
Postać córki zostanie powierzona ręcznie wykonanym wełnianym lalkom-rzeźbom autorstwa Anety Grzeszykowskiej, inspirowanym cyklem Franciszka. Ich obecność otworzy przestrzeń między pamięcią i wyobraźnią, dokumentem a fikcją.
Julie Myerson jest autorką dziesięciu powieści, w tym bestsellera „Something Might Happen” oraz trzech książek nonfiction, m.in. „Home: The Story of Everyone Who Ever Lived In Our House” – zrealizowanej w formie słuchowiska przez BBC Radio 4 – oraz „The Lost Child: a true story)”. Jako krytyczka i felietonistka publikowała w wielu gazetach, m.in. takich jak „Guardian”, „FT”, „Harpers Bazaar” i „New York Times”, a także regularnie występowała w programie BBC TV „Newsnight Review”. Mieszka w Londynie.
obsada:
Bogumiła Bajor/Alicja Jurkowska, Zbigniew W. Kaleta, Dorota Pomykała, Kamil Pudlik, Małgorzata Zawadzka i Zosia Będkowska
twórczynie i twórcy:
Gosia Wdowik – reżyseria
Martyna Wawrzyniak – adaptacja
Marta Orczykowska – tłumaczenie
Aleksandr Prowaliński, Gosia Wdowik – scenografia
Aneta Grzeszykowska – rzeźby
Maja Wolak – kostiumy
Aleksandr Prowaliński – reżyseria światła
Agata Zemla – muzyka i sound design
Hanna Nowak – inspicjentka
Tomasz Dzierwa - sufler
NULLE PART EST UN ENDROIT
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania 1 godzina
W autobiograficznym wykładzie - solo tanecznym, Nach opowiada historię swojego spotkania z crumpem, a także stopniowego odkrywania innych tradycji tanecznych, w których, jak się okazało, duch crumpu również jest obecny.
Spektakl jest fascynującą, intymną opowieścią, lekcją tańca i tańcem w jednym.
Po pokazie zapraszamy na rozmowę z choreografką i tancerką Nach, którą poprowadzi Dorota Semenowicz (pełnomocniczka dyrekcji NST ds. współpracy międzynarodowej i rozwoju oraz kuratorka roku polsko-francuskiego w Cricotece - "Gra z Kantorem").
Anne-Marie Van, aka NACH (1987) jest francuską tancerką i choreografką pochodzenia senegalskiego, wietnamskiego i kabowerdeńskiego.
Przez wiele lat tańczyła w spektaklach innych artystów_ek. Swój pierwszy solowy spektakl "Cellule" stworzyła w 2017 roku. Od tego czasu poszerza swoja praktykę sceniczną o inne tradycje, prowadząc interdyscyplinarne dialogi z badaczami_kami i artystami_kami ze świata muzyki, sztuk wizualnych i lalkarstwa we Francji i na świecie.
Owocem tych spotkań są takie spektakle jak solo "Beloved Shadows" (2019), które stworzyła po intensywnej praktyce z mistrzami butoh w Japonii; dwa wykłady taneczne ("Nulle part est un endroit", 2020, "Un endroit partout", 2023); czteroosobowy spektakl "Elles disent" (2022) oraz "Partition de l’être inconnue n°1" (2025) z udziałem dwóch muzyków z Ensemble Intercontemporain z Philharmonie de Paris.
W listopadzie 2026 roku Nach przebywa na rezydencji w krakowskiej Cricotece, prowadząc badania do swojego nowego spektaklu "Black Dolls" inspirowanego "Umarłą klasą" Tadeusza Kantora.
・
Pokaz rezydencyjny z udziałem Nach i tancerki Mulunesh (Adélaïde Desseauve) zaplanowany jest 24 listopada 2026 roku (godz. 18.00) w siedzibie Cricoteki.
・
Pokaz jest organizowany we współpracy z Cricoteką i Instytutem Francuskim.
Czas trwania 1 godzina
W autobiograficznym wykładzie - solo tanecznym, Nach opowiada historię swojego spotkania z crumpem, a także stopniowego odkrywania innych tradycji tanecznych, w których, jak się okazało, duch crumpu również jest obecny.
Spektakl jest fascynującą, intymną opowieścią, lekcją tańca i tańcem w jednym.
Po pokazie zapraszamy na rozmowę z choreografką i tancerką Nach, którą poprowadzi Dorota Semenowicz (pełnomocniczka dyrekcji NST ds. współpracy międzynarodowej i rozwoju oraz kuratorka roku polsko-francuskiego w Cricotece - "Gra z Kantorem").
Anne-Marie Van, aka NACH (1987) jest francuską tancerką i choreografką pochodzenia senegalskiego, wietnamskiego i kabowerdeńskiego.
Przez wiele lat tańczyła w spektaklach innych artystów_ek. Swój pierwszy solowy spektakl "Cellule" stworzyła w 2017 roku. Od tego czasu poszerza swoja praktykę sceniczną o inne tradycje, prowadząc interdyscyplinarne dialogi z badaczami_kami i artystami_kami ze świata muzyki, sztuk wizualnych i lalkarstwa we Francji i na świecie.
Owocem tych spotkań są takie spektakle jak solo "Beloved Shadows" (2019), które stworzyła po intensywnej praktyce z mistrzami butoh w Japonii; dwa wykłady taneczne ("Nulle part est un endroit", 2020, "Un endroit partout", 2023); czteroosobowy spektakl "Elles disent" (2022) oraz "Partition de l’être inconnue n°1" (2025) z udziałem dwóch muzyków z Ensemble Intercontemporain z Philharmonie de Paris.
W listopadzie 2026 roku Nach przebywa na rezydencji w krakowskiej Cricotece, prowadząc badania do swojego nowego spektaklu "Black Dolls" inspirowanego "Umarłą klasą" Tadeusza Kantora.
・
Pokaz rezydencyjny z udziałem Nach i tancerki Mulunesh (Adélaïde Desseauve) zaplanowany jest 24 listopada 2026 roku (godz. 18.00) w siedzibie Cricoteki.
・
Pokaz jest organizowany we współpracy z Cricoteką i Instytutem Francuskim.
OPERA ZA TRZY GROSZE
Bertolt Brecht, Kurt Weill
reż. Ersan Mondtag
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 40 minut, 2 przerwy.
Cóż za historia, magiczna i poruszająca – środowisko gangsterów, egzotyczny dreszcz zbrodni w blasku księżyca nad Soho!Ta najsłynniejsza jak dotąd niemiecka sztuka swój światowy sukces zawdzięcza również temu, że pod jej bezwstydnym humorem i zmysłową muzyką kryje się zło, głęboka socjopatia, które łatwo przeoczyć. Ale gdy, jak ustępujący efekt narkotyku, znika teatralna iluzja, wykreowana rzeczywistość, fabularna matrix – zaczynamy spoglądać na tych wszystkich morderców, kurwy, oszustów, gwałcicieli, jak na własne odbicie w lustrze. Okazuje się, że szumowiny z marginesu społeczeństwa stanowią w istocie jego mroczny rdzeń, w którym toczy się zażarta walka o pozycję: wzajemne pożeranie się, nieustające szukanie kozłów ofiarnych i przyjemność czerpana czyimś kosztem.
Europejski teatr iluzji stracił swą siłę. Podobnie jak seksowni gangsterzy Brechta wkraczają na scenę ze społecznych marginesów – tak w coraz większym stopniu kryzys zrodzony na obrzeżach porządnego społeczeństwa zaczyna zawłaszczać nasz piękny burżuazyjny teatr. Kapitalizm, który przerodził się w kleptokrację, a następnie w gospodarkę wojenną, szydzi z romantycznej wiary w to, że kontrakty i handel zapewnią światu ochronę przed chciwością i przemocą, bo w istocie one właśnie są jego naturą.
Mackie Messer (po polsku: nóż czyli Majcher) przeobraził się w Mackiego MeZera i przyozdabia tym „Z” swoje czołgi.
Ersan Mondtag sięga w głąb koszmaru, który kryje się pod efektowną powierzchnią tej nietuzinkowej sztuki. Koszmaru wszechobecnego w świecie, w którym 97% dóbr jest w posiadaniu 3% społeczeństwa. Gdzie zwykli ludzie są wykorzystywani przez dyktatorów, traktowani jak towar, zastraszani. Gdzie filantropi szykują bunkry na czas apokalipsy, a system, niczym zombie, chciałby pożreć wszystko. Mondtag przedstawia ten horror w sposób tak wyrazisty i mroczny, że rodzi się nadzieja, iż obudzimy się zdumieni i ujrzymy samych siebie takimi, w jakich nie przestawał wierzyć Brecht: nie jako konkurentów walczących o pozycję oraz ofiary zbrodni.
Lecz jako ludzkie istoty pomagające sobie nawzajem.
Thomaspeter Goergen
Krzysztof Zawadzki ewidentnie bawi się rolą, z czego przyjemność udziela się też publiczności. Trudno się zresztą aktorowi dziwić, gdyż takie podejście do postaci narzucają mu kostium i charakteryzacja. Peachum Zawadzkiego do złudzenia przypomina (…) Jacka Sparrowa z „Piratów z Karaibów”, podobny do Johnny’ego Deppa ma wdzięk. (…) to jedna z trzech najlepszych ról w spektaklu. O znakomitej – zabawnej i przerażającej, brawurowo ogrywającej swą vis comica – Annie Radwan już wspomniałem. Wydarzeniem wieczoru jest jednak Magda Grąziowska w roli Polly. Rozkosznie zepsuta, do cna perwersyjna, pod makijażem infantylnej laleczki do głębi okrutna żona Macheatha wyrasta z czasem na postać pierwszoplanową. (…) Anna Radwan wspaniale śpiewa „Balladę o seksualnej powolności”, a do niej należy przejmujące, inne od wszystkich wykonanie „Jenny, narzeczonej pirata” – dla mnie najbardziej przeszywający moment widowiska.
Jacek Wakar blog.pl/recenzja
Patronem medialnym jest Onet.
Obsada
Przemysław Przestrzelski
Beata Paluch, Anna Radwan
Krzysztof Zawadzki
Magda Grąziowska, Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT)
Dorota Segda
Stanisław Linowski
Paulina Kondrak, Małgorzata Walenda
Bogdan Brzyski
Krzysztof Stawowy
Iwona Budner
Małgorzata Gałkowska
Aldona Grochal
Urszula Kiebzak
Beata Malczewska
Bolesław Brzozowski, Piotr Sędkowski
Bartosz Gomoła (gościnnie, AST)
Grzegorz Grabowski
Mikołaj Kubacki
Rafał Jędrzejczyk
Veren De Heddge (gościnnie), Piotr Mateusz Wach (gościnnie) Performerzy
Zespół muzyczny:
Piotr Nowak (trąbka)
Konrad Pisera (trąbka)
Leszek Nowotarski (saksofon, klarnet, flet)
Bartosz Bętkowski (saksofon, klarnet, flet)
Robert Szczerba (puzon)
Mateusz Dudek/Kacper Tracz (bandoneon, akordeon)
Grzegorz Frankowski (kontrabas)
Krzysztof Oczkowski/ Piotr Grodecki (banjo, gitary, wiolonczela)
Leszek Lorent (perkusja)
Justyna Skoczek (pianino, harmonium, celesta)
Twórcy
Ersan Mondtag Reżyseria, scenografia, choreografia
Alexander Naumann Współpraca artystyczna
Justyna Skoczek Kierownictwo muzyczne
Ada Bystrzycka Reżyseria świateł
Josa Marx Kostiumy
Thomaspeter Goergen Dramaturgia
Maja Wisła-Szopińska, Piotr Sędkowski Asystenci reżysera
Alexander Naumann, Jerzy Basiura Asystenci scenografa
Julia Ulman Asystentka kostiumografa
Agata Dąbek Współpraca dramaturgiczna
Krzysztof Sokołowski Inspicjent/Sufler
Kurt Weill Muzyka
Bruno Winawer, Barbara Witek-Swinarska Przekład
Władysław Broniewski, Witold Wirpsza Songi
Uwaga: Spektakl wyłącznie dla widzów dorosłych. W spektaklu jest poruszana tematyka wojny. Występują sceny przemocy oraz nagość. W spektaklu jest używana sztuczna krew.
Wystawiony za zgodą Suhrkamp Verlag AG i Universal Edition AG.
reż. Ersan Mondtag
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny 40 minut, 2 przerwy.
Cóż za historia, magiczna i poruszająca – środowisko gangsterów, egzotyczny dreszcz zbrodni w blasku księżyca nad Soho!Ta najsłynniejsza jak dotąd niemiecka sztuka swój światowy sukces zawdzięcza również temu, że pod jej bezwstydnym humorem i zmysłową muzyką kryje się zło, głęboka socjopatia, które łatwo przeoczyć. Ale gdy, jak ustępujący efekt narkotyku, znika teatralna iluzja, wykreowana rzeczywistość, fabularna matrix – zaczynamy spoglądać na tych wszystkich morderców, kurwy, oszustów, gwałcicieli, jak na własne odbicie w lustrze. Okazuje się, że szumowiny z marginesu społeczeństwa stanowią w istocie jego mroczny rdzeń, w którym toczy się zażarta walka o pozycję: wzajemne pożeranie się, nieustające szukanie kozłów ofiarnych i przyjemność czerpana czyimś kosztem.
Europejski teatr iluzji stracił swą siłę. Podobnie jak seksowni gangsterzy Brechta wkraczają na scenę ze społecznych marginesów – tak w coraz większym stopniu kryzys zrodzony na obrzeżach porządnego społeczeństwa zaczyna zawłaszczać nasz piękny burżuazyjny teatr. Kapitalizm, który przerodził się w kleptokrację, a następnie w gospodarkę wojenną, szydzi z romantycznej wiary w to, że kontrakty i handel zapewnią światu ochronę przed chciwością i przemocą, bo w istocie one właśnie są jego naturą.
Mackie Messer (po polsku: nóż czyli Majcher) przeobraził się w Mackiego MeZera i przyozdabia tym „Z” swoje czołgi.
Ersan Mondtag sięga w głąb koszmaru, który kryje się pod efektowną powierzchnią tej nietuzinkowej sztuki. Koszmaru wszechobecnego w świecie, w którym 97% dóbr jest w posiadaniu 3% społeczeństwa. Gdzie zwykli ludzie są wykorzystywani przez dyktatorów, traktowani jak towar, zastraszani. Gdzie filantropi szykują bunkry na czas apokalipsy, a system, niczym zombie, chciałby pożreć wszystko. Mondtag przedstawia ten horror w sposób tak wyrazisty i mroczny, że rodzi się nadzieja, iż obudzimy się zdumieni i ujrzymy samych siebie takimi, w jakich nie przestawał wierzyć Brecht: nie jako konkurentów walczących o pozycję oraz ofiary zbrodni.
Lecz jako ludzkie istoty pomagające sobie nawzajem.
Thomaspeter Goergen
Krzysztof Zawadzki ewidentnie bawi się rolą, z czego przyjemność udziela się też publiczności. Trudno się zresztą aktorowi dziwić, gdyż takie podejście do postaci narzucają mu kostium i charakteryzacja. Peachum Zawadzkiego do złudzenia przypomina (…) Jacka Sparrowa z „Piratów z Karaibów”, podobny do Johnny’ego Deppa ma wdzięk. (…) to jedna z trzech najlepszych ról w spektaklu. O znakomitej – zabawnej i przerażającej, brawurowo ogrywającej swą vis comica – Annie Radwan już wspomniałem. Wydarzeniem wieczoru jest jednak Magda Grąziowska w roli Polly. Rozkosznie zepsuta, do cna perwersyjna, pod makijażem infantylnej laleczki do głębi okrutna żona Macheatha wyrasta z czasem na postać pierwszoplanową. (…) Anna Radwan wspaniale śpiewa „Balladę o seksualnej powolności”, a do niej należy przejmujące, inne od wszystkich wykonanie „Jenny, narzeczonej pirata” – dla mnie najbardziej przeszywający moment widowiska.
Jacek Wakar blog.pl/recenzja
Patronem medialnym jest Onet.
Obsada
Przemysław Przestrzelski
Beata Paluch, Anna Radwan
Krzysztof Zawadzki
Magda Grąziowska, Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT)
Dorota Segda
Stanisław Linowski
Paulina Kondrak, Małgorzata Walenda
Bogdan Brzyski
Krzysztof Stawowy
Iwona Budner
Małgorzata Gałkowska
Aldona Grochal
Urszula Kiebzak
Beata Malczewska
Bolesław Brzozowski, Piotr Sędkowski
Bartosz Gomoła (gościnnie, AST)
Grzegorz Grabowski
Mikołaj Kubacki
Rafał Jędrzejczyk
Veren De Heddge (gościnnie), Piotr Mateusz Wach (gościnnie) Performerzy
Zespół muzyczny:
Piotr Nowak (trąbka)
Konrad Pisera (trąbka)
Leszek Nowotarski (saksofon, klarnet, flet)
Bartosz Bętkowski (saksofon, klarnet, flet)
Robert Szczerba (puzon)
Mateusz Dudek/Kacper Tracz (bandoneon, akordeon)
Grzegorz Frankowski (kontrabas)
Krzysztof Oczkowski/ Piotr Grodecki (banjo, gitary, wiolonczela)
Leszek Lorent (perkusja)
Justyna Skoczek (pianino, harmonium, celesta)
Twórcy
Ersan Mondtag Reżyseria, scenografia, choreografia
Alexander Naumann Współpraca artystyczna
Justyna Skoczek Kierownictwo muzyczne
Ada Bystrzycka Reżyseria świateł
Josa Marx Kostiumy
Thomaspeter Goergen Dramaturgia
Maja Wisła-Szopińska, Piotr Sędkowski Asystenci reżysera
Alexander Naumann, Jerzy Basiura Asystenci scenografa
Julia Ulman Asystentka kostiumografa
Agata Dąbek Współpraca dramaturgiczna
Krzysztof Sokołowski Inspicjent/Sufler
Kurt Weill Muzyka
Bruno Winawer, Barbara Witek-Swinarska Przekład
Władysław Broniewski, Witold Wirpsza Songi
Uwaga: Spektakl wyłącznie dla widzów dorosłych. W spektaklu jest poruszana tematyka wojny. Występują sceny przemocy oraz nagość. W spektaklu jest używana sztuczna krew.
Wystawiony za zgodą Suhrkamp Verlag AG i Universal Edition AG.
PANNY Z WILKA
wg Jarosława Iwaszkiewicza
reż. Agnieszka Glińska
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 1 godzina 50 minut bez przerwy
Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.
Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana
Twórcy
Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo
Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan
2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie)
reż. Agnieszka Glińska
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 1 godzina 50 minut bez przerwy
Odwiedzający Wilko po 15 latach Wiktor przegląda się we własnych wspomnieniach i podejmuje próbę zrekonstruowania siebie samego. Spotkanie z kobietami z przeszłości konfrontuje go z pustką i jałowością własnej egzystencji, doświadczenie wojenne odebrało mu zdolność przeżywania uczuć. W spektaklu jednak, tytułowe panny – siostry z Wilka, nie są tylko fantazmatem kobiecości i projekcją bohatera, zyskują własny głos i tożsamość. Agnieszka Glińska z Martą Konarzewską świadomie zawłaszczają Iwaszkiewiczowską narrację i oddają pole kobiecym bohaterkom opowiadania. Na Wiktora patrzymy ich oczyma, dowiadujemy się również, w jaki sposób czas, który upłynął, zmienił je same. Gdzie zaczyna się i kończy życie? Kiedy o sobie decydujemy? Czym jest osobista wolność i nasze życiowe wybory? – Spektakl Agnieszki Glińskiej łączy tkankę opowiadania Iwaszkiewicza z kontekstem tych pytań dziś.
Być może Jarosław Iwaszkiewicz byłby zdziwiony adaptacją swojego pięknego opowiadania w Starym Teatrze w Krakowie. Ale o tym możemy tylko przypuszczać. Pewne jest, że „Panny z Wilka” w reżyserii Agnieszki Glińskiej to bardzo ciekawa interpretacja tej prozy i świetny spektakl.
Wojciech Majcherek, onet.pl
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Aldona Grochal
Ewa Kaim
Paulina Puślednik, Paulina Kondrak **
Anna Radwan
Dorota Segda
Szymon Czacki
Adam Nawojczyk
Jacek RomanowskiRobert Ciszewski (AST), Stanisław Linowski, Mikołaj Kubacki, Maciej Charyton **
Stanisław Linowski, Michał Balicki (gościnnie) **
Przemysław Kowalski (AST), Przemysław Przestrzelski **
** rola dublowana
Twórcy
Agnieszka Glińska reżyseria / opracowanie i adaptacja
Marta Konarzewska scenariusz i adaptacja
Monika Nyckowska scenografia
Igor Nikiforow, Jerzy Rogiewicz muzyka
Jacqueline Sobiszewski reżyseria światła
Ewa Wrześniak inspicjentka / suflerka
Paulina Puślednik asystentka reżyserki
Jagna Janicka kostiumy
Anna Rogóż asystentka scenografki
Ewa Pieronkiewicz (ASP) asystentka kostiumografki
Weronika Pelczyńska konsultacje choreograficzne
Franciszek Przybylski wideo
Nagrody i wyjazdy:
Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2019 – 24. Międzynarodowy Festiwal „Konfrontacje Teatralne”, Lublin
2020 – 60. Kaliskie Spotkania Teatralne – Nagroda specjalna za zbiorowy portret kobiecości dla Kai Chmielewskiej, Aldony Grochal, Ewy Kaim, Pauliny Puślednik, Anny Radwan i Doroty Segdy
2021 – 45. Opolskie Konfrontacje Teatralne „Klasyka Żywa” – Nagrody indywidualne dla Ewy Kaim i Anny Radwan
2022 –48. Tyskie Spotkania Teatralne (pokaz w siedzibie)
PAW KRÓLOWEJ
wg powieści Doroty Masłowskiej
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Twórcy
Mateusz Pakuła adaptacja; dramaturgia
Marcin Chlanda scenografia
Zbigniew S. Kaleta inspicjent; sufler
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
reż. Paweł Świątek
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 35 minut bez przerwy
Bohaterami Pawia królowej są mało rozgarnięte postaci, których jedynym marzeniem jest bycie celebrytą (czyli osobą znaną z tego, że jest znana). Gem. Set. Mecz! Na Nowej Scenie Starego Teatru premiera spektaklu, który jest jak finał Wimbledonu. Czwórka aktorów przebrana w białe tenisowe stroje gra mistrzowskiego miksta z Dorotą Masłowską i jej powieścią. Piłki-słowa lecą tu i tam, świszczą, obracają się, walą widownię po głowach, piersiach i barkach, a potem wracają w przestrzeń gry. Zostawioną przez jednego z wykonawców opowieść natychmiast podejmuje kolejny. (…) To już nawet nie tenis halowy, to squash, gdzie wszystko toczy się jeszcze szybciej, nie ma miejsca na oddech, spadek tempa i emocji. (…) A to, co na przedstawieniu poleciało w stronę publiczności, to już nie piłki, nie słowa, to bomby z zapalonymi lontami. Naprawdę nie przesadzam – zachwycał się Łukasz Drewniak w „Dzienniku Polskim”. Spektakl początkowo bawi jak bezczelny, sztubacki dowcip, z czasem jednak zaczyna uwierać. Jest tak śmiesznie, że zaczyna być strasznie…
Do Narodowego Starego Teatru z impetem wtargnęła nowa, pod każdym względem narodowa literatura, przetworzony wg najlepszych wzorców liryki język ulicy, hip-hop w wersji nieocenzurowanej, bluzg i anarchia, a także bezczelne (szczególnie w tym właśnie miejscu) parodie wysokich, romantycznych gestów i skondensowana, bardziej sportowa niż sceniczna energia.(…) Wpisałabym „Pawia…” do programu wycieczek szkolnych, studenckich i zakładowych z całej Polski. Między zwiedzaniem Wawelu a oglądaniem kurtyny Siemiradzkiego mogliby się przekonać, jak mądrze przekłuwać nadęte balony (tradycji, wysokiego stylu, wysokich wartości) i jak wyzwalająco to działa.
Joanna Wichowska, e-teatr
Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 17 roku życia.
Obsada
Paulina Puślednik
Małgorzata Zawadzka
Szymon Czacki
Bartosz Bielenia (gościnnie), Łukasz Szczepanowski, Wiktor Loga-Skarczewski **
** rola dublowana
Twórcy
Mateusz Pakuła adaptacja; dramaturgia
Marcin Chlanda scenografia
Zbigniew S. Kaleta inspicjent; sufler
Nagrody i wyjazdy:
2023 – Festiwal Polska w IMCE, Warszawa
2016 – Olimpiada Teatralna „ Świat miejscem prawdy”, Wrocław2022 – Festiwal Teatralny „Scena wolności” (III edycja), Nowy Teatr, Słupsk
2014 – VII Katowicki Karnawał Komedii
2014 – Centrum Kultury Zamek, Poznań
2014 -XXIX Dni Sztuki Współczesnej, Białystok
2013 – Teatr Stary, Lublin
2013 – 20 Rzeszowskie Spotkania Karnawałowe – „Bzik Totalny! ”
2013 – Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ, Nowy Sącz
2013 – Tarnów, Centrum Sztuki Mościce
2013 – 48 Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT, Szczecin. Spektakl otrzymał Nagrodą Magnolii – Nagrodę Miasta Szczecina dla twórców i wykonawców za kreatywność w scenicznej adaptacji powieści D. Masłowskiej.
2013 – XXXIII Warszawskie Spotkania Teatralne
2013 – Festiwal Wybrzeże Sztuki, Gdańsk. Wyróżnienie aktorskie – Wiktor Loga-Skarczewski
2013 – Festiwal Koszalińskie Konfrontacje Młodych m-teatr
2013 – Występy gościnne w ramach Heineken Open’er Festiwal, Gdynia
2013 – XVII Ogólnopolski Festiwal Komedii TALIA, Tarnów. GRAND PRIX.
2013 – 13 Festiwal Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość Przedstawiona”, Zabrze
PIRAMIDA ZWIERZĄT
Mateusz Górniak
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
Obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Michał Borczuch Reżyseria
Mateusz Górniak Tekst | dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia | kostiumy
Bartosz Dziadosz Muzyka
Robert Mleczko Reżyseria świateł | video
Paweł Sakowicz Choreografia
Julia Lizurek Asystentka reżysera
Eliasz Niezgoda (WRD) Asystent reżysera i kompozytora
Jakub Katarzyński Operator kamery
Katarzyna Gaweł Inspicjentka
reż. Michał Borczuch
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Czas trwania: 2 godz. 40 minut
„Piramida zwierząt” to spektakl w czterech częściach, a każda z nich nawiązuje do jednego ze spreparowanych zwierząt ze słynnej, skandalizującej rzeźby Katarzyny Kozyry o tym samym tytule. Michał Borczuch i dramaturg Mateusz Górniak przechodzą od sztuki krytycznej lat 90. do współczesności, żeby zadać pytanie – czy potrafimy korzystać z wolności, którą mamy?
„Wszystko w tym spektaklu jest najwyższej próby – tekst Mateusza Górniaka, reżyseria Michała Borczucha, scenografia i kostiumy Doroty Nawrot czy choreografia Pawła Sakowicza, ale szczególnie chciałbym wyróżnić obłędną muzykę Bartosza Dziadosza i pracę kamery Jakuba Katarzyńskiego. (…) Aktorzy tego spektaklu to zresztą krem tego spektaklu. (…) Wszyscy grają wspaniale, tworząc postaci i obrazy zostające pod powieką”. (Tomasz Domagała, DOMAGAŁAsięKULTURY)
Uwaga:
W spektaklu pojawia się drastyczny i wulgarny język, światło stroboskopowe, na scenie są palone papierosy.
Nagrody: listopad 2025 – Marka Radia Kraków
Obsada
Iwona Budner
Urszula Kiebzak
Aleksandra Nowosadko
Małgorzata Zawadzka
Michał Badeński
Bogdan Brzyski
Roman Gancarczyk
Mikołaj Kubacki
Kamil Pudlik
Krzysztof Zawadzki
Twórcy
Michał Borczuch Reżyseria
Mateusz Górniak Tekst | dramaturgia
Dorota Nawrot Scenografia | kostiumy
Bartosz Dziadosz Muzyka
Robert Mleczko Reżyseria świateł | video
Paweł Sakowicz Choreografia
Julia Lizurek Asystentka reżysera
Eliasz Niezgoda (WRD) Asystent reżysera i kompozytora
Jakub Katarzyński Operator kamery
Katarzyna Gaweł Inspicjentka
REQUIEM DLA SNU
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych.
reż. Jakub Skrzywanek
Scena Kameralna, ul. Starowiślna 21
Czas trwania 2 godziny, bez przerwy.
Wszyscy coś ćpamy.
Jesteśmy samotnymi istotami, które przez większość swojego życia cierpią na
nierozumienie,
lęk,
wykluczenie.
Możemy szukać bliskości i relacji, które na końcu pokażą nam jak skrajnie nieszczęśliwi jesteśmy. Możemy się łudzić, że odwaga, złość czy walka pomogą nam się z tego wyrwać.
Smutna prawda jest taka, że jedyne co naprawdę może nas ocalić to
praca,
seks,
dragi,
nasze piękne doskonałe ciała i
zachwyt nad tym jacy jesteśmy.
Sceniczna adaptacja jednej z najgłośniejszych powieści dwudziestego stulecia autorstwa Huberta Selby’ego Jr., ekranizowanej przez Darrena Aronofsky’ego to brutalna opowieść o współczesności, ciągłym pędzie do przyjemności, o przesuwaniu granic i nieludzkim przyspieszeniu w pogoni za fantazjami. To wreszcie opowieść o ciele, które trzeba pobudzić, a gdy wciąż będzie mało, trzeba będzie nim za to wszystko zapłacić. To pieśń żałobna dla naszych marzeń napędzanych dopaminą.
Jaka to piękna i ekscytująca wizja, być wreszcie tylko dla siebie. Zasnąć i już nigdy się nie obudzić.
Koprodukcja: Teatr Studio w Warszawie
PREMIERA WARSZAWSKA: 17 kwietnia 2026
PREMIERA KRAKOWSKA: 25 kwietnia 2026
Obsada:
Daniel Dobosz (gościnnie)
Magda Grąziowska
Adam Nawojczyk
Anna Radwan
Rob Wasiewicz (gościnnie)
Krzysztof Zawadzki
Marta Zięba (gościnnie)
Ewelina Żak (gościnnie)
Twórcy
Jakub Skrzywanek Reżyseria
Jakub Skrzywanek, Jan Czapliński Scenariusz | adaptacja
Jan Czapliński Dramaturgia
Grzegorz Layer Scenografia
Lila Dziedzic Kostiumy
Jacqueline Sobiszewski Światło
Natan Berkowicz Video
Marcin Masecki Muzyka
Iga Czarny Asystentka reżysera
Zuzanna Pajowska Asystentura studencka AST
Karolina Kraczkowska Choreografia
Wojciech Jaworski Koordynacja scen intymnych
Elżbieta Gałązka-Salamon Przekład
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Popowski Techno asystent
Hanna Nowak Inspicjentka
Tomasz Dzierwa Sufler
Bodźce sensoryczne: dym, głośne efekty dźwiękowe, światło stroboskopowe.
Treści wrażliwe: nagość, symulowane sceny seksualne, sceny symulowanej masturbacji, przemoc, wulgarny język, narkotyki, scena kompulsywnego jedzenia, myśli rezygnacyjne.
Spektakl tylko dla widzów dorosłych.
REWIZJA PROCESU JEZUSA
reż. Katarzyna Kozyra
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
55 minut bez przerwy
Katarzyna Kozyra, jedna z najbardziej znanych polskich artystek – rzeźbiarka, fotografka, autorka performansów, filmów, instalacji wideo – kluczowa postać polskiej sztuki krytycznej lat 90., po raz pierwszy postanowiła wziąć się za materię teatralną.
„Na swojej drodze jako artystka mierzyłam się z różnymi formami wypowiedzi, a teraz przyszedł czas na teatr. Okazuje się on interesującym polem dla wszystkich moich dotychczasowych działań. Zespolone razem przyniosą coś nowego” – mówi artystka, której prace prezentowane były na najważniejszych wystawach, w galeriach i muzeach na świecie.
Punktem wyjścia spektaklu Katarzyny Kozyry będzie odniesienie się do jej głośnego projektu – Szukając Jezusa, który opowiadał o tzw. syndromie jerozolimskim. Tym razem artystka pragnie przyjrzeć się aspektowi prawnemu i kulturowemu tego najważniejszego z procesów, który zdeterminował cały późniejszy bieg historii.
Teatr dzieje się w „Rewizji…” w subtelnie naszkicowanych relacjach między narratorami […]. Aktorzy z jednej strony mówią jednym głosem, z drugiej słuchając słów kolegów dyskretnie przewracają oczami, znacząco wzdychają. […] Tak jakby każdy i każda z nich chcieli to wszystko opowiedzieć po swojemu. Bez doświadczenia ograniczeń kolektywnej narracji. […]
Duet Kozyra/Bednarek kamerę, którą przed laty Kozyra filmowała współczesnych Jezusów ze współczesnej Jerozolimy, ludzi zrośniętych z opowieściami sprzed lat, zwraca w naszą stronę. I jeśli po coś powstał ten spektakl, to moim zdaniem właśnie po to, żebyśmy sami przejrzeli się w micie założycielskim judeochrześcijaństwa zainfekowanego resentymentem niesprawiedliwego wyroku. Nie dla historycznych ciekawostek. Dla głębokiego przeżycia naszej tożsamości. Dla zlokalizowania, w jakim stopniu ten krzyż dziś nas przygniata.
Tadeusz Marek, RADIO KRAKÓW
OBSADA
Krystian Durman
Roman Gancarczyk
Małgorzata Walenda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
oraz gościnnie (DJset na scenie)
Karolina Kędziora
Bodźce sensoryczne: światło stroboskopowe, efekty świetlne, migające światła, dym.
Częścią scenografii jest duży obiekt zamieszczony nad częścią widowni. Zadbaliśmy o pełne bezpieczeństwo, ale jeśli czujesz się nieswojo w takich sytuacjach, daj nam znać. Postaramy się znaleźć dla Ciebie komfortowe miejsce.
Scenariusz powstał na podstawie następujących tekstów źródłowych:
Giorgio Agamben, Piłat i Jezus, przeł. Monika Surma-Gawłowska, Andrzej Zawadzki, Znak, Kraków 2017.
Biblia Tysiąclecia – Pismo święte Starego i Nowego Teatamentu, Pallottinum, Poznań 2019.
Paulina Święcicka, Proces Jezusa w świetle prawa rzymskiego. Studium prawno-historyczne, Wolters Kluwer, Warszawa 2012.
Leo Zen, Tak wymyślono chrześcijaństwo, przeł. Beata Badyńska, Stapis, Katowice 2018.
Nowa Scena, ul. Jagiellońska 1
55 minut bez przerwy
Katarzyna Kozyra, jedna z najbardziej znanych polskich artystek – rzeźbiarka, fotografka, autorka performansów, filmów, instalacji wideo – kluczowa postać polskiej sztuki krytycznej lat 90., po raz pierwszy postanowiła wziąć się za materię teatralną.
„Na swojej drodze jako artystka mierzyłam się z różnymi formami wypowiedzi, a teraz przyszedł czas na teatr. Okazuje się on interesującym polem dla wszystkich moich dotychczasowych działań. Zespolone razem przyniosą coś nowego” – mówi artystka, której prace prezentowane były na najważniejszych wystawach, w galeriach i muzeach na świecie.
Punktem wyjścia spektaklu Katarzyny Kozyry będzie odniesienie się do jej głośnego projektu – Szukając Jezusa, który opowiadał o tzw. syndromie jerozolimskim. Tym razem artystka pragnie przyjrzeć się aspektowi prawnemu i kulturowemu tego najważniejszego z procesów, który zdeterminował cały późniejszy bieg historii.
Teatr dzieje się w „Rewizji…” w subtelnie naszkicowanych relacjach między narratorami […]. Aktorzy z jednej strony mówią jednym głosem, z drugiej słuchając słów kolegów dyskretnie przewracają oczami, znacząco wzdychają. […] Tak jakby każdy i każda z nich chcieli to wszystko opowiedzieć po swojemu. Bez doświadczenia ograniczeń kolektywnej narracji. […]
Duet Kozyra/Bednarek kamerę, którą przed laty Kozyra filmowała współczesnych Jezusów ze współczesnej Jerozolimy, ludzi zrośniętych z opowieściami sprzed lat, zwraca w naszą stronę. I jeśli po coś powstał ten spektakl, to moim zdaniem właśnie po to, żebyśmy sami przejrzeli się w micie założycielskim judeochrześcijaństwa zainfekowanego resentymentem niesprawiedliwego wyroku. Nie dla historycznych ciekawostek. Dla głębokiego przeżycia naszej tożsamości. Dla zlokalizowania, w jakim stopniu ten krzyż dziś nas przygniata.
Tadeusz Marek, RADIO KRAKÓW
OBSADA
Krystian Durman
Roman Gancarczyk
Małgorzata Walenda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
oraz gościnnie (DJset na scenie)
Karolina Kędziora
Bodźce sensoryczne: światło stroboskopowe, efekty świetlne, migające światła, dym.
Częścią scenografii jest duży obiekt zamieszczony nad częścią widowni. Zadbaliśmy o pełne bezpieczeństwo, ale jeśli czujesz się nieswojo w takich sytuacjach, daj nam znać. Postaramy się znaleźć dla Ciebie komfortowe miejsce.
Scenariusz powstał na podstawie następujących tekstów źródłowych:
Giorgio Agamben, Piłat i Jezus, przeł. Monika Surma-Gawłowska, Andrzej Zawadzki, Znak, Kraków 2017.
Biblia Tysiąclecia – Pismo święte Starego i Nowego Teatamentu, Pallottinum, Poznań 2019.
Paulina Święcicka, Proces Jezusa w świetle prawa rzymskiego. Studium prawno-historyczne, Wolters Kluwer, Warszawa 2012.
Leo Zen, Tak wymyślono chrześcijaństwo, przeł. Beata Badyńska, Stapis, Katowice 2018.
SCENY Z ŻYCIA MAŁŻEŃSKIEGO
Na podstawie Ingmara Bergmana, tekst i adaptacja: Małgorzata Maciejewska
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami.
Reż. Katarzyna Minkowska
Sceana Kameralna, ul. Starowiślna 21
3 godziny 10 minut, 1 przerwa
„Jesteśmy uczuciowymi analfabetami. I ten przykry fakt nie dotyczy tylko ciebie i mnie, lecz praktycznie wszystkich ludzi. Uczymy się o swoim organizmie i uprawie zboża w Pretorii, i o pierwiastku z liczby pi, czy jak to się tam nazywa, ale ani słowa o duszy.
Jesteśmy bezdennie, beznadziejnie niekompetentni, jeśli chodzi o samych siebie i o innych”.
Katarzyna Minkowska przyjrzy się w swoim spektaklu bergmanowskiemu małżeństwu. Czy może ono funkcjonować we współczesnej rzeczywistości?
Jak dzisiaj budują relacje miłosne przedstawiciele różnych pokoleń, na różnych etapach życia i w różnych momentach związku z drugą osobą? Czy da się przyłożyć instytucję małżeństwa do aktualnego wachlarza modeli relacyjnych?
Czy może, niezależnie od wszystkich czynników – wieku, życiowego doświadczenia, klasy społecznej, wykształcenia – miłość po prostu rozrywa nam serca? Z powszechnie panującej narracji dotyczącej miłości romantycznej trudno jest wyłuskać opowieści małe, konwencjonalne, nieciekawe.
A to właśnie te szare opowieści wypełniają naszą codzienność i sprawiają, że nasze uczucia – zamiast dryfować w kosmicznej próżni – zaczynają podlegać prawu grawitacji i spadają z hukiem na ziemię.
Głęboka, psychologiczna wiwisekcja związku, na jego różnych etapach, oparta o scenariusz filmu Bergmana, wpisana w dzisiejszy język terapii, social mediów i świadomego podejścia do emocji. Przeplecenie wątków pozwoliło stworzyć uniwersalną historię o miłości, zazdrości, kontroli i podporządkowaniu.
Ta cyrkulująca opowieść znakomicie czuje się na obrotowej scenie i w krwistoczerwonej scenografii. Pomysłowe wykorzystanie kamer wzmaga jej filmowy wymiar, a gra aktorska zachwyca emocjonalną wiarygodnością.
Gulda.poleca, e-teatr
Obsada
Natalia Kaja Chmielewska
Magda Grąziowska
Ewa Kaim
Anna Radwan
Łukasz Szczepanowski
Szymon Czacki
Juliusz Chrząstowski
Michał Majnicz
Twórcy
Katarzyna Minkowska Reżyseria
Małgorzata Maciejewska Dramaturgia | adaptacja
Agata Teperek Przekład
Krystyna Lama Szydłowska Choreografia, koordynacja scen intymnych
Wojciech Frycz Muzyka
Łukasz Mleczak Scenografia
Jola Łobacz Kostiumy
Monika Stolarska Reżyseria świateł
Krzysztof Sokołowski Inspicjent
Julia Nowak Asystentka scenografa
Julia Lange Asystentura studencka WRD, AST Kraków
Janusz Szymański Video | operator kamery
Ewa Kałat Operatorka kamery
Tomasz Dzierwa Sufler
Dziękujemy Ogrodowi Zoologicznemu w Krakowie za pomoc w realizacji materiałów filmowych.
Licencja na wystawienie spektaklu uzyskana została na mocy porozumienia ze spółką Josef Weinberger Ltd z siedzibą w Londynie, która działa w imieniu Fundacji Ingmara Bergmana.
www.josef-weinberger.com
www.ingmarbergman.se
Uwaga: Wiele scen rozgrywa się jednocześnie na scenie i na ekranie. Taka forma może być przez niektóre osoby odbierana jako powodująca przeciążenie bodźcami.
STO SPOJRZEŃ
Scena Kameralna ul. Starowiślna 21
Jesteśmy w 2044 roku. Algorytmy uczą się naszych emocji, cyfrowi towarzysze zastępują relacje z drugim człowiekiem, a sztuczna inteligencja symuluje troskę i bliskość. Zaprogramowane maszyny uczą się, jak kochać, a jedyne, co odróżnia ich od ludzi to pusty, nieobecny wzrok.
・
Punktem wyjścia spektaklu jest właśnie spojrzenie – pierwszy gest, od którego rodzi się bliskość. Oczy szukają drugiego człowieka nawet wtedy, gdy otacza je gęsta sieć ekranów, danych i inteligentnych systemów. W świecie projektowanym pod kątem maksymalnej wydajności właśnie czułość, niedoskonałość i realna obecność mogą okazać się najbardziej rewolucyjnymi technologiami przyszłości.
・
“Sto spojrzeń” to podróż do niedalekiej przyszłości, w której technologia nie jest już tylko narzędziem, lecz środowiskiem życia. Przyszłość, której się obawiamy, jest czyjąś codziennością, a współczesny rozwój technologiczny Chin to nie egzotyczna ciekawostka, lecz zwierciadło, w którym Europa może zobaczyć własne jutro.
・
Choy Ka Fai zaprasza do wspólnego doświadczania przyszłości. Nie po to, żeby straszyć AI, lecz żeby sprawdzić, co w człowieku pozostaje nieprzetłumaczalne na kod.
・
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Szymon Czacki
Przemysław Przestrzelski
Paulina Kondrak
Łukasz Szczepanowski
Małgorzata Walenda
Twórcy:
Choy Ka Fai Reżyseria, multimedia design
Aleksandra Jakubczak Scenariusz, dramaturgia, tłumaczenie prób
Jana Łączyńska Scenografia i kostiumy
Loczniki Choreografia
Ray Tseng Reżyseria światła
Tseng Yun Fang Muzyka
Lisa Kaschubat Wizualizacje 3D
Katarzyna Dębska Animacje i środowisko 3D
Katarzyna Gaweł Inspicjentka
Jesteśmy w 2044 roku. Algorytmy uczą się naszych emocji, cyfrowi towarzysze zastępują relacje z drugim człowiekiem, a sztuczna inteligencja symuluje troskę i bliskość. Zaprogramowane maszyny uczą się, jak kochać, a jedyne, co odróżnia ich od ludzi to pusty, nieobecny wzrok.
・
Punktem wyjścia spektaklu jest właśnie spojrzenie – pierwszy gest, od którego rodzi się bliskość. Oczy szukają drugiego człowieka nawet wtedy, gdy otacza je gęsta sieć ekranów, danych i inteligentnych systemów. W świecie projektowanym pod kątem maksymalnej wydajności właśnie czułość, niedoskonałość i realna obecność mogą okazać się najbardziej rewolucyjnymi technologiami przyszłości.
・
“Sto spojrzeń” to podróż do niedalekiej przyszłości, w której technologia nie jest już tylko narzędziem, lecz środowiskiem życia. Przyszłość, której się obawiamy, jest czyjąś codziennością, a współczesny rozwój technologiczny Chin to nie egzotyczna ciekawostka, lecz zwierciadło, w którym Europa może zobaczyć własne jutro.
・
Choy Ka Fai zaprasza do wspólnego doświadczania przyszłości. Nie po to, żeby straszyć AI, lecz żeby sprawdzić, co w człowieku pozostaje nieprzetłumaczalne na kod.
・
Koproducentem spektaklu jest Instytut Adama Mickiewicza.
Obsada:
Natalia Kaja Chmielewska
Szymon Czacki
Przemysław Przestrzelski
Paulina Kondrak
Łukasz Szczepanowski
Małgorzata Walenda
Twórcy:
Choy Ka Fai Reżyseria, multimedia design
Aleksandra Jakubczak Scenariusz, dramaturgia, tłumaczenie prób
Jana Łączyńska Scenografia i kostiumy
Loczniki Choreografia
Ray Tseng Reżyseria światła
Tseng Yun Fang Muzyka
Lisa Kaschubat Wizualizacje 3D
Katarzyna Dębska Animacje i środowisko 3D
Katarzyna Gaweł Inspicjentka
STRASZNIE ŚMIESZNE
na motywach sztuki Freda Apke ("Furchtbar traurig"), scenariusz: Marta Konarzewska
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler
reż. Ewa Kaim
Nowa Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 1 godzina 30 minut
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka. Zuzanna Berendt, teatralny.pl
On i Ona spotykają się w dziwnym miejscu o niezwykłej porze. Ona tu przyszła „ponapawać się” blaskiem księżyca, On – jakby nigdy stąd nie odchodził. Miejsce nad przepaścią, co to za miejsce? Ona mówi, że chce pooddychać w ciszy, a potem nie przestaje z siebie wyrzucać słów. On – nie chce jej obecności, nie chce dialogu, a potem podkręca jej słowa w szaleńczą błazenadę. Niekiedy bezlitośnie: „komizm, by wywołać należyty skutek, wymaga chwilowego znieczulenia serca”. Przez sporą ilość czasu jest po prostu strasznie śmiesznie – między Nim i Nią rozgrywa się osobliwa farsa. Z biegiem nocy komedia zaczyna się jednak rozszczelniać, odsłaniać swoje prawdziwe powody, rozpacz zapanowania nad czymś, nad czym wszystkie inne sposoby panowania zawiodły.
„Zbudowaliśmy wokół spektaklu Freda Apke zupełnie nowy świat. Jego sztuka posłużyła nam do ironicznego zbliżenia się do dwójki ludzi zmagających się z dramatem straty. Zadajemy pytania o możliwość powrotu więzi, bliskości, czułości. Poprzez aspekt komedii opowiadamy o bardzo trudnym, może najtrudniejszym, momencie w ich życiu”.
Ewa Kaim
„Dopisany wątek z przeszłości konfrontuje nas z dramatem: zbyt wiele młodych osób nie kocha tego świata wystarczająco mocno, żeby w nim zostać.”
Marta Konarzewska
„Strasznie śmieszne” jest w spektaklu Ewy Kaim to, co wynika ze spotkania dwóch bardzo różniących się od siebie osób w zaskakujących okolicznościach – nocą, nad przepaścią. „Okropnie smutne” jest to, co przywiodło te osoby do miejsca spotkania oraz fakt, że nie jest ono przypadkowe. Wydarza się na mocy przyjętej przez tych dwoje konwencji, która umożliwia im chwilę porozumienia i bliskości, z których zrezygnowali wiele lat wcześniej, decydując się na rozstanie. […] Nadmiarowość kreacji Segdy, budowana przez szybkie podawanie tekstu oraz gwałtowne ruchy, kontrastuje ze środkami charakterystycznymi dla aktorstwa Kalety. Minimalizując ekspresję słowną, aktor komunikuje publiczności swoje stany i reakcje na działania kobiety poprzez niewielkie ruchy ciała, gesty, miny, wtrącane półsłówka.Zuzanna Berendt, teatralny.pl
Obsada:
Dorota Segda
Zbigniew W. Kaleta
Twórcy:
Ewa Kaim - Reżyseria
Marta Konarzewska - Scenariusz, adaptacja
Marta Klubowicz - Przekład sztuki Freda Apke
Mirek Kaczmarek - Scenografia, kostiumy, wideo, reżyseria światła
Łukasz Bzowski - Muzyka
Krzysztof Sokołowski - Inspicjent, sufler
STRASZNY DWÓR
1 godzina 30 minut, bez przerwy
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe.
na motywach libretta Jana Chęcińskiego do opery Stanisława Moniuszki
reż. Anna Obszańska
Sala Modrzejewskiej, ul. Jagiellońska 1
1 godzina 30 minut, bez przerwy
Pierwszy w historii horror patriotyczny, opera grozy, narodowy seans spirytystyczny, muzeum polskiej martyrologii, w którym rodzinne portrety i pamiątki ożywają i straszą. Po jednej z wielu wojen w obronie ojczyzny, do domu powraca Zbigniew. Na miejscu czeka jego starszy brat Stefan – weteran i nauczyciel polskości. Oprócz niego są też Miecznik, jego córka – panna na wydaniu, Klucznik, Cześnikowa i stara służka. Ciężka brama chroni przed wtargnięciem wroga, wszystko jest tak, jak w prawdziwym polskim dworze. Z tą różnicą, że wszyscy tutaj są martwi.
Poza ariami i ansamblami Moniuszki aktorzy i aktorki nie wypowiadają ani jednego słowa, prowadząc widzów przez makabrycznie piękne muzeum polskich cierpień. Co dzisiaj straszy w „Strasznym dworze”? Czy społeczeństwo z zapisanym w genotypie doświadczeniem wojny jest w stanie wytworzyć mechanizmy obronne wobec dzisiejszych zagrożeń? Czego się tak bardzo boimy?
Dawno nie było w Polsce spektaklu, który tak mocno i mądrze dekonstruuje narodowe mity. Klasyczna opera staje się istnym horrorem, w którym przez scenę maszerują rodzime zjawy i upiory, a wojenna tromtadracja, bezrozumny heroizm, licytowanie się na cierpienie, zostają bezpardonowo obnażone, a czasem wręcz wyśmiane na granicy groteski. Pochód zmór napędza przetworzona muzyka Moniuszki, scenografia to cmentarzysko bardzo polskich artefaktów, a obsada odważnie przekracza granice między aktorstwem i performansem.
GOULDA POLECA
OBSADA
Ewa Kolasińska
Beata Malczewska
Paulina Kondrak
Krzysztof Globisz
Adam Nawojczyk
Łukasz Szczepanowski
Błażej Peszek
Stefan Ignacy Sokół, Stanisław Sokół, Karol Wilk * rola dublowana
WAŻNE:
Bodźce sensoryczne i treści wrażliwe.
ŚLADY OBECNOŚCI
Zwiedzanie teatru dla widzów indywidualnych. Ślady obecności
Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania: ok. 90 minut
Zapraszamy na zwiedzanie Narodowego Starego Teatru. Zajrzymy do miejsc, które na co dzień pozostają niedostępne dla publiczności i odkryjemy, jak wygląda teatr od kulis. Poznamy przestrzenie, w których rodzą się spektakle i toczy się codzienne życie teatru. Przyjrzymy się historii tego miejsca i przypomnimy ludzi, którzy przez lata je tworzyli. Poszukamy śladów ich obecności w teatralnych przestrzeniach, opowieściach i wspomnieniach.
Bilety dostępne online na stronie internetowej teatru i w kasie. Bezpośrednio przed wydarzeniem nie będzie możliwości zakupu biletu w kasie teatru. Zachęcamy do wcześniejszego zakupu biletów.
Informacje praktyczne:
Podczas zwiedzania będziemy poruszać się po różnych przestrzeniach teatru, w tym po schodach. Prosimy o wybór wygodnego ubrania i obuwia.
Teatr nie ma miejsc parkingowych.
Najbliższy przystanek to Teatr Bagatela.
Prosimy o przybycie co najmniej 10 minut przed rozpoczęciem wydarzenia. Zwiedzanie rozpoczyna się punktualnie, a po jego rozpoczęciu dołączenie do grupy nie będzie możliwe.
Jeśli masz pytania dotyczące dostępności wydarzenia, zapraszamy do kontaktu. Wspólnie poszukamy najlepszego rozwiązania. Kontakt: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie, ul. Jagiellońska 1
Czas trwania: ok. 90 minut
Zapraszamy na zwiedzanie Narodowego Starego Teatru. Zajrzymy do miejsc, które na co dzień pozostają niedostępne dla publiczności i odkryjemy, jak wygląda teatr od kulis. Poznamy przestrzenie, w których rodzą się spektakle i toczy się codzienne życie teatru. Przyjrzymy się historii tego miejsca i przypomnimy ludzi, którzy przez lata je tworzyli. Poszukamy śladów ich obecności w teatralnych przestrzeniach, opowieściach i wspomnieniach.
Bilety dostępne online na stronie internetowej teatru i w kasie. Bezpośrednio przed wydarzeniem nie będzie możliwości zakupu biletu w kasie teatru. Zachęcamy do wcześniejszego zakupu biletów.
Informacje praktyczne:
Podczas zwiedzania będziemy poruszać się po różnych przestrzeniach teatru, w tym po schodach. Prosimy o wybór wygodnego ubrania i obuwia.
Teatr nie ma miejsc parkingowych.
Najbliższy przystanek to Teatr Bagatela.
Prosimy o przybycie co najmniej 10 minut przed rozpoczęciem wydarzenia. Zwiedzanie rozpoczyna się punktualnie, a po jego rozpoczęciu dołączenie do grupy nie będzie możliwe.
Jeśli masz pytania dotyczące dostępności wydarzenia, zapraszamy do kontaktu. Wspólnie poszukamy najlepszego rozwiązania. Kontakt: Katarzyna Peplinska-Pietrzak, e-mail: dostepnosc@stary.pl, tel./SMS: 504859246
TRIUMF WOLI
Paweł Demirski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski
reż. Monika Strzępka
Duża Scena, ul. Jagiellońska 1
210 min. 1 przerwa
Na wyspie pośrodku oceanu, pasażerowie ocaleni z katastrofy lotniczej na przekór powadze sytuacji próbują urozmaicić sobie czas opowiadając historie o ludziach, bez których świat utknąłby w miejscu. Choć przychodzi im to z trudem, zwłaszcza że w grupie nie brak malkontentów (Anna Radwan, Radosław Krzyżowski, Marcin Czarnik, Krystian Durman), wkrótce wcielają się w role bohaterów, którzy zrobili coś po raz pierwszy: Kathrine Switzer (Dorota Segda) – pierwszej kobiety, która przebiegła maraton; piłkarzy z drużyny, która po latach strzeliła pierwszą bramkę; górnika, który odważył się na podróż stopem do Indii; gejów i lesbijek wspierających strajk górniczy w Wielkiej Brytanii. Fabuła, nad którą czuwa Szekspir (Krzysztof Zawadzki), pełna zaskakujących zwrotów akcji, nieuchronnie przekształca się w fascynujący pojedynek marzeń z realiami, wiary ze zwątpieniem, którego wynik nie jest z góry przesądzony. Triumf woli to spektakl z pozytywnym przesłaniem, emanujący dobrą energią i wiarą w człowieka, który może być – i bywa – wspaniały. Jeśli tylko chce, potrafi „przenosić góry”.
Monika Strzępka i Paweł Demirski z gwiazdami nobliwego Starego Teatru sięgają w „Triumfie woli” po środki jak z variété – rehabilitują teatralną rozrywkę ku pokrzepieniu i uciesze widowni. (…) Czy to teatralne „Róbmy swoje” na 2017 rok? Piosenka Młynarskiego okazała się hitem, „Triumfowi woli” (…) również można wróżyć sukces.
Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”
Obsada:
Juliusz Chrząstowski, Przemysław Przestrzelski
Marcin Czarnik (gościnnie), Szymon Czacki
Monika Frajczyk (gościnnie), Magda Grąziowska
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Paulina Puślednik, Aleksandra Nowosadko, Marta Nieradkiewicz (gościnnie)
Dorota Pomykała, Ewa Kaim
Anna Radwan
Dorota Segda
Małgorzata Zawadzka
Krzysztof Zawadzki
Krystian Durman
Adam Nawojczyk
Twórcy
Paweł Demirski dramaturgia
Martyna Solecka scenografia
Arek Ślesiński kostiumy
Stefan Wesołowski muzyka
Jarosław Staniek ruch sceniczny
Hanna Nowak inspicjent, sufler, asystent reżysera
Nagrody i wyjazdy:
2017 – XII Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, Gdynia, Nagroda publiczności
2017 – 23 Festiwal Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, Łódź
2017 – Spektakl prezentowany w ramach X Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska komedia, Kraków
2018 – LVIII Kaliskie Spotkania Teatralne
2018 – Grand Prix 58. Kaliskich Spotkań Teatralnych Festiwalu Sztuki Aktorskiej dla zespołu spektaklu
Nagroda za najlepszą zespołową kreację aktorską dla Juliusza Chrząstowskiego, Marcina Czarnika, Moniki Frajczyk, Radosława Krzyżowskiego, Michała Majnicza, Doroty Pomykały, Adama Nawojczyka, Pauliny Puślednik, Anny Radwan, Doroty Segdy, Małgorzaty Zawadzkiej, Krzysztofa Zawadzkiego, Krystiana Durmana.
Role dublowane:
7 i 8 stycznia 2027 – Ewa Kaim, Magda Grąziowska, Paulina Puślednik, Przemysław Przestrzelski
WESELE
Stanisław Wyspiański
reż. Jan Klata
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania: 3 godz. 10 min (2 przerwy)
Histeryczny atak śmiechu Czepca i Dziennikarza po słynnych słowach „Co tam Panie, w polityce?”, a zaraz potem zderzenie ze ścianą dźwięków black metalowej Furii, wtórującej tańcowi weselników –tak dynamicznie zaczyna się „Wesele” AD 2017 w reżyserii Jana Klaty. Choć zamiast malowniczej bronowickiej chaty mamy do czynienia z krainą w nieustannej przebudowie, reżyser nie uwspółcześnia dramatu na siłę: zaprojektowane przez Justynę Łagowską rusztowania spowite czarną folią, odrąbany kikut drzewa i pusta kapliczka wyznaczają niepokojącą scenerię, w której spotykają się dwa obce sobie światy. Istniejące osobno – zblazowani, pozbawieni werwy i charyzmy „miastowi” oraz rubaszny „lud”, pełen siły, na oślep szukającej ujścia – jednoczące się tylko w momentach tanecznego transu. Dookoła sceny, na czterech pomnikowych postumentach stoją muzycy z biało-czarnymi twarzami – współczesne chochoły. To w takt ich muzyki rozgrywa się akcja, prowadzona „przez pół drwiąco, przez pół serio”, ale w momentach ekstatycznych układów choreograficznych Maćko Prusaka osiągająca temperaturę wrzenia. Po chwili jednak bohaterowie popadną w kolejny marazm, „bawiąc się jeno snami”, wiecznie czekając na znak.
To „Wesele” bez chocholego tańca w finale, bo chocholi taniec trwa w nim nieustannie. Stanowi przy tym wyjątkową manifestację siły wielopokoleniowego zespołu aktorskiego Starego Teatru i idealnie wpisuje się w misję narodowej sceny. Do literackiej klasyki podchodzi z szacunkiem, dzięki fenomenalnym aktorom dając wybrzmieć każdemu słowu z tekstu Wyspiańskiego.
Jacek Wakar, O! Kultura Magazyn
Spektakl rekomendowany jest dla widzów od 16 roku życia.
Role dublowane:
3, 4, 5, 6 listopada – Karolina Staniec, Małgorzata Gorol, Bartosz Bielenia, Natalia Kaja Chmielewska
Obsada:
Anna Dymna Radczyni
Monika Frajczyk (gościnnie), Karolina Staniec Panna Młoda**
Małgorzata Gorol (gościnnie), Maja Pankiewicz Rycerz Czarny
Ewa Kaim Haneczka
Katarzyna Krzanowska Rachel
Beata Paluch Gospodyni
Jaśmina Polak (gościnnie), Marta Ścisłowicz (gościnnie), Maja Pankiewicz Maryna
Anna Radwan, Małgorzata Zawadzka Zosia**
Bartosz Bielenia (gościnnie), Mikołaj Kubacki Ksiądz
Maciej Charyton, Michał Balicki (gościnnie) Kacper
Juliusz Chrząstowski Gospodarz
Krystian Durman Jasiek
Roman Gancarczyk Dziennikarz
Grzegorz Grabowski Kuba
Mieczysław Grąbka, Jacek Romanowski Żyd
Zbigniew W. Kaleta Poeta
Zbigniew Kosowski Hetman
Radosław Krzyżowski Pan Młody
Ryszard Łukowski Dziad / Upiór
Paweł Kruszelnicki Wernyhora
Krzysztof Zawadzki Czepiec
Jan Peszek, Edward Linde-Lubaszenko Stańczyk **
Elżbieta Karkoszka Klimina
Andrzej Kozak Jasiek
Michał Kuźniak Chochoł
Mikołaj Głowacki, Janusz Jarecki, Grzegorz Sterliński, Krzysztof Szczygieł, Wojciech Szczygieł Kosynierzy
** rola dublowana
Twórcy:
Jan Klata - Reżyseria / adaptacja
Justyna Łagowska - Scenografia / kostiumy / reżyseria światła
Maćko Prusak - Choreografia
FURIA - Muzyka
Piotr Halter - Asystent scenografa
Łukasz Kamiński, Adam Gajewski - Realizator dźwięku
Katarzyna Gaweł - Asystent reżysera / inspicjent / sufler
Andrzej Błażewicz - Asystenci reżysera
reż. Jan Klata
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
Czas trwania: 3 godz. 10 min (2 przerwy)
Histeryczny atak śmiechu Czepca i Dziennikarza po słynnych słowach „Co tam Panie, w polityce?”, a zaraz potem zderzenie ze ścianą dźwięków black metalowej Furii, wtórującej tańcowi weselników –tak dynamicznie zaczyna się „Wesele” AD 2017 w reżyserii Jana Klaty. Choć zamiast malowniczej bronowickiej chaty mamy do czynienia z krainą w nieustannej przebudowie, reżyser nie uwspółcześnia dramatu na siłę: zaprojektowane przez Justynę Łagowską rusztowania spowite czarną folią, odrąbany kikut drzewa i pusta kapliczka wyznaczają niepokojącą scenerię, w której spotykają się dwa obce sobie światy. Istniejące osobno – zblazowani, pozbawieni werwy i charyzmy „miastowi” oraz rubaszny „lud”, pełen siły, na oślep szukającej ujścia – jednoczące się tylko w momentach tanecznego transu. Dookoła sceny, na czterech pomnikowych postumentach stoją muzycy z biało-czarnymi twarzami – współczesne chochoły. To w takt ich muzyki rozgrywa się akcja, prowadzona „przez pół drwiąco, przez pół serio”, ale w momentach ekstatycznych układów choreograficznych Maćko Prusaka osiągająca temperaturę wrzenia. Po chwili jednak bohaterowie popadną w kolejny marazm, „bawiąc się jeno snami”, wiecznie czekając na znak.
To „Wesele” bez chocholego tańca w finale, bo chocholi taniec trwa w nim nieustannie. Stanowi przy tym wyjątkową manifestację siły wielopokoleniowego zespołu aktorskiego Starego Teatru i idealnie wpisuje się w misję narodowej sceny. Do literackiej klasyki podchodzi z szacunkiem, dzięki fenomenalnym aktorom dając wybrzmieć każdemu słowu z tekstu Wyspiańskiego.
Jacek Wakar, O! Kultura Magazyn
Spektakl rekomendowany jest dla widzów od 16 roku życia.
Role dublowane:
3, 4, 5, 6 listopada – Karolina Staniec, Małgorzata Gorol, Bartosz Bielenia, Natalia Kaja Chmielewska
Obsada:
Anna Dymna Radczyni
Monika Frajczyk (gościnnie), Karolina Staniec Panna Młoda**
Małgorzata Gorol (gościnnie), Maja Pankiewicz Rycerz Czarny
Ewa Kaim Haneczka
Katarzyna Krzanowska Rachel
Beata Paluch Gospodyni
Jaśmina Polak (gościnnie), Marta Ścisłowicz (gościnnie), Maja Pankiewicz Maryna
Anna Radwan, Małgorzata Zawadzka Zosia**
Bartosz Bielenia (gościnnie), Mikołaj Kubacki Ksiądz
Maciej Charyton, Michał Balicki (gościnnie) Kacper
Juliusz Chrząstowski Gospodarz
Krystian Durman Jasiek
Roman Gancarczyk Dziennikarz
Grzegorz Grabowski Kuba
Mieczysław Grąbka, Jacek Romanowski Żyd
Zbigniew W. Kaleta Poeta
Zbigniew Kosowski Hetman
Radosław Krzyżowski Pan Młody
Ryszard Łukowski Dziad / Upiór
Paweł Kruszelnicki Wernyhora
Krzysztof Zawadzki Czepiec
Jan Peszek, Edward Linde-Lubaszenko Stańczyk **
Elżbieta Karkoszka Klimina
Andrzej Kozak Jasiek
Michał Kuźniak Chochoł
Mikołaj Głowacki, Janusz Jarecki, Grzegorz Sterliński, Krzysztof Szczygieł, Wojciech Szczygieł Kosynierzy
** rola dublowana
Twórcy:
Jan Klata - Reżyseria / adaptacja
Justyna Łagowska - Scenografia / kostiumy / reżyseria światła
Maćko Prusak - Choreografia
FURIA - Muzyka
Piotr Halter - Asystent scenografa
Łukasz Kamiński, Adam Gajewski - Realizator dźwięku
Katarzyna Gaweł - Asystent reżysera / inspicjent / sufler
Andrzej Błażewicz - Asystenci reżysera
ZAMKNIJ OCZY NEL. W PUSTYNI I W PUSZCZY - EPILOG.
Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy - epilog.
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler
reż. Piotr Domalewski
Duża Scena ul. Jagiellońska 1
czas trwania 3 godziny, 1 przerwa
Kiedy trójka dorosłego rodzeństwa przywozi ze szpitala schorowaną matkę okazuje się, że to już nie jest ich mama, ale bohaterka lektury szkolnej, a oni sami są Stasiem, Kalim, Meą, a jeśli będzie trzeba to nawet słoniem.
Piotr Domalewski — reżyser nagradzanych filmów „Cicha noc” i „Ministranci” — na kanwie historii Stasia i Nel buduje słodko-gorzką, ale jednocześnie zabawną opowieść o rodzinie, budowaniu wspólnoty, a także o potrzebie podboju i poszerzania swoich granic.
„W pustyni i w puszczy” jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych książek Henryka Sienkiewicza jest wprost oskarżana o szerzenie rasizmu i kolonialnych resentymentów, a jej niezachwiana przez lata pozycja na liście szkolnych lektur bywa co rusz kwestionowana. Domalewski przygląda się krytycznie zawartym w niej narracjom, zestawiając je z intymną historią rodzinną oraz imperialnymi zapędami, jakie roztaczała wśród Polaków Liga Morska i Kolonialna.
W scenariuszu wykorzystano fragmenty reportażu Grzegorza Łysia „Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie”, Wydawnictwo W.A.B, 2023
Spektakl dla osób powyżej 16. roku życia.
Obsada:
Katarzyna Krzanowska
Dorota Pomykała
Paulina Puślednik
Dorota Segda
Bolesław Brzozowski
Zbigniew Kosowski
Radosław Krzyżowski
Michał Majnicz
Grzegorz Mielczarek
Filip Perkowski
Błażej Peszek
Przemysław Przestrzelski
Jacek Romanowski
Twórcy:
Piotr Domalewski Tekst i reżyseria
Krzysztof Zygucki Dramaturgia
Arek Ślesiński Scenografia i kostiumy
Katarzyna Sikora Choreografia
Natan Berkowicz Video
Wojtek Urbański Muzyka
Rafał Paradowski Reżyseria światła
Krzysztof Sokołowski Asystent reżysera i inspicjent
Tomasz Dzierwa Sufler
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.